ละอองน้ำเย็นจากน้ำตกที่กระจายไปรอบน้ำตกทำให้อากาศในบริเวณนี้เย็นสดชื่นเจมส์และเฟิร์นรีบถอดรองเท้าแล้วเดินลงไปแช่ในน้ำอย่างรวดเร็วพี่ภูมิหยิบกล้องขึ้นและถ่ายรูปน้ำตกและรูปของน้องทั้งสองที่กำลังเล่นน้ำ
“พี่ภูมิลงมาเล่นด้วยกันเร็ว” เจมส์ะโพร้อมกวักมือเรียก
“น้ำเย็นสบายมากพี่ลงมาเล่นด้วยกันเถอะ” เฟิร์นก็ะโเรียกพี่ภูมิเช่นกัน
ภูมิจึงเก็บกล้องของเขาเข้ากระเป๋าและลงไปเล่นน้ำกับน้องทั้งสองทั้งสามเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน
ตู้ม!
ภูมิลื่นล้มหงายหลังลงไปในน้ำน้องเฟิร์นที่อยู่ใกล้เขาที่สุดเดินเข้าไปช่วยเขา
“ซุ่มซ่ามอีกแล้วนะ”เสียงที่ภูมิได้ยินกลับไม่ใช่เสียงของเฟิร์นแต่เป็เสียงที่ดูคุ้นเคยกว่านั้นเขาเงยหน้ามองและสิ่งที่เขาเห็นคคือเธออีกแล้ว ผู้หญิงคนเดิมที่เขาเห็นบนรถ
“พี่ภูมิ!เจ็บมากเปล่า ลุกไหวมั้ย?” เฟิร์นถาม
“เมื่อตะกี้พูดว่าอะไรนะ”ลุกขึ้นยืนและจ้องหน้าเฟิร์น
“หนูบอกว่าซุ่มซ่ามเหมือนกันนะ” เฟิร์นตอบพร้อมกับทำหน้างง “เป็อะไรมากหรือเปล่าพี่?”
“ไม่เป็ไร ๆขึ้นไปหาอะไรกินกันเถอะ ใกล้จะเที่ยงแล้ว”ภูมิเดินขึ้นไปแล้วคิดกับตัวเองว่าคงหูฝาดไปเอง
ทั้งสามทานข้าวกันที่ม้านั่งใกล้บริเวณน้ำตกในระหว่างที่ทานข้าวและพูดคุยกันอยู่นั้นโทรศัพท์ของเฟิร์นก็ดังขึ้นเบอร์ที่ไม่ได้ถูกบันทึกแต่ดูจากสีหน้าและท่าทางของเฟิร์นแล้วเธอรู้ว่าเบอร์นั้นเป็เบอร์ของใครแน่นอนเธอเหลือบมองไปดูหน้าจอและกดตัดสายนั้นทิ้ง โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นอีกสามสี่ครั้งและทุกครั้งก็ยังคงเป็เบอร์เดิมที่โทรมา และเธอก็ยังคงตัดสายทุกครั้งอยู่เช่นเดิม
“รับก่อนได้นะ”ภูมิบอก
“ไม่ใช่อะไรสำคัญหรอก”เฟิร์นตัดสายที่โทรเข้าอีกครั้งและปิดโทรศัพท์ของเธอ
“ทำไมหนูไม่เห็นพี่ถ่ายรูปตัวเองบ้างเลย?” เฟิร์นรีบเปลี่ยนเื่
“พี่ภูมิอ่ะไม่ชอบออกกล้อง ขี้อาย แต่ชอบถ่ายรูป” เจมส์แทรกตอบแทน
“ใช่พี่ชอบถ่ายธรรมชาติ และเป็ตากล้องให้คนอื่นมากกว่า”ภูมิหยิบกล้องมาเปิดรูปให้เฟิร์นดู
เฟิร์นเปิดดูรูปที่พี่ภูมิถ่ายในกล้องรูปแต่ละรูปมีแต่รูปธรรมชาติและรูปเจมส์พอเธอเลือนมาเจอรูปของตัวเองที่โดนถ่ายเมื่อคืนที่ช่องเย็น
เธอพูดขึ้นว่า “หนูชอบรูปนี้อย่าลืมส่งให้ด้วยนะ”
“ได้ ๆ”พี่ภูมิผยักหน้าตอบรับ “เดี๋ยวถ้าเอารูปลงแล้วเดี๋ยวส่งให้นะ”
ทั้งสามก็พูดคุยเฮฮาสนุกสนานกันอยู่ซักพัก ทันใดนั้นฝนก็ตกลงมาอย่างกะทันหัน ทั้งสามจึงรีบขนของวิ่งลุยฝนไปขึ้นรถ
“อะไรเนี่ย อยู่ดีๆ ก็ตก” เจมส์บ่น
“เฟิร์นหลังรถมีผ้าเช็ดตัวอยู่สองสามผืน เช็ดหัวก่อน เดี๋ยวไม่สบายกันพี่ฝากเอาให้เจมส์ด้วยนะ” ภูมิวานเฟิร์น
“เดี๋ยวรอฝนซาก่อนเดี๋ยวเราค่อยขับไปกันนะ”พี่ภูมิเช็ดหัวตัวเองอยู่หน้ารถ
พี่ภูมิเคลื่อนรถไปจอดใกล้ศาลา“เฟิร์น ไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำก่อนมั้ย เดี๋ยวไม่สบาย”พี่ภูมิชี้ไปที่ห้องน้ำพร้อมกับยื่นร่มให้เฟิร์น“เดี๋ยวพี่กับเจมส์เปลี่ยนกันในรถนี่แหละ”
“โอเคร”เฟิร์นตกลงและเอาเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนพาดไหล่และเดินกางร่มไปที่ห้องน้ำ
ทันทีที่เฟิร์นลงไปทั้งเจมส์และภูมิก็ต่างคนต่างเปลี่ยนเสื้อผ้าและเช็ดผมให้แห้งฝนเริ่มตกเบาลงเรื่อย ๆภูมิที่แต่งตัวเสร็จก่อนก็สังเกตเห็นว่าเจมส์นั้นค้นกระเป๋าตัวเองที่หลังรถเหมือนหาอะไรบางอย่าง
“หาอะไรอ่ะ? หน้าเครียดเชียว” พี่ภูมิหันไปถาม
“พี่กางเกงในผมหายพี่ น่าจะทำตกตอนอยู่ช่องเย็นอะ” เจมส์ทำหน้าใ
“หาแล้วตอนนี้มึงเหลือกี่ตัว” ภูมิถาม
“ตัวเดียวพี่ตัวที่เปียกเนี่ย” สายตาของเจมส์ดูหมดหวัง
“ไม่ต้องใส่ไปก่อนเดี๋ยวเราก็เข้าเมืองค่อยหาซื้อ” พี่ภูมิหัวเราะ
“โหยพี่เฟิร์นห้ามรู้เด็ดขาดเลย โคตรอาย”เจมส์รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและเอากางเกงในตัวที่เปียกไปตากไว้ข้างกระจกรถและหนีบไว้ด้วยที่หนีบผ้าเพื่อที่จะให้มันแห้งด้วยแรงลม
เฟิร์นเดินกลับมาขึ้นรถและเก็บผ้าใส่ในถุงพลาสติกด้วยหน้าตาที่เคร่งเครียดภูมิสังเกตเห็นโทรศัพท์ในมือเฟิร์นแล้วคิดในใจว่ามันน่าจะเป็สาเหตุที่ทำให้อารมย์ของเธอเปลี่ยน
“พร้อมนะทุกคนเดี๋ยวไปในเมืองกำแพงเพชร ซื้อของจำเป็สำหรับคืนนี้แล้วเดี๋ยวไปนอนกันที่อุทยานแห่งชาติแม่เมยกัน” พี่ภูมิหันมาบอกน้องทั้งสองและออกรถเพื่อเดินทางต่อ
ระหว่างทาง...
บรรยากาศในรถที่ดูเงียบผิดปกติอาจเป็เพราะเฟิร์นที่หน้าตาครุ่นเครียดและทำตัวเงียบั้แ่ขึ้นรถ และทำให้เจมส์เองก็ไม่กล้าคุยหรือพูดอะไร เป็ความเงียบที่อึกอัดอย่างบอกไม่ถูก
“เห้ย!”เสียงะโของเจมส์ที่มาจากเบาะหลังทำให้ทุกคนสะดุ้ง
“เกิดไรขึ้น?” พี่ภูมิถามด้วยเสียงที่แสดงถึงความใ
“มันปลิวไปแล้วอันสุดท้ายของผม” เสียงตอบจากเจมส์
ทันทีที่พี่ภูมินึกออกว่าเจมส์หมายถึงอะไรเสียงหัวเราะก็ลั่นออกมา “แล้วใครสั่งใครสอนให้ตากตรงนั้น”
“อะไรปลิวเหรอกลับไปเอามั้ย?” เฟิร์นถามด้วยความงง
“ช่างมันเถอะมันจบไปแล้ว” เจมส์ตอบด้วยหน้าตาที่เศร้า
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เจมส์ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะที่เต็มอิ่มของพี่ภูมิทำให้ตัวเจมส์เองก็เริ่มหัวเราะออกมาเช่นกันเสียงหัวเราะของสองพี่น้องนั้นกลบเสียงฝนก้องกังวาลไปทั่วรถทำให้เฟิร์นที่หน้าตาครุ่นเครียดั้แ่ออกมาจากห้องน้ำยังต้องหัวเราะตามเสมือนว่าบรรยากาศที่ตึงเครียดบนรถนั้นปลิวหายไปพร้อมกับกางเกงในของเจมส์
5K
