ตอนที่ 8 ก่อนที่จะสอนคนอื่นให้ดูตัวเองด้วยนะ
สองข้างทางที่เต็มไปด้วยป่าไผ่ สูงชะลูด ลมพัดโกรกเข้ามาเย็นๆยอดไผ่พริ้วไวไปมาตามสายลม แสงอาทิตย์รำไร ๆ
ณภัทรและคุณานันท์ออกมาเดินสำรวจและถ่ายภาพ มองดูวิวรอบๆ ไร่แห่งนี้ที่เต็มไปด้วยธรรมชาติ
หญิงสาวได้เดินนำหน้าชายหนุ่ม
“ คุณ ครับ “
แฉะ!
ณภัทรได้แอบกดถ่ายรูปหญิงสาวที่กำลังเผลอ
“ เรายังไม่ได้ตั้งท่าสวยๆเลยนะนี่แอบถ่ายเราเหรอ” หญิงสาวหันมาพูดคุยกับชายหนุ่ม
“ มันสวยนะ อยากดูมั้ย“
“ มันจะสวยได้อย่างไรกันล่ะรูปเผลอ ๆ ขี้เหร่จะตายไป”
“ มีคนบอกว่าถ้าอยากให้รูปออกมาสวยจะต้องแอบถ่ายตอนเผลอนะ“
“ ถ้างั้นเราขอเอารูปนี้ไปลงไอจี เราได้มั้ย “ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ณภัทรได้ขออนุญาต คุณานันท์หญิงสาวแอบหัวเราะ” คิดว่ามันสวยใช่มั้ย ถ้างั้นตามสบายเลยละกัน “
ทั้งสองต่างพูดคุยกันอย่างถูกคอ
เอ้!
” ทำไมวันนี้ หนูคุณยังไม่มาทานข้าวเช้าอีกนะ นนท์ ออกไปตามน้องมาสิลูก ”
“ ผมไปมาแล้วรับแม่ น้องไม่อยู่ที่ห้องครับ”
อุ้ย!
“ นี่น้องคุณนี่น่า เห็นณภัทรลงอยู่ในไอจี ค่ะนนท์ดูสิคะ”
แพนเค้กได้ส่งมือถือให้ชานนท์ได้อยู่
ชายหนุ่มได้ดูรูปที่ปรากฏอยู่ในหน้าจอ นิ่งเงียบกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า มือที่จับมือถือไว้กลับจิกไว้แน่น
อุ้ย!
“ทำแบบนี้ ใช้ได้ที่ไหนกันคะให้มาทำงานแต่กลับไปเที่ยวเล่นกับชายหนุ่มแบบนี้”
ป้าสมจิตรแม่ครัว กำลังถือเหยือกน้ำแล้วสายตาได้เหลือบหันไปเห็นรูปในมือถือ
“ ป้าจิตร ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของป้า ออกไปได้แล้ว”
คุณสุพรรณีเอ็ดป้าจิตรที่สอดรู้สอดเห็นเื่เ้านาย
“สวัสดีคะคุณลุง คุณป้า คุณขอโทษนะคะที่มาสาย” หญิงสาวได้เดินมาพร้อมกับณภัทร
“ มานั่งกินข้าวสิลูก สายแล้ว มา ๆ” คุณสุพรรณี ได้เรียกเด็ก ๆ ทั้งสองมานั่งกินข้าว
สายตาของชายหนุ่มที่นั่งกินข้าวอยู่ก่อนหน้านี้นิ่งไม่มองแม้แต่หน้าหญิงสาว พยายามสะกดอารมณ์ของตัวเองไว้ไม่ให้ผิดสังเกต
“ ไปไหนมา? “
“ ไปถ่ายรูปมาค่ะ”
“ถ่ายรูป!”
“ ค่ะ/ครับ “ ทั้งสองได้ตอบรับพร้อมกัน
“ พอดีผมชวน คุณ เขาไปถ่ายรูปครับ”
“ว่าจะเอามาทำโปรโมทที่สวนครับ”
“ ไม่ต้องเอางานมาอ้าง “ ชายหนุ่มมอง ณภัทรด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็มิตรสักเท่าไหร่นัก
“ เอาแต่เที่ยวเล่นไม่รู้จักเวล่ำ เวลา ไม่มีความรับผิดชอบ”
“ มันยังไม่ถึงเวลางานของน้องเลยนะคะ พี่ นนท์”
“ ไม่ต้องมาเถียงพี่ มันสมควรแล้วเหรอที่หายกันไปกับผู้ชายั้แ่เช้ามืดแบบนี้“
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและนิ่งสายตาที่เหลือบมองมายัง คุณานันท์ นั้น มันช่างน่ากลัวยิ่งนัก
“ พอได้แล้วนนท์ ” ชายหนุ่มโดนแม่เบรกเอาไว้ ไม่งั้นชายหนุ่มคงไม่คิดที่จะหยุดแค่นี้
“ หนูคุณ ลูก แม่เชื่อใจหนูนะลูก แต่ยังไงก็ระมัดระวังตัวหน่อยก็ดีนะคนต่างจังหวัดเขาถือนะลูก หญิงสาวไม่ควรที่จะอยู่ด้วยในที่ลับตาคนมืดๆ แบบนี้กับชายหนุ่ม“
“ อีกอย่างคนงานของเราก็เยอะแยะเดี๋ยวเขาจะเข้าใจผิด เอาไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ เข้าใจมั้ยลูก”
“ คุณป้าคะ คนงานคงจะเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้งคะ” แพนเค้กเสริมขึ้นมา ยิ่งตอกย้ำทำให้ชานนท์โมโหนักเข้าไปอีก
คุณานันท์เมื่อได้ฟังสิ่งที่แพนเค้กพูดออกมา กลับรู้สึกไม่ชอบใจแต่ไม่ตอบโต้เพราะตอนนี้อยู่บนโต๊ะอาหารเกรงใจผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่
“ เอาละครับทุกคน ผมผิดเองครับที่เป็ฝ่ายชวน คุณ ออกไปถ่ายรูป “
“ ผมขอโทษทุก ๆ คนนะครับ อย่าไปโทษ คุณเลยครับ” ณภัทร ได้ยกมือไหว้ขอโทษผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่ทำให้เป็ห่วง
“ หนูก็ต้องขอโทษคุณลุง กับคุณป้าด้วยนะคะ ที่ทำให้เป็ห่วง ต่อไป หนูจะระวังตัวให้มากกว่านี้ค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ” หญิงสาวได้ยกมือไหว้ขอโทษ
“ จ๊ะลูก ทานข้าวเถอะนะ “
คุณานันท์ได้หันมองไปยังเก้าอี้ตรงข้ามหญิงสาวตรงหน้ากลับพอใจที่ คุณานันท์ โดนตำหนิ ต่อหน้าทุก ๆ คน แต่ส่วนชายหนุ่มอีกคนนั้น กลับหน้าแดงด้วยเหตุผลอะไร หญิงสาวก็ไม่สามารถรู้ได้
“ ผมอิ่มแล้วครับ “ ชายหนุ่มเดินออกไปโดยที่ไม่ได้หันมองหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย
“ ชานนท์ รอแพนด้วยสิคะ” ทั้งสองจึงได้เดินออกไปจากโต๊ะอาหารทันที
“ คุณหนู คุณ อย่างคิดมากเลยนะครับป้าสมจิตรแกปากไม่ค่อยดี ถ้าวันหลังแกพูดจาไม่ดีใส่ ด่ากลับไปเลยสิครับ”
“ ด่าได้ไงล่ะ เขาเป็คนของที่นี่ คุณจะมีสิทธิ์อะไรไปด่าเขาได้ล่ะคะ “ หญิงสาวได้ปรับทุกข์กับเ้าเบิ้ม
“ เดี๋ยวผมสอนคำด่าให้เอามั้ยครับ ?”
“ มีสอนคำด่าให้ด้วยเหรอคะ ไหนยกตัวอย่างมาให้คุณฟังหน่อย?”
“ เช่นนะครับ จั๊ดง่าว! คำนี้นะครับ ด่าป้าสมจิตรแกไปเลยนะครับ”
อุ้ย! “ มันแรงไปหรือเปล่าเบิ้มไม่เอาหรอก เบิ้มสอนอะไรคุณก็ไม่รู้ “ หญิงสาวได้นั่งคุยแล้วรู้สึกผ่อนคลายกับเื่ที่เจอมาในวันนี้
น้ำตา คุณานันท์ได้หลั่งไหล่ออกมามือที่ได้ถือมีด และหัวหอมใหญ่ หญิงสาวได้นั่งปอกเปลือกออกเพื่อที่จะได้เตรียมไว้ให้ป้าสมจิตรทำอาหาร ในโรงครัว หญิงสาวกำลังเหม่อลอยไม่ทันระวัง
อุ้ย! มีดที่คมและแหลม ได้จิ้มเข้าไปตรงนิ้วชี้ หญิงสาวได้นั่งมองเืที่ไหลออกมา โดยไม่รู้ตัว
“มานี่มา!”
ชายหนุ่มหุ่นกำยำได้เดินมาพร้อมสีหน้าที่เคร่งขรึมและได้ลากหญิงสาวไปล้างแผล
พรึบ! ประตูห้องน้ำได้เปิดออกมา ร่างบอบบางตอนนี้ได้อยู่ในอ้อมอกชายหนุ่ม
“เอามือมา“
ชายหนุ่มได้บรรจงล้างเืเพื่อทำความสะอาดแผลให้หญิงสาว
“ พี่ชานนท์ พี่จะทำอะไรปล่อย คุณ เดี๋ยวนี้นะ
โอ้ย.. มันเจ็บนะ “
“ มีดบาดแค่นี้กลับร้องโวยวายเป็เด็กไปได้นะคุณ” ชานนท์ดึงทิชชูมาเพื่อซับเืจางๆที่ติดอยู่ที่ปลายนิ้วให้หญิงสาว
“ไหนยื่นมือออกมาพี่จะได้ติดพลาสเตอร์ยาให้ ”
“ มาไม่ถึงอาทิตย์ ดูดิแผลเต็มตัวไปหมดแล้ว มีดบาดแค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ?”
“ไม่ได้ร้องไห้แค่ตะกี้หั่นหัวหอมน้ำตามันก็ไหลเฉย ๆ”
“แล้วหั่นยังไงให้มีดบาดมือตัวเอง ใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมันล่องลอยไปอยู่กับใคร?”
“ ไอ้ ณภัทร งั้นเหรอ?”
“ทำไมพี่นนท์พูดแบบนี้คะ มันไม่เกี่ยวกันเลยนะคะ”
“พี่อยากให้น้องแยกแยะหน่อยนะระหว่างเื่งาน กับเื่ส่วนตัว “
“ พี่นนท์ไม่ต้องมาว่า คุณ เลยนะคะ พี่น่าจะบอกตัวเองมากกว่านะเห็นเดินคลอเคลียกันไปมากับพี่แพนเค้ก ตัวติดกันเหมือนตังเม “
“ พี่เคยบอกไปแล้ว ว่าพี่กับแพนไม่ได้เป็อะไรกัน แค่คนคุยกันเฉยๆ ก็แค่นั้น
ทำไม! “ ที่น้องพูดแบบนี้แปลว่าหึงพี่ใช่มั้ย?”
“ขอโทษนะคะที่ทำให้พี่คิดไปแบบนั้น น้องเป็แค่คนงานในสวนคนนึง คงไม่มีสิทธิ์อะไรไปคิดแบบนั้นหรอกค่ะ
อีกอย่าง เดี๋ยวถ้าคนงานมาเห็นเข้า มันจะดูไม่ดีที่เราสองคนมาอยู่ในห้องนี้กันสองต่อสอง “
หญิงสาวจะก้าวเดินออกไปจากห้องน้ำ
“แล้วทำไมต้องชอบประชดพี่ด้วย? ”
ชายหนุ่มได้ดึงหญิงสาวกลับมาให้อยู่ตรงหน้าเหมือนเดิม
“ คุณบอกให้พี่นนท์ปล่อยไงคะ”
“ พี่ไม่ปล่อย”
น้องจะรีบไปไหนกัน?”
“ ใครที่คุณอยู่ด้วยแล้วสบายใจ คุณก็จะไปอยู่กับคนนั้นแหละค่ะ”
“ พอใจหรือยังคะ? ”
“ ไอ้ณภัทร เหรอ? ที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ”
ชายหนุ่มได้จับไหล่หญิงสาวแล้วไล่ลงมาจับตรงเอวไม่ให้ดิ้นหลุดไปไหน
“ พี่นนท์เป็มืออาชีพหน่อยได้มั้ยคะ!แยกแยะเื่งานกับเื่ส่วนตัวออกหน่อย พี่เป็คนบอกเองไม่ใช่เหรอ ?”
หญิงสาวได้มองหน้าชายหนุ่มอย่างขึงขังเช่นกันและพยายามผลักตัวเองออกมาจากในวงแขนกว้าง แล้ววิ่งออกไปทันที คุณานันท์ได้จะเอ๋เข้ากับ ณภัทร ตรงสวนหน้าห้องน้ำ หญิงสาวได้หลบหน้า ณภัทรไม่อยากให้ชายหนุ่มเห็นว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่ ณภัทรก็สามารถรับรู้ได้
ไม่อยากให้ผมเห็นน้ำตา ที่มันไหลออกมา ใช่หรือเปล่าครับ! ”
“งั้นเอานี่ไปดีกว่า” ชายหนุ่มได้ยื่นผ้าเช็คหน้าให้หญิงสาวคุณานันท์ได้ยื่นมีไปหยิบผ้าเช็คหน้าผืนนั้นมาแล้วปิดใบหน้าตัวเองเอาไว้
“ จะกลับห้องมั้ยครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง”
หญิงสาวพยักหน้าตอบรับและชายหนุ่มก็ได้เดินนำหน้าพาหญิงสาวไปยังห้องพัก
“ ถึงแล้วนะ”
ชายหนุ่มก็ยังคงหันหน้าไปด้านนอกเพื่อไม่มองหน้าหญิงสาว
“ เข้าไปพัก ก่อนนะครับ แล้วก็ผมก็ต้องขอโทษด้วยนะที่ทำ ให้คุณ ต้องเจอเื่แย่ๆพวกนี้”
“ มันไม่เกี่ยวอะไรกับ ณภัทรหรอกนะคะ เป็เพราะ คุณเองที่ยังไม่เก่งพอยังไม่สามารถรับมือกับเื่พวกนี้ได้ “
ตกดึงหญิงสาวได้อาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมพร้อมจะเข้านอนวันนี้ดันได้เจอแต่เื่แย่ ๆ มาทั้งวันหน้าคุณพ่อได้ลอยเข้ามาทำให้น้ำตาหญิงสาวหยดแหยะออกมาอีกครั้ง
“ พ่อคะ ฮือ ๆ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว พ่อมารับหนูหน่อยได้มั้ย?”
ทำไม!
“ มันเกิดอะไรขึ้น! กับแก หรือแกไปก่อเื่อะไรไว้อีกล่ะ?”
“ หนูไม่ได้ก่อเื่อะไรไว้นะคะ แต่มันชอบมีปัญหาจุกจิกกวนใจหนูเอามาก ๆเลย หนูไม่ได้เป็คนก่อเื่ด้วยซ้ำ แต่หนูต้องมาโดนอะไรแบบนี้ ”
“ ถ้าหนูไม่ได้ทำ แล้วหนูจะไปกลัวอะไรล่ะลูก หนูจะกลับมาบ้านแบบคนขี้แพ้เหรอหนูยอมได้เหรอลูก?”
“ หนูไม่ยอมหรอกค่ะพ่อ! “
“ ถ้าหนูไม่ยอมหนูก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้คนอื่นเขาได้รู้ว่าเรามันก็เก่งเหมือนกันเข้าใจมั้ย?”
“ ค่ะพ่อ! “
พรึบ ! คุณอมรได้โยนรายงานทิ้งลงไปบนโต๊ะอย่างแรง
“นนท์! “ พ่อว่ามันยังไม่ดีพอนะรายงานที่ส่งมาให้พ่อดู” คุณอมรเมื่อได้ดูรายงานที่ชานนท์ทำมาส่งกลับยังไม่ค่อยถูกใจสักเท่าไหร่นัก
“ มันจะต้องหาอะไรที่ร่วมสมัยมันถึงจะไปสู้กับที่อื่นได้แต่ที่นนท์ทำมาให้พ่อดูตอนนี้ พ่อว่ามันยังล้าหลังอยู่นะผลิตภัณฑ์ที่เราสามารถแปรรูปได้ ลองไปคิดมาใหม่ แล้วเอามาให้พ่อดูอีกรอบ “
“อีกอย่างลูกก็กำลังจะจบแล้ว ถึงลูกจะเรียนวิศวกรรมการบินเพราะความชอบในวัยเด็กของลูก พ่อก็ไม่เคยว่า
แต่งานในฟาร์มของเรา ลูกก็จะต้องทำให้ดีเช่นกันเพราะพ่อกับแม่ มีลูกคนเดียว สมบัติทั้งหมดนี้สุดท้ายมันก็ต้องตกเป็ของลูกอยู่ดี”
“ ครับพ่อ ผมจะทำให้ดีครับ ”
ชานนท์รู้สึกท้อกับสิ่งที่เกิดขึ้นว่าควรจะทำอย่างไรดี ตอนนี้ ชายหนุ่มอยากจะกอดใครสักคนที่คนนั้นสามารถให้กำลังกับเขาได้ในตอนนี้
3K
