ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่75

        เจรจาล้มเหลว

        “แบบการสร้างหรือ...?”หยุนโม่เอ่ยย้ำออกมาช้า ๆ ดวงตาใต้หน้ากากหรี่ลงเล็กน้อยน้ำเสียงเรียบเย็นคล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน

        ชายชราที่นั่งอยู่หลังโต๊ะชาไม่ได้แสดงสีหน้าเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยเพียงพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะวางถ้วยชาลงเบา ๆ
น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบ ราวกับกล่าวสิ่งธรรมดาสามัญ

        “ใช่... พวกเรายินดีจ่ายเงินให้เจ้ามหาศาลอยากได้เท่าใด...ก็เรียกมา” คำพูดนั้นเปี่ยมด้วยความมั่นใจดุจอำนาจที่เปรียบล้น

        แต่หยุนโม่กลับยกยิ้มขึ้นที่มุมปากยิ้มเย็นชา ไร้อารมณ์ ไร้ความลังเล ก่อนจะเอ่ยตอบช้า ๆ ทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ…

        “ข้า...ไม่...ขาย”

        คำเพียงสามคำนั้น ทว่ากลับเหมือนสายลมที่ตัดขาดสะพานแห่งความปรองดอง

        ทันทีที่เขาพูดจบความเงียบงันก็ปกคลุมทั่วทั้งห้องในพริบตา ราวกับทุกสรรพเสียงหยุดชะงักเงาสะท้อนจากถ้วยชาบนโต๊ะยังสั่นไหว

        ชายชราที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปากพลันหยุดมือกลางคัน นิ้วเรียวยาวที่เคยมั่นคงกลับค่อย ๆ วางถ้วยชากลับลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ

        ดวงตาที่หลับนิ่งกลับเปิดขึ้นเต็มที่แววตาแหลมคมฉายประกายเยียบเย็นสายตานั้นพุ่งตรงไปยังหยุนโม่ราวกับต้องการส่งแรงกดดันแทรกทะลวงเข้าในจิตวิญญาณ

        “ไม่ขายหรือ...?”น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำ เยียบเย็นจนน้ำชาร้อนในถ้วยแทบเย็นลง

        “เจ้ารู้หรือไม่ว่าหอการค้าเงามายาของพวกเรา...เป็นหอการค้าเช่นใด?”

        คำถามนั้นหาใช่ถามเพื่อฟังคำตอบหากแต่เป็นการข่มขู่ที่ห่อหุ้มในประโยค

        หยุนโม่ยังคงไม่เปลี่ยนสีหน้ายังคงยืนตรงอยู่ท่ามกลางห้องกว้าง ก่อนจะยกยิ้มขึ้นบาง ๆ ราวกับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

        ชายชราพูดต่อเสียงของเขาก้องกังวานดั่งสายน้ำไหลผ่านหุบผาลึก “ในอาณาจักรอวี้เทียนนี้หอการค้าของพวกเรา...แม้แต่ราชวงศ์ยังไม่กล้าล่วงเกิน”

        ในคำพูดนั้นแฝงไว้ด้วยน้ำหนักเป็นคำประกาศถึงอำนาจอันล้นฟ้าของหอการค้าเงามายาที่อยู่เบื้องหลังของมัน 

        มันพูดมากถึงเพียงนี้…

        เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงยังไม่รู้ว่า “กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งใด”

        แต่ทว่า…

        หยุนโม่กลับไม่แสดงท่าทีที่พวกมันต้องการเห็นเลยแม้แต่น้อยเขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางแรงกดดันของทั้งห้องอย่างผ่อนคลายสายตาไม่หลบเลี่ยง รอยยิ้มยังคงอยู่บนริมฝีปาก

        ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่เฉียบคมราวกระบี่

        “แล้วอย่างไร...?”

        “ของสิ่งนี้เป็นของของข้าจะขายหรือไม่...ก็เป็นเรื่องของข้า”

        ประโยคสั้น ๆทว่าเหมือนสายฟ้าฟาดกลางโถงหอการค้า ดวงตาของชายชราแคบลงทันทีกลายเป็นเส้นเรียวแหลมคม รังสีรอบตัวพลันแปรเปลี่ยน

        “เด็กน้อย...”
 เสียงที่เอ่ยออกในยามนี้เต็มไปด้วยแรงกดดันลึก
 เหมือนเสียงของงูยักษ์ที่กำลังเลื้อยออกจากถ้ำ

        “คนไม่ผิด...ผิดที่ครอบครองหยก...”

        หยุนโม่ถึงกับกระตุกมุมปากก่อนจะหัวเราะเย็น ๆ แล้วสบถออกมาด้วยเสียงกระแทก

        “บิดามันเถอะ!! ไอ้แก่...อย่ามาทำวางท่าเป็นผู้อาวุโสกับข้า”

        น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการดูแคลนดวงตาใต้หน้ากากเหล็กทอประกายเย็นเฉียบขณะจ้องมองชายชราผู้นั่งอยู่ตรงหน้า

        “สายตาของเจ้าตอนนี้...เต็มไปด้วยความโลภจนปิดไม่มิดแล้วหากคิดจะปล้นกันตรง ๆ... ก็แสดงใบหน้าจริงออกมาเสียเถอะ!”

        คำพูดที่ไร้ความเกรงใจใด ๆดังก้องสะท้อนในห้องโถงหรูหรา ราวกับกระแทกกลางอกของอีกฝ่ายอย่างจัง

        ดวงตาของชายชราหม่นมืดลงทันทีแววเย็นชาแผ่ขยายจากภายในราวกับพายุเงียบ เสี้ยวอารมณ์ที่เก็บงำไว้ค่อย ๆเผยออกสู่แววตาโดยไม่ปิดบังอีกต่อไป

        แล้ว…

        พรึ่บ!

        คลื่นปราณมหาศาลปะทุออกจากร่างของชายชราอย่างรุนแรงรังสีของพลังวิญญาณระดับสูงแผ่กระจายออกไปทั่วทั้งห้องราวกับมหาสมุทรแผ่ซัด

        พื้นไม้ใต้เท้าสั่นสะเทือนฝุ่นผงที่ลอยอยู่กลางอากาศพลันกระจายหายไปในพริบตา

        น้ำเสียงของชายชราดังขึ้นราวกับสายลมฤดูหนาวที่กระแทกเข้ากระดูก

        “ดีนัก...เมื่อข้าเจรจาดี ๆ แล้วเจ้ากลับไม่เห็นค่า เช่นนั้น... ก็ไม่จำเป็นต้องออกไป!”

        เมื่อคำพูดสุดท้ายหลุดออกจากปากชายชราเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า แต่เพียงแรงเคลื่อนไหวง่าย ๆ นั้นเองเครื่องแก้วบนโต๊ะชา รวมถึงถ้วยหยกงามที่เคยสงบนิ่ง พลันระเบิดเป็นเสี่ยง!

        เปรี๊ยะ! กึง! ฉัวะ!เสียงแตกกระจายของเครื่องกระเบื้องและแก้วใสกังวานทั่วห้องราวกับสายลมของปราณเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอจะบดขยี้ทุกสิ่งให้ราบคาบ

        หยุนโม่ยังคงยืนนิ่งทว่าดวงตาหรี่ลงทันที

        “...ขอบเขตหลอมพลัง”

        คำพูดนั้นมิได้กล่าวกับใคร แต่คล้ายรำพึงกับตัวเอง—ดวงตาคมปลาบฉายแวววิเคราะห์เยียบเย็นชายชราผู้นี้...ไม่ใช่เพียงระดับหลอมกายาเช่นที่ตนเคยเข้าใจแต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังระดับหลอมพลัง—ขั้นที่สูงกว่าหนึ่งชั้นของขอบเขต

        “เช่นนั้น...เจ้าคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองนี้” หยุนโม่พึมพำเบา ๆแต่แววตากลับไร้ความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

        ทันใดนั้นเองชายชรายกฝ่ามือขวาขึ้น... เพียงแค่การยกมือเบา ๆแต่กลับเปลี่ยนแปลงสภาพของทั้งห้องในพริบตา

        ฟวู่ววว—!

        ผนังทุกด้านพลันสั่นสะเทือนอักขระสีฟ้าครามนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมาจากพื้น ผนัง และเพดาน ราวกับค่อย ๆถูกปลุกตื่นจากการหลับใหล

        แสงจากอักขระโบราณเรืองรองสลับกันเป็นลำแสงพุ่งไหลปราณวิญญาณในอากาศเปลี่ยนแปลงทันที ราวกับถูกรวบรวมเข้าสู่สนามปิดผนึกที่ค่อย ๆก่อตัวขึ้นโดยรอบ

        คิ้วของหยุนโม่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยรอยยิ้มบางที่มุมปากจางหายไป ดวงตาใต้หน้ากากเหล็กหรี่ลงอย่างเยียบเย็น

        และในขณะนั้นเอง…

        เสียงของ โนวา ระบบปัญญาประดิษฐ์ที่เชื่อมต่ออยู่กับชุดเกราะรบของเขาก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทอย่างชัดเจน

        “นายท่าน…ห้องแห่งนี้ถูกปิดผนึกจากภายนอกแล้วมีการสร้างกำแพงปราณวิญญาณขึ้นล้อมรอบอย่างสมบูรณ์ปิดกั้นระหว่างด้านในกับด้านนอกทั้งหมด”

        คำพูดนั้นสั้นทว่าเพียงพอจะอธิบายทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวได้อย่างชัดเจน

        หยุนโม่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแววตาทอแสงเยียบเย็นกว่าเดิม

        “หึ...แสดงว่าเจ้าตาแก่ตรงหน้า คิดจะ ‘ปิดประตูตีแมว’ ตั้งแต่แรกสินะ”

        “ไม่ได้ตั้งใจจะให้ข้าเดินออกไปจากห้องนี้เลยแต่ต้น”

        เขาพึมพำกับตนเองในใจก่อนจะกลับมายืนนิ่งเฉยตามเดิม ดั่งผืนน้ำที่ไร้ระลอก

        หากเป็นเมื่อก่อน ก่อนที่ ชุดเกราะพยัคฆ์ทมิฬจะถูกสร้างขึ้นจนสมบูรณ์ พบเจอสถานการณ์เช่นนี้ ตัวเขาอาจไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทุ่มทุกสิ่งพลีชีพตายไปพร้อมกับศัตรูตรงหน้า

        แต่ตอนนี้…ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

        สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องอีกครั้งสัมผัสพลังปราณวิญญาณจากผนังทั้งสี่ที่แปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นกำแพงปิดผนึกที่เชื่อมโยงกับสนามพลังลับลวดลายอักขระสีฟ้าครามยังคงสว่างไสวตามจังหวะการหมุนเวียนของพลังวิญญาณที่เสถียรเป็นอย่างยิ่ง

        ทว่าภายในใจของหยุนโม่กลับสงบนิ่ง

        เขาเหลือบตามองชายชราที่อยู่เบื้องหน้าอีกครั้ง

        แม้จะเป็นผู้ฝึกตนในระดับ ขอบเขตหลอมพลังซึ่งสูงกว่าผู้ฝึกตนโดยทั่วไปทั้งเมืองแต่หากวัดจากการปลดปล่อยปราณที่แสดงออกเมื่อครู่…

        อีกฝ่ายคงอยู่เพียง ขั้นต้น เท่านั้น

        และสำหรับเขาในยามนี้ ที่มี ชุดเกราะรบพยัคฆ์ทมิฬอยู่กับตัว