ตอนที่3 รับภารกิจ
"มาแล้วค่ะ"
"มาแล้วเหรอนังหนู?"
"ว่าแต่ทำไมของมันเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ เ้าขนอะไรมาใส่เยอะแยะกัน แทบจะไม่มีทางเดินกันแล้ว!"
"บางอย่างยังไม่ได้จัดเลยค่ะ ่นี้หนูยุ่งม๊ากกกมากกกเลยค่ะ เลยยังไม่ได้จัดเข้าที่เข้าทาง บางอย่างก็เลยกองเอาไว้อย่างที่เห็นนั่นแหละค่ะ แหะๆ"
"ในมิตินี้ ที่ใช่น้อยๆ เสียเมื่อไหร่ เ้ายังเอาของมาใส่จนเต็มแน่นเอี๊ยดขนาดนี้ ข้าล่ะเหลือเชื่อเ้าจริงๆ เลย"
"ท่านเทพเ้าค่ะ เยอะอะไรกันคะแค่1ไร่เองนะคะ ถ้าจะให้ดีหนูขออีกไร่ได้ไหมคะ นะคะท่านเทพใจดีที่สุดเลยแล้วหนูจะตั้งใจทำภารกิจให้เยอะๆเลยค่ะ"
พอท่านเทพได้ฟังคำของสาวน้อยตรงหน้าเขาถึงกับเผลอเท้าสะเอวแล้วกลอกตามองบนทันที [นี่มันท่าทางที่คนสมัยนี้กระทำซินะ ข้านี่ช่างทันสมัยจริงๆ] คนอื่นได้มิติน้อยกว่าเ้าหล่อนตั้งกี่เท่าของก็ไม่เยอะขนาดนี้เลย พอภารกิจใหญ่สำเร็จ บ่นว่าของสมัยนี้แพงหมดเงินซื้อของไปเยอะมาก จึงร้องขอรางวัลโดยการก๊อบปี้สิ่งของได้3ครั้ง เขาทนฟังคำออดอ้อนไม่ไหวจึงเสียรู้ให้ไป เ้าตัวดีกับเล่นก๊อบปี้ตึกแถวหกคูหาสี่ชั้นทันที
ตึกนี้มีห้างสรรพสินค้าขนาดเล็กที่ครบทุกอย่างตามสมัยนี้ 3คูหา ที่เหลือเป็ร้านขายยาและเครื่องสำอางแบรนด์ยอดฮิต2คูหา ส่วนอีก1คูหาเป็ร้านขายเสื้อผ้าและแฟชั่นแบรนด์เนมมี รองเท้า กระเป๋า แว่นตา เข็มขัด เครื่องประดับครบครัน เล่นเอาท่านพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว แถมยังเหลือก๊อบปี้อีกตั้งสองครั้งที่เ้าตัวบอกขอคิดให้รอบคอบก่อนค่อยทำ ั้แ่นั้นมา พอภารกิจถัดมาท่านเทพเลยจำกัดข้อบังคับให้เลือกตามที่กำหนดเท่านั้น ที่เสียรู้ไปนั้นก็ได้แต่ทำใจ ใครใช้ให้เ้าเด็กนี่ฉลาดเป็กรดขนาดนี้ แถมยังออดอ้อนทำให้คนแก่ใจอ่อนได้เก่งนักเล่า
"ช่างเถอะๆ ข้าี้เีเถียงกับเ้าแล้ว เ้าเหลือพื้นที่เวลาเข้ามาแล้วให้ข้ามีที่ยืนก็แล้วกัน"
พูดพลางปรายตามองเ้าเด็กแสบไปด้วย
"หนูว่าจะหาซื้อศาลาเล็กๆ มาไว้ให้ท่านด้วยนะเ้าคะ รอก่อนนะเ้าคะ เอาไว้ให้หนูซื้อของที่จำเป็หมดก่อนแล้วกันนะเ้าคะ แฮะๆ"
หลินหลิน ว่าพลางยิ้มเผล่ให้กับท่านเทพที่วันนี้นึกครึ้มใจอันใดก็ไม่รู้มาในชุดสูทสีขาวล้วน แม้กระทั่งรองเท้าก็เป็สีขาว ขาวละลานตาไปหมด ท่านคงลืมไปว่าสีผมของท่านก็เป็สีขาวด้วย ปกติท่านเทพมักจะมาด้วยชุดจีนโบราณเสมอ
"เอาล่ะๆ มาพูดถึงภารกิจใหญ่ในครั้งนี้ดีกว่า ครั้งนี้สำคัญมากเพราะเป็ครั้งที่ 99 ถ้าทำสำเร็จเ้าจะได้เลือก่เวลาที่จะกลับไปได้ ถ้าอยากมีสิทธิเลือกเองมากกว่าจะให้ระบบสุ่มส่งไปเ้าก็ตั้งใจทำให้สำเร็จเข้าล่ะ "
หลินหลินพอได้ฟังก็พลันตาโตขึ้นมาทันที บ้าไปแล้วถ้าเกิดสุ่มไปแล้วเกิดไปตอนที่เธอแต่งงานไปแล้ว ต้องแย่แน่ๆ เธอไม่ยอมหรอกนะ เธอไม่อยากกลับไป่นั้น เพราะมีสิ่งที่เธออยากแก้ไขในอดีตก่อนหน้าที่จะแต่งงานเยอะแยะเต็มไปหมด เธอได้วางแผนสิ่งต่างๆ ไปเกือบหมดแล้ว
"ท่านเทพคะนี่หนูไม่ได้กลับไปเริ่มั้แ่เกิดหรอกเหรอคะ?"
"ใช่เพราะว่าชาติที่แล้วของเ้านั้น ได้ถือว่าเ้านั้นถือกำเนิดไปแล้วครั้งนึง ปกติจะย้อนกลับจะต้องสุ่ม่เวลาที่เ้ามีชีวิตใน่นั้นเท่านั้น ซึ่งก็แล้วแต่ดวงของเ้าว่าจะได้ย้อนกลับไปตอน่ไหน"
"ถึงบอกว่าภารกิจนี้ค่อนข้างสำคัญมาก ถ้าเ้าอยากกลับไป่ไหนอย่างน้อยเ้าก็มีสิทธ์เลือกได้ เอ่อ เลือกจากที่ระบบเลือกให้เ้านะ มีทั้งหมด4่ แต่ข้าจะยังไม่บอกว่ามี่ไหนบ้าง เมื่อเ้าทำภารกิจสำเร็จถึงจะได้รู้"
"ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ ท่านบอกภารกิจที่จะทำมาได้เลยค่ะ"
"ดีมาก!ครั้งนี้อาจจะต้องไปไกลซะหน่อย ยังไงเ้าก็ระวังตัวเอาไว้ให้มากๆ อย่าประมาทโดยเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่"
พูดพลางยื่นม้วนสารที่ระบุรายละเอียดของภารกิจให้
หลินหลินอ่านภารกิจในครั้งนี้ ไกลสุดแดนเหนือของประเทศเลยอ่ะนะ?เอาน่ะถือว่าไปท่องเที่ยวในตัวแล้วกัน
"ค่ะหนูเข้าใจแล้วค่ะ แล้วมีกำหนดเวลาไหมคะ"
"มีเพราะครั้งนี้ไกลมากเลยมีเวลาให้ 1เดือน ยังไงก็รวบรวมให้ครบก่อนกำหนดแล้วกัน"
"ท่านเทพคะ หนูต้อง ทำภารกิจครบ 999ครั้งใช่ไหมคะ?ถึงจะกลับไปได้"
"ใช่แล้ว เ้ายังมีเวลาอีก5ปีก่อนเ้าจะสิ้นอายุขัยที่นี่ รับรองเ้าได้ทำจนครบจำนวนครั้งที่เ้ากล่าวมาอย่างแน่นอน"
"เ้าก็ใช้ชีวิตนี้ให้คุ้มค่ากับสิ่งที่เ้าได้มาละกัน ข้ารู้ว่าเ้าคงได้วางแผนเตรียมการไว้บ้างแล้วแหละ"
"หนูขอดูภารกิจทั้งหมดได้ไหมคะ ว่ามีทางแถบนี้อีกหรือเปล่าเผื่อจะได้ไล่ทำทีเดียวเลย ครั้งนี้หนูว่าจะไปซักอาทิตย์นึงค่ะ ถ้าอันไหนทำได้หนูจะได้ไล่ทำไปก่อนได้ไหมคะ"
"เอาอย่างนั้นก็ได้ เอ้าเอาไปดูเองละกัน แล้วเลือกเอาว่าอันไหนพอจะทำได้บ้าง"
พอพูดจบก็ยื่นไอแพดให้เ้าตัวไปดู
หลินหลินเงยหน้ามองท่านเทพ ทันที แล้วให้ม้วนกระดาษภารกิจกับนางทำไมทั้งที่มีสิ่งที่สะดวกสบายกว่าแท้ๆ?
ท่านเทพทำท่าเคอะเขินหน้าแดงหน่อยๆ พลางเอ่ยกับเ้าตัว
"ไม่ต้องมามองข้าแล้วทำหน้าตาบู้บี้อย่างนั้น ข้าเพิ่งจะได้เ้าสิ่งนี้มา ยังเล่นไม่เป็เท่าไหร่ ถนัดเขียนมากกว่า ถึงได้ให้ม้วนสารเขียนมือแก่เ้ามาตลอดเห็นใจคนแก่หน่อย เขียนมาเป็พันๆ ปีจู่ๆ โยนไอ้เ้ากระดานสี่เหลี่ยมจอขาวๆ มาให้ใช้งาน คิดว่าข้าจะเก่งทำเป็เลยไหมล่ะนังหนู เอาเป็ว่าถ้าข้าเล่นเก่งแล้วค่อยส่ง ข้อความภารกิจหรือสื่อสารกับเ้าทางนี้ละกันดีไหมเล่า?"
สาวน้อยอมยิ้มกับคำพูดยืดยาวของท่านเทพชรา พลางเอ่ยตอบกลับสั้นๆ
"เ้าค่ะ หนูก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยค่ะ"
"อรุณสวัสดิ์ค่ะหม่าม๊าคนสวย ฟ๊อดดดดดดด"
"อรุณสวัสดิ์จ๊ะ คนสวยของแม่"
"ม๊าทำข้าวต้มกุ้งไว้น่ะจ๊ะ หนูกินรองท้องก่อนไปโรงเรียนซีจ๊ะ"
"ขอบคุณค่ะหม่าม๊า วันนี้หนูได้กินของอร่อยแต่เช้าเลย คิดถึงรสมือคุณหม่าม๊าจะแย่"
"เราก็ปากหวานไปทั่ว เดี๋ยวอาม่าได้ยินก็น้อยใจหรอก"
"อาม่าก็ทำอร่อยหนูบอกอาม่าทุกวันอยู่แล้ว อาม่าไม่น้อยใจหรอกค่ะ อิอิ"
"หึ เ้าตัวแสบนี่น้า"
อารดาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปดึงแก้วลูกสาวตัวแสบ ที่ยิ้มเผล่ ไม่ได้ด้วยความเอ็นดู
"อาม่ากับอาโกวไปไหนล่ะคะแล้วทานกันหรือยังคะเนี่ย"
"ทานกันแล้วล่ะจ่ะ เหลือหนูนี่แหละ อาม่าเห็นบอกว่าจะออกไปหาเพื่อนๆ แถวนี้ ส่วนอาโกวของหนูนัดกับเพื่อนไว้เลยออกไปแต่เช้าแล้วล่ะจ้ะ"
หลินหลินมองหน้าสวยที่อ่อนกว่าวัยของแม่เธอในชาตินี้ แม่เธอในชาตินี้ไม่ใช่แม่ซ่งเจียซินของเธอในชาติที่แล้ว ชาตินี้แม่ของเธอเป็คนที่เธอไม่เคยรู้จักในชาติก่อน แม่ของเธอคนนี้นอกจากสวยมากๆ แล้วเธอยังเป็ผู้หญิงเก่งรอบด้านคนหนึ่งเลยทีเดียว แม่ที่มีความรู้สูงเรียนจบปริญญาตรีจากมหาลัยชั้นนำของไทย เธอเป็คนที่ทำทั้งงานนอกบ้านและในบ้านได้อย่างดีเยี่ยม เป็คนพูดจาอ่อนหวานแต่ฉะฉานอีกทั้งยังเป็คนมั่นใจในตัวเอง ไม่ได้ขี้ขลาดและอ่อนแอแบบในชาติที่แล้ว
เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยชอบที่แม่ของตัวเองในชาติก่อนที่อ่อนแอ ไม่สู้คนยอมให้คนอื่นรังแกข่มแหง ตลอดทั้งชีวิต เวลาพูดจาก็มักจะก้มหน้ามองพื้นตลอดเวลา ไม่กล้าสบตาพวกคนตระกูลหลิน สิ่งที่เธอคิดว่าดีที่สุดของแม่เมื่อชาติก่อนนั่นก็คือแม่รักเธอมาก ถึงแม้จะอ่อนแอแต่สิ่งที่เธอััได้คือความรักที่แม่มอบให้เธอนั้นมากมายจริงๆ แม่รักเธอมาก แม้แต่่ท้ายของชีวิตแม่ก็ยังคงรักและใยห่วงเธอเสมอ
พอได้มาเกิดในชาตินี้เธอที่มีมุมมองที่เปิดกว้างมากขึ้นและคิดวิเคราะห์แยกแยะสิ่งต่างๆ ได้ชัดเจนขึ้นจึงทำให้เธอนั้นเข้าใจอะไรๆที่เป็เหตุเป็ผลมากยิ่งขึ้น ผู้หญิงคนหนึ่งที่ครอบครัวเลือกให้เป็ตัวแทนของพี่น้องเพื่อมาผจญกับความยากลำบากในชนบท เธอเองเป็คุณหนูในเมืองหลวงที่อายุแค่15ปีเท่านั้น โดนเล่ห์กลของคนในตระกูลหลินเพราะ้าใช้ประโยชน์จากการเป็คนเมืองหลวง ด้วยการ แต่งเข้ามาในสกุลหลินโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ได้เต็มใจ แต่ด้วยความเยาว์วัยจึงทำให้ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของคน เธอตั้งท้องตอนแต่งเข้าได้เพียงไม่กี่เดือน ถ้าสมัยนี้วัยแค่นี้ก็แค่เด็กมัธยมต้นอยู่เลย ท้องอายุแค่15สามีที่เป็ทหาร แต่งเสร็จก็เข้ากรมกองค่ายทหาร ก็ทิ้งเธอให้ผจญกับชะตากรรมภายในตระกูลของตัวเอง โดยไม่เคยคิดจะปกป้องอะไรเลยแม้แต่น้อย
ทำให้เธอมักจะโดนแม่สามีและสะใภ้ของครอบครัวพี่น้องสามีกดข่มมาโดยตลอด โดยที่สามีของตัวเองไม่เคยออกหน้าปกป้องเมียของตัวเองเลยสักครั้งเดียว ยามนั้นนางทนไม่ได้ก็ต้องทนเพราะไม่มีที่จะให้กลับไป ครอบครัวที่เลือกส่งเธอมาเป็ยุวปัญญาชนตัวน้อยที่ต้องมาเจอกับความลำบากจะไปมีครอบครัวหนุนหลังที่แข็งแกร่งได้อย่างไร เธอไม่เคยพูดถึงครอบครัวที่เมืองหลวงให้ครอบครัวสามีฟังเลยแม้ซักครึ่งคำไม่ว่าจะถามอย่างไรก็ตาม รวมถึงเรียนจบชั้นอะไรมาก็ปิดปากเงียบ แต่เท่าที่คนตระกูลหลินเห็นก็คือนางอ่านออกเขียนได้เป็อย่างดีเท่านั้นเอง
จากการที่โดนกดข่มทั้งร่างกายและจิตใจมาเป็เวลานานฯย่อมทำให้จากหญิงสาวคนหนึ่งที่เคยสวยสดใส กลับกลายมาเป็หญิงสาวที่มีแววตาเศร้าหม่นหมอง เนื่องจากตั้งท้องเมื่ออายุยังน้อยไม่ได้รับการดูแลหลังคลอดที่ดี และจากการทำงานหนัก อาหารการกินก็ไม่เคยได้กินอิ่มท้อง นานวันเข้าร่างกายก็เริ่มผ่ายผอมซูบซีดจน่สุดท้ายของชีวิตก็เหลือแค่หนังหุ้มกระดูกที่คนตระกูลหลินไม่เคยเหลียวแล สองแม่ลูกเหมือนส่วนเกินของคนในตระกูลเป็ยิ่งกว่าสาวใช้ของทุกคน ทั้งที่สามีเป็ทหารมีเงินเดือนประจำ แต่กลับไม่เคยส่งให้เมียและลูกใช้แม้แต่หยวนเดียว แถมพอเมียป่วยหนักก็กลับมาเอาใบหย่ามาให้ทันที
พอคิดถึง่สุดท้ายของชีวิตของแม่ในชาติที่แล้วเธอก็อดที่จะมือสั่นเทาไม่ได้จริงๆ ภาพที่เธอเห็นแม่ก่อนสิ้นใจในสภาพร่างกายเหมือนซากศพที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นทำให้หลินหลินรู้สึกเ็ปหัวใจเสียจริงๆ เธอจะไม่มีวันที่จะยอมให้แม่เป็แบบนั้นอีกแน่นอนเมื่อเธอได้ย้อนกลับไปที่นั่นอีกครั้ง เธอสัญญา!!
"เป็อะไรไปหืม?"เสียงอ่อนโยนของคนเป็แม่ในปัจจุบันกล่าวขึ้นมาเมื่อเห็นลูกสาวของตัวเองมีอาการผิดปกติ
อารดา อดแปลกใจไม่ได้ที่อยู่ๆ ลูกสาวที่จ้องหน้าเธอก็เกิดอาการแปลกฯขึ้น ดวงตาสวยฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาที่พร้อมจะร่วงหล่นตลอดเวลา มือเรียวสวยที่จับช้อนอยู่ก็สั่นเทาจนเธอสังเกตได้
"คนเก่งของแม่หนูเป็อะไรไปคะ"
หลินหลินรู้สึกตัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงอันอ่อนโยนของคนตรงหน้า
"เปล่าคะม๊า เมื่อคืนหนูดูซีรีส์จีนแล้วนางเอกหน้าตาเหมือนม๊าเลยค่ะ ชีวิตเธอน่าสงสารมาก หนูเลยอินมากไปหน่อยนะค่ะ" อารดาได้แต่ส่ายหน้ายิ้มฯกับข้ออ้างของบุตรสาว แต่ในเมื่อเ้าตัวไม่อยากบอกเธอก็ไม่บังคับลูก
"รู้ใช่ไหมว่าคะว่าม๊าและทุกคนรักหนูมาก"
หลินหลินเงยหน้าพลางสบตากับแม่ตัวเองกะพริบตาไล่หยาดน้ำที่คลอออกไป แย้มรอยยิ้มน้อยๆ จนเห็นลักยิ้มเล็กๆ ตรงมุมปากด้านล่างทั้ง2อัน พลางผงกหัวขึ้นๆ ลงๆ รับคำ
"หนูรู้ค่ะ แล้วหนูก็รักม๊าและทุกคนในครอบครัวเรามากเช่นกันค่ะ"
"จ๊ะคนสวย งั้นก็รีบทานข้าวซะเดี๋ยวจะสายซะก่อน เดี๋ยวติดรถป๊าไปก็ได้จ่ะป๊ากำลังจะออกไปทำงานพอดีเลย"
"แล้วป๊าละค่ะแม่ ทานเสร็จแล้วไปไหนคะ?หนูลงมาไม่เห็นเลย นึกว่าออกไปแล้วซะอีกค่ะ"
"ขึ้นไปเอาเอกสารข้างบนจ่ะ หนูรีบทานเถอะ เดี๋ยวป๊าก็ลงมาแล้ว"
"หนูไปเองก็ได้ค่ะม๊า ให้ป๊าไปก่อนเลยค่ะ จะไม่ได้เสียเวลา"
"ป๊ารอได้ครับไม่รีบ หนูค่อยๆทานให้เสร็จเถอะ"
เสียงทุ้มของพ่อดังมาจากด้านหลัง พูดจบพ่อของเธอก็เดินเข้ามานั่งข้างฯแม่ของเธอ พร้อมกับหอมแก้มแม่ต่อหน้าต่อตาเธอเสียอย่างนั้น
"ฟ๊อดดดดหอมจังเลยครับ"
"เพี๊ยะ! คุณนี่ ลูกก็นั่งอยู่ตรงนี้นะคะ ทำอะไรอายลูกบ้างซีคะ"
แม่ของเธอฟาดมือตีใส่ต้นแขนหนาของสามีตัวเองพรางหน้าแดงเรื่อ
"หนูไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ คิก คิก คิก"
"นั่นซิ ลูกบอกว่าไม่เห็น คุณก็อายอะไรกันลูกบอกว่าไม่รู้ไม่เห็นไงครับ"พ่อเธอพูดพร้อมกับทำหน้ามึนซะงั้น
พ่อของเธอคนนี้ในชาตินี้รักแม่มากกกกกกก และเขาเป็คนละคนกับพ่อของเธอในชาติที่แล้ว ซึ่งชาติก่อนเธอไม่เคยรู้จักเขาเหมือนกับแม่ของเธอ และในชาตินี้เธอก็ไม่เคยเห็นพ่อของเธอในชาติที่แล้วอีกด้วย
เธอเคยถามท่านเทพเหมือนกัน ท่านบอกว่าพ่อของเธอในชาติที่แล้วนั้นถือได้ว่าตัดวาสนากับแม่ของเธอไปแล้ว ด้วยการหย่าไปมีภรรยาใหม่ อีกทั้งกระทำต่อเมียตัวเองในชาติที่แล้วไม่ดี จึงทำให้ด้ายแดงของทั้งสองขาดจากกัน ส่วนพ่อและแม่สองคนในชาตินี้นั้นจะมีตัวตนในชาติที่แล้วไหมนั้นท่านไม่ยอมบอก บอกแต่ว่าถ้าอยากรู้ก็ต้องไปหาคำตอบเอาเอง?
146
