เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

    ตอนที่หนึ่งร้อยแปดสิบเก้า โรแมนติก

    ตอนที่หนึ่งร้อยแปดสิบเก้า โรแมนติก

    ผมอยากจะถอนหายใจกับพวกลูกน้องของผมที่พวกนี้คิดเสมอว่าเจ้านายอยากได้ผู้หญิงคนไหนต้องได้

    และคิดแบบลุกน้องของพระเอกปราณยุทธทำนองว่า

    “หุหุหุป่านนี้นายท่านกับแม่นางน้อยก็คง หุหุหุ”

    เราอาจจะไม่เข้าใจว่ามนุษย์เรามันคิดอย่างนี้ได้อย่างไรแต่มันก็เป้นไปแล้ว

    เราคงคิดว่าหากคนคนหนึ่งได้ตำแนห่งระดับผู้ช่วยรัฐมนตรีคงวางแผนการโกงกินสร้างโครงการหรือวางคนของคนไว้ในกระทรวงที่จะเริ่มแผนการครองอำนาจต่อไปแต่เขากลับบบอกว่า

    “ตอนนั้นพี่ไม่ได้คิดอะไรคิดแต่จะฟันผู้หญิงเท่านั้น”

    แนวความคิดตำราทางการเมืองที่เอามาขายให้นักศึกษาอ่านได้นั้นค่อนข้างจะทำให้เราคิดว่าคนที่มาทำงานทางการเมืองคือคนที่ทำเพื่ออุดมการณ์ณ์คิดอย่างละเอียดอรอบคอบและทำเพื่อประเทศหรืออุดมการณ์อย่างใดอย่างหนึ่งอย่างสุดหัวใจหรือหากไม่ใช่คนมีอุดมกาณณ์ก็ต้องเป็นคนชั่วที่ทะเยอทะยานคิดจะไขว่คว้าตำแหน่งอำนาจพยายามทุกวิถีทางจนกว่าตนเองจะมีอำนาจสูงสุด

    แต่ในโลกความจริงไม่ใช่เช่นนั้น

    แต่บางทีเขาอาจจะเป็นแค่คนหื่นหรือแค่ต้องการปกป้องโรงสีข้าวของพ่อของเขาเท่านั้นเอง

    และเรื่องที่เราอาจจะไม่อยากยอมรับกันคืออำนาจและความร่ำรวยนั้นคือสิ่งที่ทำให้ผู้ชายมีเสน่ห์มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

    จนทำให้ผู้หญิงสนใจได้มากกว่าคนปรกติ

    แต่นั่นไม่มีปัญหาสำหรับผมที่ผ่านคอร์สสตรีศึกษา Gender Study และวรรณกรรมแฟมินิสม์ FeminismLiterature มาเรียบร้อยแล้ว

    “พวกเอ็งหุบปากไปเสียครูวิเขาจะเสียหายได้หากใครไปร่ำลือผิดๆ ไปเอาน้ำเอาท่ามาให้ครูวิทานหน่อย”

    ผมโดนสั่งสอนมาจากศาสตราจารย์ที่สอนผมเรื่องแฟมินิสม์ว่า

    อย่าให้ปล่อยเรื่องเล็กน้อยผ่านไปแต่ควรจะปฏิเสธอย่างเด่นชัดในเรื่องที่เราเห็นว่าเป็นปิตาธิปไตยที่กดขี่ข่มเหงผู้หญิง

    ครูวิไม่ควรจะมาเป็นคนรักของลูกชายกำนันอย่างผมในการลดทอนคุณค่าของเธอ

    เธอควรจะเป็นปูชนียบุคคลในตำแหน่งอาจารย์ที่สังคมนับถือทำงานจนอายุหกสิบปีไม่ได้แต่งงานเพื่ออุทิศตนให้กับระบบทุนนิยมแห่งนี้

    อาจจะด้วยความที่ผมติดนิสัยมาจากตอนเข้าคอร์สสตรีศึกษาก็ได้ที่ทำให้ผมจะโกรธมากที่ผู้หญิงคิดจะแต่งงานแทนที่จะไปเรียนหนังสือและประกอบอาชีพเพื่อรับใช้ระบบทุนนิยม

    แต่อนิจจา ท่าทางคนเราจะติดนิสัยโรแมนติก

    ไอ้ห้อยไอ้โหนไม่ได้คิดอะไรทำหน้าทะเล้นรีบวิ่งไปยกเครื่องดื่มมา

    ผมหันไปมองครูวิที่ทำหน้าเจื่อนๆ

    ผมก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงขอโทษ

    “ขออภัยครูวิด้วยนะขะรับที่ไอ้ห้อยไอ้โหนกล่าวอย่างนี้ เสียศักดิ์ศรีเจนเติ้ลแมนท์จากอ๊อกซ์ฟอร์ดอย่างกระผมหมดแมนเนอร์เมคเค็ธแมน”