พี่เด่นครับ! ช่วยเทรน (กล้าม) ให้ผมที

ร่างสูงใหญ่ที่เหลือเพียงผ้าขนหนูพันกายอย่าง๮๣ิ่๞เหม่ วิ่งโซซัดโซเซออกมาจากห้องนอนในบังกะโลด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย

หัวใจของเขาเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ฤทธิ์ยาที่ถูกลอบผสมในเครื่องดื่มยังคงเล่นงานเขาอย่างหนักหน่วง ทำให้ภาพตรงหน้าพร่าเลือนและหมุนคว้าง แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ยังคงสั่งให้เขาวิ่งต่อไป

เป้าหมายคือประตูด้านหน้า...คืออิสรภาพ...คือความช่วยเหลือจากใครสักคนที่อยู่ข้างนอกนั่น!

ทว่าเมื่อมือของเขากำลังจะเอื้อมไปถึงลูกบิดประตูอยู่แล้ว...อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น!

แต่แล้ว...

“ปล่อยกู! ไอ้พวกเวร! มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

เสียงร้องโวยวายด้วยความตื่นตระหนกดังทะลุออกมาจาก ห้องพักที่อยู่สุดทางเดินภายในบังกะโลหลังเดียวกัน!

เท้าของเด่นหยุดชะงักกึกราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น เขาหันขวับไปมองทางต้นเสียงด้วยความสับสน...นั่นมันเสียงของ ‘เดียว’ น้องชายของเขา!

“ไอ้เด่น! ช่วยกูด้วย! ฮือออ...ช่วยกูด้วย!”

เสียงร้องโหยหวนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดดังขึ้นอีกครั้ง และมันก็ดังมากพอที่จะทำลายกำแพงแห่งความกลัวและความเห็นแก่ตัวของเด่นจนหมดสิ้น

เขาสลัดความคิดที่จะหนีเอาตัวรอดทิ้งไปในบัดดล สัญชาตญาณความเป็๞พี่เข้าครอบงำทุกสิ่งทุกอย่าง

เขากลับหลังหัน แล้วรวบรวมพละกำลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดพุ่งตรงไปยังห้องนั้นทันที

ปัง!

เด่นใช้ร่างของตัวเองกระแทกประตูห้องจนเปิดออก ภาพที่ปรากฏแก่สายตา ทำให้เ๣ื๵๪ทั้งร่างของเขาเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็ง เอกกับสอง... กำลังรุมกระทำย่ำยีร่างอันเปลือยเปล่าและอ่อนแรงของเดียวอยู่บนเตียง!

“พวกมึงทำเหี้ยอะไรกับน้องกู!”

เด่นคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าที่๤า๪เ๽็๤ ความโกรธแค้นทำให้เขาลืมความเ๽็๤ป๥๪ทุกอย่าง เขากระโจนเข้าไปหมายจะซัดหมัดหนักๆ ใส่หน้าไอ้คนเลวคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด

แต่ยังไม่ทันที่หมัดของเขาจะถึงตัวเป้าหมาย...

ผลั่ก!

จู่ๆ ความเ๯็๢ป๭๨ก็แล่นริ้วขึ้นที่บริเวณท้ายทอยอย่างรุนแรงจนตาพร่ามัว

ร่างสูงของเด่นทรุดฮวบลงกับพื้น ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือรอยยิ้มเย้ยหยันอันแสนเหี้ยมเกรียมของชายอีกคนที่ยืนทะมึนอยู่ด้านหลัง...

เขาทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

ไม่สามารถช่วยเหลือน้องชายได้

แขนแกร่งได้แต่เอื้อมออกไปด้านหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ทุกอย่าง...จะดำมืดลง…