กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

การต่อสู้ที่ผ่านมาหากโรซาเรียไม่มีพลังพิเศษในการเพิ่มพลังเป็น2เท่านางคงไม่มีทางชนะอีกฝ่ายได้แต่นั่นไม่สำคัญเพราะคนที่ได้รับผลประโยชน์ในครั้งนี้มากที่สุดคือกริมที่ดูดกลืนจิตวิญญาณมันทำให้แรงกดดันของกริมทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ
''เอาหละทีนี้เจ้ามีอะไรให้ข้าดู''กริมหันไปพูดกับเฟรย์ที่ยืนอึ้งมาตลอดเวลาต่อทันที
''มะ...มันเป็นอุปกรณ์ที่ข้าพัฒนาพื้นมาเพื่อปรับสภาพอากาศให้สามารถเลี้ยงสัตว์และปลูกพืชได้ดูเหมือนอักษรเวทย์บางตัวมันจะไม่สมบูรณ์มันจึงทำให้ทุกอย่าง...''เฟรย์อธิบายจบก็ออกเดินนำกริมไปจนมาถึงห้องขนาดใหญ่ซึ่งในนี้มีนักเวทย์ชุดเก่าที่เฟรย์จ้างเอาไว้ยืนล้อมอุปกรณ์ขนาดใหญ่อยู่และเนื่องจากห้องนี้เป็นห้องแบบป้องกันเสียงเข้าออกพวกมันจึงไม่ได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอก
''ทุกๆท่านขอบใจมากที่ช่วยข้ามาจนถึงตอนนี้ แต่ต่อจากนี้พวกท่านไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว''เฟรย์พูดออกมาขณะยิ้มให้เหล่านักเวทย์ทุกคน ซึ่งพวกมันบางคนได้ขมวดคิ้วขึ้นมาทันทีเพราะอุปกรณ์ชิ้นนี้ลงเงินไปมากและถ้าหากมันสำเร็จไม่เพียงแต่จะช่วยทวีปนี้เอาไว้ได้มันจะช่วยทวีปอื่นๆได้เหมือนกัน ถ้าหากมันทำสำเร็จแล้วนำวิธีการสร้างอุปกรณ์ชิ้นนี้ไปขายหละแน่นอนว่าพวกมันจะมีเงินมหาศาลเอาไว้ซื้อทรัพยากรมาฝึกได้สบายๆ
''ท่านทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไง ข้าจะไม่จากไปจนกว่าข้าจะทำงานนี้สำเร็จ''เกิดการต่อต้านทันทีผลประโยชน์ที่จะได้มันมากเกินกว่าจะถอยไปได้ง่ายๆ
''โอ้...เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา''
''ข้าจะอยู่ต่อ ท่านบังคับข้าไม่ได้ถ้าหากท่านคิดจะไล่ข้าท่านจะโดนตระกูลของข้าโจมตี...''
''...''4ใน10คนไม่ยอมจากไป พวกมันทั้งใช้คำที่รุนแรงมากขึ้นและใช้อำนาจของตระกูลมาข่มขู่แต่ดูเหมือนเฟรย์จะไม่ได้สนใจมันแค่หันไปมองกริมด้วยแววตาอ้อนวอนสามารถบอกได้เลยว่าเฟร์ไม่อยากให้กริมฆ่าคนเหล่านี้เพราะทั้งหมดเป็นอัจฉริยะสายเวทย์ที่หายาก
''ข้ารู้ว่าเจ้าเสียดายคนเหล่านี้ แต่...พวกมันเต็มไปด้วยความโลภเมื่อเป็นแบบนี้เจ้ายังจะปล่อยมันไปอีก?เพราะเจ้าไม่เด็ดขาดราชวงค์ของเจ้าถึงได้เละเทะแบบนี้ไงหละ ต่อจากนี้เจ้าต้องเปลี่ยนตัวเองซะใหม่''บูม! แรงกดดันของกริมตรงเข้าเล่นงานราชันย์นักเวทย์อัจฉริยะทั้ง4คนทันทีกริมยังไม่ได้ฆ่าแค่กดดันไม่พวกมันขยับหรือพูดไม่ได้เท่านั้น ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! จากนั้นกริมจึงไปดูอุปกรณ์มันมีขนาดเท่าเกวียนม้าเลยทีเดียวทั้งหมดสร้างมาจากโหละหลายๆชิ้นเหมือนกับแท่งเหล็กของกริมแกร่ก! แกร่ก! แกร่ก! กริมไม่รอช้าใช้พลังแยกพวกมันออกมา ทุกชิ้นส่วนกำลังลอยอยู่ในอากาศฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ไม่นานอักษรเวทย์ทั้งหมดที่ถูกสลักลงไปอยู่แล้วก็ถูกลบแล้วเขียนขึ้นใหม่ แคร่ก!อุปกรณ์ถูกก่อตัวอีกครั้งแต่มันมีขนาดที่เล็กลงกว่าเดิมนั่นเพราะกริมนำส่วนเกินออกไปพรึ่บ! และส่วนเกินที่เหลือกริมได้หลอมมันขึ้นมาใหม่จนเป็นลูกเหล็กทรงกลมเท่ากำปั้น
''เสร็จแล้วและนี่คือสิ่งที่ใช้แปรสภาพอากาศแต่มันควบคุมได้แค่ความหนาวและความร้อนเท่านั้นและที่ควบคุมได้จะไม่มากหรือน้อยเกินไป''กริมโยนลูกเหล็กที่สลักเวทย์เชื่อมต่อให้กับเฟรย์เดิมทีกริมทำได้มากกว่านั้นเช่นการทำให้ฝนตกและฟ้าผ่าแต่กริมกลัวว่ามันจะถูกนำไปใช้ในทางที่ผิดกริมจึงทำให้มันควบคุมได้แค่2อย่างเท่านั้น
''ส่วนพวกเจ้าคงได้เห็นแล้วสินะว่าอุปกรณ์ชิ้นนี้สำเร็จแล้วเพราะฉะนั้นจากไปเถอะ''โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ!ทั้ง4คนตายไปทั้งๆที่ดวงตายังคงเบิกกว้างเต็มไปด้วยความไม่เชื่อต้องรู้ก่อนว่าพวกมันรวมหัวกันพัฒนามาเป็นเวลาหลายปีแต่ก็ยังไม่สำเร็จแต่กริมมาครู่เดียวก็ทำเสร็จแล้วต้องอัจฉริยะขนาดไหนถึงทำแบบนี้ได้
''เอ่อ...ท่านจอมราชันย์คือว่า...''กริมยกมือห้ามทันทีเพราะเฟรย์คงจะขอวิธีการสร้างและการสลักเวทย์แต่คิดว่ากริมจะยอมบอกคำตอบคือไม่มีทาง
''ข้าให้เจ้าไม่ได้หรอกเจ้าไม่ได้มีพลังพอจะรักษามันเอาไว้ได้ แต่ข้าจะให้คนสร้างมันขึ้นมาแล้วนำมาส่งทั่วทั้งทวีปใช้เพียงแค่4เครื่องก็เพียงพอแล้ว''
''ขอบคุณท่านจอมราชันย์ที่ช่วยเหลือ''เฟรย์โล่งอกและหลักจากมันลองใช้งานดูทำให้มันดีใจมากทุกอย่างได้ผลตามที่กริมบอกส่วนที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของเฟรย์ที่จะขับเคลื่อนอุปกรณ์ชิ้นนี้เพราะอุปกรณ์ชิ้นนี้ต้องใส่พลังเวทย์ลงไปมหาศาลเพื่อให้มันทำงานได้
''เสือขาวน้องของเจ้าอยู่ที่ไหน''กริมเดินออกมาก็ถามเสือขาวทันที ต้องเร่งจัดการเรื่องทุกอย่างให้เสร็จจากนั้นค่อยหาเบาะแสประตูที่ใช้ไปที่โลกอื่นเพราะถ้าจะให้กริมเพิ่มพลังในตอนนี้คงหมดหวังไปแล้ว
''เรียนนายท่านกลิ่นอายของน้องข้ามันได้หายไปมันเหมือนกับถูกเวทย์บางอย่างคุมขังเอาไว้ ข้า ข้า...ข้ากลัวว่าน้องของข้าจะ...''
''ไม่เป็นไรอย่างมากสุดหากน้องของเจ้าตายไปแล้วอย่างน้อยเราจะไปนำชิ้นส่วนพวกนั้นกลับมาให้ครบว่าแต่กลิ่นอายสุดท้ายของน้องเจ้ามันอยู่ที่ไหน''ถึงกริมจะพูดแบบนั้นแต่กริมมั่นใจว่าเสือขาวอีกตัวยังมีชีวิตตอนนี้แค่ตรงไปที่ต้นตอของกลิ่นอายสุดท้ายแล้วค่อยหาเบาะแสต่อไป
''ทางนั้น มุ่งหน้าขึ้นไปทางนั้น...''เสือขาวที่อยู่ในร่างใหญ่โตยกขาขึ้นมาแล้วชี้ออกไปทางทิศเหนือจากนั้นกริมและโรซาเรียจึงกระโดดขึ้นไปทันที กริมคิดจะจากไปโดยไม่ลาเฟรย์หรือแม้แต่จะรอเฟรย์จัดการเลี้ยงเพื่อขอบคุณตนเองและในระหว่างเดินทางนั้นเองกริมฉุกคิดคำพูดของมาเอลขึ้นมาทุกอย่างล้วนเชื่อมโยงกัน?กริมคิดว่ามันอาจจะจริงเพราะตั้งแต่เรื่องของเฟรย์มาจนถึงตอนนี้มันทำให้กริมได้เจอกับเข็มทิศแรกเริ่มชะตากรรมที่ถูกกำหนด? แล้วใครเป็นคนกำหนดชะตากรรม?
''ข้าไม่มีทางให้ชะตากรรมมากำหนดว่าข้าจะทำอะไร ข้าจะเป็นคนกำหนดพวกมันทั้งหมดเอง''กริมพูดขึ้นในใจขณะที่ในหัวก็เริ่มคิดสิ่งที่เกี่ยวกับโชคชะตะและชะตากรรม กริมต้องการหลุดพ้นจากพวกมันกริมไม่ต้องการให้ใครก็ตามมาขีดทางเดินหรือวางแผนให้กริมต้องทำอะไร
*จากนี้จะลงวันละ1ตอนนะครับเนื่องจากคำผิดเยอะมาก ต่อจากนี้จะพยายามดูให้ดีก่อนลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่140:อุปกรณ์ปรับสภาพ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่140:อุปกรณ์ปรับสภาพ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้