แสงแดดอ่อนๆ ส่องแสงมาที่หน้าร้านเล็กแถวบ้านผมที่มีผมกับว่าที่เ้าบ่าวยืนอยู่ แน่นอน ฟ้ากำลังอวยพรให้เราแน่ๆ ผมยืนตัวบิดไปมาได้สักพักในที่สุดก็ปิ้งไอเดีย
"คือว่า หลีรู้นะว่าพี่รูปหล่อใจดีและหล่อมาก หลีรู้สึกผิดมากๆ เลยครับที่ทำให้พี่รูปหล่อต้องรอนาน หลีก็เลยมีของแถมให้พี่รูปหล่อเล็กๆ น้อยๆ"
"..."
ทำไมเขาทำหน้าเหมือนไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยล่ะ อ่อ สงสัยเขิน ก็นะ ไอ้เรามันก็น่ารักซะด้วย
"จะว่าไป อุ้ย แขนพี่รูปหล่อแน่นนะครับเนี่ย"
ผมเอานิ้วไปจิ้มๆ แขนเขา ก็เล่นกล้ามชัดทะลุเสื้อกล้ามเอง มันคือการเชื้อเชิญให้จับชัดๆ
จะว่าไป แค่จิ้มแขนนิดหน่อยทำไมมันฟินจังเลย
"อ่ะ นี่ ปลาทองลื้อ" เถ้าแก่ส่งปลาทองในถุงที่เตรียมไว้ให้ "ไม่เอาอะไรเพิ่มเลี้ยวใช่ม้าย"
"ครับ"
"โทษทีนะลูกค้าประจำร้านอั้วคนนี้อีเพี้ยนๆ หน่อย ลื้ออย่าถือสา อยากได้อะไรอีกก็มาที่ร้านอั้วได้ เดี๋ยวอั้วหาให้"
"ครับ ผมขอตัว"
เถ้าแก่ยิ้มเป็มิตรส่งลาลูกค้าคนหล่อที่ไม่ยิ้มสักแอะ เสียใจนะเถ้าแก่ น่ารักสู้ผมไม่ได้ก็งี้แหละ แต่ถึงเขาไม่ยิ้มให้ผมตอนนี้ ผมรู้ว่าในใจเขายิ้มให้ผมอยู่
"เดี๋ยวครับพี่รูปหล่อ กล้ามแน่น พี่ลืมของไหมครับ"
"ไม่มีนะครับ"
"ลืมหลีไงครับ หลีเป็ของแถมปลาทอง"
"..."
"หลีซักผ้าได้ กวาดบ้านได้ ทำอาหารก็เก่ง จะให้บริการเื่บนเตียงหลีก็ไม่แพ้ใครหรอกนะครับ"
"อาหลี ลื้อทำไรของลื้อ" เถ้าแก่หันไปหาชายหนุ่ม "เอ่อ...อาตี๋ ลื้ออย่าไปสนใจ..."
"เลี้ยงปลาได้ไหม"
"ครับ?"
"ปลาทอง"
พอเจอคำถามนี้เถ้าแก่ก็แทบจะยึดปลาที่ขายไปคืน ผิดที่เขาเองที่ขายไป
"อาตี๋ อั้วว่าคำถามนี้..."
"เป็ครับ" ผมตอบเสียงแจ๋ว ตาเป็ประกาย "ผมเป็คนรักสัตว์"
"อืม ตามมา"
"เย้ หลีไปนะเถ้าแก่"
ผมะโดีใจกึ่งเดินกึ่งวิ่งไล่หลังเนื้อคู่ของตัวเอง งี้แหละบอกแล้วว่าผู้ชายเขามีใจ
"เอิ่ม อาตี๋ ลื้อไม่เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้จริงๆ เหรอ" เถ้าแก่ได้แต่มองไล่หลัง ไว้อาลัยปลาทองตัวนั้น
2K
