คอนโด N
ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ
" อืมมม ฮัลโหล " ฉันรับโทรศัพท์แบบสะลึมสะลือเพราะเมื่อคืนมัวเเต่ตื่นเต้นฉันเลยนอนไม่ค่อยหลับ หลับอีกทีก็ตีสี่จะตีห้าแล้วใครโทรมากวนเนี่ย
" หนูแหวนนี่เเกอยู่ไหนอีกสิบนาทีพี่จะเรียกเเล้วนะเว้ย! "
" นอนอยู่ พี่ไหนวะ " เสียงยัยเกลเพื่อนสนิทฉันที่เรียนมาด้วยกันตั้งเเต่มอปลายทักขึ้น
" กรี๊ดดดด อีคุณหนูแหวนแหกตาดูนาฬิกาค่ะนี่แปดโมงห้าสิบเเล้ว "
" อืมเเปดโมงห้าสิบ แปดเฮ้ยเปิดเทอม "
" เออมึงรีบเลยให้ไว กูกับอีเเซมรออยู่เนี่ย "
" เออ เเค่นี้ก่อนนะมึงเจอกันที่คณะเลย " หลังจากที่ฉันวางสายยัยเกลไป ฉันก็รีบใส่เกียร์หมาเข้าห้องน้าทันที อร้าย อีกเจ็ดนาทีงืออ ไม่ทันเเล้วๆ ฉันรีบแต่งตัวเเต่ก็ยังช้าอยู่ดี
มหาวิทยาลัย K
คณะวิศวะ เวลา 09.15 น.
ฉันมาถึงคณะก็สายเเล้วเห็นฉันสวยดูอ่อนโยนแบบนี้เเต่ฉันถึกนะขอบอกเอา ตรงๆอย่าเวิ่นเว้อดีกว่าเนอะ ฉันมาเรียนตามพี่เบลซคู่หมั้นฉันหน่ะฉันตามตื้อ เขามาเป็สิบปีละเเต่เขาไม่ใจอ่อนสักทีผู้ชายอะไรเ็าชะมัดทั้งๆที่เรา หมั้นกันเเล้วเเท้ๆเเต่เขาไม่สนใจฉันเลยพูดเเล้วก็นอยตัวเองเเต่ไม่เป็ไร
ฉันสวยสตรองโดนปฏิเสธก็ตื้อใหม่ฮ่าๆๆๆ (เขาเรียกหน้าด้านลูก)เเต่เดี๋ยวค่อย เล่าเถอะเพราะตอนนี้พวกพี่ๆเพื่อนๆมองมาที่ฉันกันหมดเลย งื้อ ก็รู้ว่าสวยและสายเเต่ไม่ต้องมองกันขนาดนั้นก็ได้เค้าเขินนะ
" น้องอยู่คณะไหน " เสียงพี่ผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าพวกยัยเกลยัยเเซมะโถามก่อนที่ฉันจะหันซ้ายหันขวาเเล้วหันไปส่งยิ้มเจือนๆให้พี่กลับไป ‘ หล่อนะเเต่โหดอ่ะ ’
" ไม่ต้องหันน้องนั่นเเหละ "
" หนูเหรอคะ " ฉันถามออกไป
" เออ ยืนอยู่คนเดียวให้ถามใครวะ ถ้าคณะนี้รีบมาให้ไวเลย "
" ค่ะๆๆ " ฉันรับคำก่อนจะวิ่งไปหาพี่คนนั้นไปนั่งลงข้างหลังเพื่อนเเต่
" ใครบอกให้นั่ง มาสายมานี่เลย " ยังไม่ทันนั่งดี พี่คนนั้นก็เรียกฉันไปหน้าแถวทันทีก่อนจะสังเกตว่าปีนี้ ในคณะมีผู้หญิงเเค่สี่คนเอง มีฉัน ยัยเเซม ยัยเกล อีกคนเดี๋ยวค่อยทำความรู้จักละกัน ฉันยืนข้างๆพี่คนนั้นที่ะโเรียก เเงๆทำไมน่ากลัวอ่ะ
" ทำไมมาสายครับ" พี่เขาถามฉัน ถามดีๆก็ได้ป่ะ ตะคอกเพื่อ
" ตื่นสายค่ะ "
" เออดี เปิดเทอมวันเเรกก็ตื่นสายเเบบนี้จะทำไรกินวะ ไปวิ่งรอบสนามสิบรอบ "
" ห่ะ! สะ สิบรอบ " ฉันถามออกไปเเบบละเมอนี่ให้มาเรียนหรือมารบวะ รอบสนามนี่ไม่ใช่น้อยๆเลยนะ แถมสิบรอบฮื่อๆเอาวะเพื่อพี่เบลซอีหนูแหวนสู้ๆ
" เออ รีบไปจะได้ไม่สายอีก "
" เฮ้อค่ะ ไปแล้วค่าาาา นี่มาเรียนหรือมารบวะ "
ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆเเต่พอมองพี่คนนั้นกลับพบว่าเขามองมาดุๆ ฉันเลยส่งยิ้มเเหย่ๆกลับไปเเล้วก็โกยเเนบไปวิ่งทันที
อีกด้านนึง
บันทึก เบลซ
" มึงกูได้ข่าวปีนี้มีสาวๆเเค่สามคนเองว่ะ เห็นยัยเเจนบอกมา " เสียงไอ้นนท์ดังขึ้น มันพูดถึงเื่เด็กปีหนึ่งปีนี้ที่เข้าใหม่ส่วน ยัยเเจนที่มันพูดถึง ก็เพื่อนร่วมคณะเดียวกับพวกผมพ่วงตาเเหน่งคู่ขาผมด้วยนั่นเเหละ
" อืม ไปเหอะถึงเวลาว๊ากเเล้วป่ะไปช้ารำคาญไอ้ไนท์บ่น " อันนี้เสียงไอ้ซันด์พูดขึ้น พวกผมเลยเดินไปที่ลานเกียร์ที่มีรับน้อง ลืมบอกพวกผมอยู่วิศวะปีสาม ส่วนไอ้ไนท์อยู่ปีสอง เเต่อายุเท่าผมมันซิ่วมามันเป็น้องรหัสผมนี่เเหละ นิสัยมันก็จะโหดๆ พอๆเื่ของมันดีกว่ามาเื่ของผมบ้าง ผมมีคู่หมั้นเเล้วนะ เเต่เธอไปเรียนที่อังกฤษไปๆมาๆ ถ้ามาก็ตามติดผมเเจเลย ไม่รู้จะอะไรนักหนา ตามจนผมรำคาญ เเต่พอยัยนั่นกลับไปมันก็เหมือนชีวิตผมขาดอะไรไป สักอย่าง เเต่ช่างเถอะ ตอนนี้ไปว๊ากน้องก่อน
เเต่พอไปถึงก็เกิดความวุ่นวาย ทันทีเพราะเหมือนจะมีน้องเป็ลม
" เฮ้ย! หมวยเล็ก " ไอ้นนท์ะโออกมา ก่อนที่มันจะวิ่งไปดูน้องที่เป็ลม ซึ่งมันทำให้ผมต้องก้าวตามมันไปด้วย
" เเม่งเอ้ย! กลับมาเมื่อไหร่วะ " มันอุ้มร่างน้องขึ้นมาพร้อมกับมองมาที่ผม ตอนนั้นเองที่ผมได้เห็นว่าคนที่เป็ลมจนมันต้องมาอุ้มเป็ใคร
เธอคือยัยตัวเเสบคู่หมั้นของผมเอง เเต่ทำไมยัยนี่ถึงมาอยู่นี่ได้ เธอต้องอยู่ ที่อังกฤษสิ
" ไอ้นนท์ น้องมึงกลับมาเมื่อไหร่ " ผมถามมันออกไปส่วนมันก็อุ้มยัยตัวเล็กไปห้องพยาบาลทันที
" เหอะ กูก็พึ่งรู้ตอนเห็นพร้อมมึงนี่เเหละ "
" อืม เเสบไม่เปลี่ยน " ตอนท้ายผมพึมพำกับตัวเองคนเดียวเพราะยังงงๆอยู่ว่ายัยนี่มาได้ไง
นี่คงตั้งใจกลับมาเเล้วไม่บอกพี่ชายเธออีกตามเคยสินะยัยตัวเเสบ ผมอยู่ดูเธอสักพัก ก่อนจะเดินออกไปเพราะเห็นว่าไม่เป็ไรเเล้ว ให้พี่ชายยัยนั่นดูเเทนไปละกัน
จบบันทึก เบลซ
" อืมมม " ฉันตื่นขึ้นมาก็เห็นเพดานสีขาวเป็อันดับเเรกก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเอง เป็ลมตอนวิ่งปกติ ฉันเเข็งเเรงนะ เเค่วันนี้ไม่ได้กินข้าวเช้ามา เเล้วก็ต้องมาวิ่งตากแดดอีก
เอ่อ เเต่เดี๋ยวนะ..
" ฟื้นเเล้วเหรอตัวเเสบ "
" ฮะ เฮียยย "
" บอกกี่รอบเเล้วว่าอย่าเรียกยาวอ่ะ หมวยเล็ก "
" อุ๊ย!! เค้าลืมง่ะ "
" ไม่ต้องเลย ว่าเเต่กลับมาเเล้วทำไมไม่บอก เเล้วนี่ป๊ากับม๊าก็รู้เื่เหรอห่ะ! "
" แฮ่ๆ โอ๋ๆไม่เอาอย่าพึ่งโกรธนร้า หมวยบอกป๊ากับม๊าเองว่าอย่าบอก "
" เหอะ เรานี่มันเเสบจริงๆ "
" น้องเฮียนิ ไม่เเสบได้ไง :P " ทันทีที่ฉันตอบออกไปแบบนั้น ฉันก็โดนเฮียดีดหน้าผากในทันที
" ว่าเเต่ หมวยยังไม่เจอเฮียเบลซเลยง่ะ คิดถึ้งคิดถึง "
" ไม่ต้องไปคิดถึงมันเลย มันไม่สนใจเเกหรอก "
" โห่ย เฮียอ่ะ ให้กำลังใจหมวยหน่อยดิ "
" เออๆ มันพึ่งออกไปก่อนแกฟื้นนี่เเหละ "
" จริงป่ะเฮีย อร้ายยยยดีใจ "
" ไม่ต้องดีใจเกินหน้าเกินตา มันมาเพราะใหรอกที่เห็นหมวยน่ะ "
" โห่ เฮียอ่ะ "
" ไม่ต้องพูดมาก ไปเลยกลับบ้าน วันนี้ไม่ต้องรับน้องเเล้ว เรานี่มันจริงๆเล้ย "
" ไม่เอาหมวยมาอยู่คอนโดเเล้ว ยังไม่ไปบ้านหรอก "
"เเล้วใครให้อยู่วะ "
" ป๊ากับม๊าสิค่ะ เเบร่ๆ เฮียห้ามหมวยไม่ได้เเล้ว "
" เห้อ เเล้วอยู่คอนโดไหน อย่าบอกนะคอนโด N อ่ะ "
" ถูกต้องนะคร๊าบบบบบ "
" นี่หมวยเล็ก เเกคงไม่ได้อยู่ห้องใกล้ไอ้เบลซใช่มั้ย " เฮียถามฉันด้วยสีหน้ากังวล เอ๊ะกังวลอะไรฉันไม่ได้จะไปปล้ำเฮียเบลซซะหน่อย วู้วๆ
" ป่าวอ่ะเฮีย ไม่ได้อยู่ใกล้ เเต่อยู่ห้องตรงข้ามเลย คริคริ "
" ยัยหนูเเหวน "
" อุ้ย ป่ะ อย่าเครียดเลยนะเฮีย กลับกันเถอะป่ะๆ " ฉันรีบลากเฮียกลับเพราะไม่อยากโดนบ่นอีก เวลาเฮียบ่นนี่ฉันปวดหูไปสามวันอ่ะ พี่หรือพ่อก็ไม่รู้
จากนั้นฉันก็ให้เฮียไป ส่งคอนโด เเต่เฮียก็อยู่คอนโดนี้นะ เเค่คนละชั้นฉันอยู่ชั้นยี่สิบ ส่วนเฮียอยู่ชั้นยี่สิบห้าชั้นบนสุด เเต่คำพูดของเฮียทำให้ฉันคิด
"ถ้าไม่ไหวก็ตัดใจจากมันซะ" ฉันก็ปัดความคิดทิ้งไป
8K
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)