ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูร : มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกซ่อนเร้น

        รถไฟเริ่มลดความเร็วลง

        เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสองโมง

        เสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้ง

        “ทุกคนเตรียมพร้อม! ทุกคนเตรียมพร้อม!”

        “รถไฟกำลังจะผ่านเส้นทางอันตราย[หุบเขาเบญจพิษ]!”

        “เจ้าหน้าที่ทุกคนโปรดเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ได้ทุกเมื่อ!”

        เซี่ยวซิงอวี่ลืมตาขึ้นเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง

        รถไฟกำลังแล่นอยู่บนสะพานขนาดใหญ่และยาวเหยียดสองข้างสะพานเป็นภูเขาสูงสลับซับซ้อน ใต้สะพานเป็นแม่น้ำที่ยังไม่แข็งตัว

        หุบเขารูปตัว Vแห่งนี้คือหุบเขาเบญจพิษที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรและยังเป็นหนึ่งในสามจุดอันตรายที่รถไฟหมายเลข 13 จะต้องผ่านอย่างเลี่ยงไม่ได้

        “หู่จื่อ ดูสิแม่น้ำใต้หุบเขานี่ไม่เพียงแต่ไม่แข็งตัวเท่านั้น น้ำยังเป็นสีดำอีกด้วย!”

        “เหลือเชื่อฉันเพิ่งเคยเห็นแม่น้ำสีดำเป็นครั้งแรก!”

        อุณหภูมิภายนอกรถไฟอยู่ที่ประมาณติดลบสิบองศา

        ภูเขาด้านข้างหุบเขาถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนาทึบ

        มีเพียงแม่น้ำใต้หุบเขาเท่านั้นที่ยังคงเชี่ยวกราก

        น้ำสีดำผุดฟองออกมาอย่างต่อเนื่องหมอกสีดำปกคลุมทั่วทั้งหุบเขา แม้จะมองผ่านหน้าต่างรถไฟบรรยากาศก็ยังคงให้ความรู้สึกกดดัน

        “น้ำในแม่น้ำปนเปื้อนของเสียจากสัตว์อสูรธาตุพิษเลยเป็นสีดำ ไม่ต้องตกใจ”

        “ป๊าอวี่พิษถึงขนาดเปลี่ยนสีน้ำทั้งแม่น้ำได้เลยเหรอ? แล้วจำนวนสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในหุบเขาไม่ยิ่ง...”

        ตุ้บ~

        “เชี่ยยย เสียงอะไรวะ?”

        ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ...

        “เหล่าอู๋เสียงกระแทกเหมือนมาจากข้างบนเลยนะ”

        “ข้างบน?”

        ปัง!

        พร้อมกับเสียงดังสนั่นหมัดขนาดมหึมาได้บดขยี้หลังคารถไฟตู้ที่ 15 และทะลุเข้ามาในตู้โดยสาร

        หมัดปกคลุมไปด้วยขนสีดำสนิทมีของเหลวพิษเหนียวหนืดซึมออกมาจากซอกเล็บที่สกปรก

        “เหล่าอู๋!”

        ซ่งหู่ตะโกนอย่างร้อนรน

        หมัดสีดำกางออกกะทันหันแล้วจับร่างของอู๋เซิงโหย่วไว้แน่นในพริบตา

        ถึงแม้อู๋เซิงโหย่วจะตัวเล็กแต่เขาก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง

        แต่ร่างกายของเขากลับดูเล็กจิ๋วเมื่ออยู่ต่อหน้ามือขนาดมหึมานี้

        ฟู่ววว~

        ลมหนาวที่ปะปนไปด้วยหิมะและผลึกน้ำแข็งราวกับคลื่นยักษ์ที่ไร้ความปรานี พัดกระหน่ำเข้ามาในตู้โดยสารที่ 15

        ซ่งหู่ล้มลงกับพื้นหน้าผากกระแทกจนมีเลือดซึมออกมา

        “ป๊าอวี่ เหล่าอู๋ถูกจับไปแล้ว!”

        เซี่ยวซิงอวี่กระโดดขึ้นไปบนหลังคารถไฟภาพที่เห็นทำให้ม่านตาของเขาหดตัว

        รถไฟกำลังแล่นอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำด้วยความเร็วคงที่

        ลิงตัวหนึ่งสูงกว่าห้าเมตรร่างกายปกคลุมไปด้วยขนสีดำสนิทกำลังห้อยหัวลงมาโดยใช้หางเกาะกับสายเคเบิลที่แขวนอยู่ด้านข้างสะพาน

        “สัตว์อสูรระดับเติบโต (ขั้นสาม)วานรวิญญาณเนตรโลหิต”

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่จำเป็นต้องเปิดใช้งานเนตรปีศาจเขาก็สามารถมองเห็นข้อมูลของสัตว์อสูรตัวนี้ได้อย่างง่ายดาย

        ขณะนี้ในมือขวาของวานรวิญญาณเนตรโลหิตกำลังกำร่างของอู๋เซิงโหย่วไว้แน่น

        อู๋เซิงโหย่วตกใจจนหน้าซีดแต่เขากลับไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะเรียกสัตว์อสูรของตัวเองออกมาเพราะถูกวานรวิญญาณเนตรโลหิตกดดันอย่างหนัก

        วานรวิญญาณเนตรโลหิตแยกเขี้ยวแลบลิ้นออกมาส่งกลิ่นคาวคลุ้ง พร้อมกับยกมือขึ้นตั้งใจจะจับอู๋เซิงโหย่วเข้าปากเหมือนกินของว่างยามบ่าย

        “เฮยเฟิง!”

        โฮกกก!

        เปลวเพลิงนรกสีดำมืดลุกโชนหมาป่าเงามรณะเพลิงนรกปรากฏตัวข้างเซี่ยวซิงอวี่

        เซี่ยวซิงอวี่เคลื่อนย้ายพลังวิญญาณอย่างใจเย็น

        หมาป่าเงามรณะเพลิงนรกสัมผัสได้ถึงเจตนาของเจ้านายจึงอ้าปากพ่นเปลวไฟสีดำออกมาเป็นลำแสง

        ลำแสงทะลุผ่านกระดูกสะบักของวานรวิญญาณเนตรโลหิตในพริบตา

        ความเจ็บปวดพุ่งเข้าใส่วานรวิญญาณเนตรโลหิตกรีดร้อง มือของมันคลายแรงลง

        “ป๊าอวี่ ช่วยด้วย!”

        อู๋เซิงโหย่วร่วงหล่นลงมาจากที่สูงด้านล่างคือแม่น้ำสีดำที่เต็มไปด้วยพิษ

        ถ้ามนุษย์ตกลงไปในแม่น้ำจะยิ่งเลวร้ายกว่าการตกลงไปในบ่อสารเคมี ร่างกายและกระดูกจะละลายไปในพริบตาเหลือเพียงควันจางๆ

        ขณะนั้นเอง ซ่งหู่ก็คลานออกมาจากตู้โดยสารขึ้นมาสมทบกับเซี่ยวซิงอวี่บนหลังคารถไฟ

        “เหล่าอู๋!”

        เมื่อเห็นอู๋เซิงโหย่วร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็วซ่งหู่ก็ร้องตะโกนด้วยความกังวล

        “ไม่ต้องห่วง ให้เขาจัดการเอง”

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่ได้ลงมือถึงแม้อู๋เซิงโหย่วจะเรียกเขาว่าพ่อบุญธรรม แต่แม้จะเป็นพ่อแท้ๆก็ไม่สามารถคุ้มครองลูกชายไปตลอดชีวิตได้

        เมื่อเผชิญหน้ากับภัยคุกคามแห่งความตายอู๋เซิงโหย่วก็ระเบิดสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดออกมา และกระตุ้นพลังวิญญาณทั่วร่าง

        ผีเสื้อสีน้ำเงินตัวหนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่กว่านกอินทรีหลายเท่าปรากฏขึ้นกลางอากาศ

        อู๋เซิงโหย่วกระโดดขึ้นไปบนหลังผีเสื้อพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ห่างจากแม่น้ำสีดำ

        ซ่งหู่ตบหน้าอกที่กำยำของตัวเองหายใจออกเฮือกใหญ่

        “เยี่ยมเลย~”

        ผีเสื้อสีน้ำเงินใต้ร่างของอู๋เซิงโหย่วคือสัตว์อสูรของเขาผีเสื้อฝนกระหน่ำ

        นี่คือสัตว์อสูรธาตุน้ำและบินได้แม้สายเลือดจะไม่แข็งแกร่งมากแต่กลับมีประสิทธิภาพอย่างน่าประหลาดใจในการต่อสู้แบบทีม

        อู๋เซิงโหย่วระบายความอัดอั้นออกมาพลางคำรามด้วยความโกรธ “ไอ้ลิงบ้า ฉันจะฆ่าแก!”

        ผีเสื้อฝนกระหน่ำกระพือปีก ไอน้ำรอบๆก็ควบแน่นเป็นเข็มน้ำแข็งคมกริบจำนวนมาก พุ่งเข้าใส่วานรวิญญาณเนตรโลหิตพร้อมกัน

        นี่คือท่าไม้ตายของผีเสื้อฝนกระหน่ำเข็มดอกแพร์เยือกแข็ง สร้างผลแช่แข็งและลดความเร็วแก่ศัตรู

        วานรวิญญาณเนตรโลหิตกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง

        กระดูกสะบักข้างขวาของมันถูกคำรามเพลิงนรกทะลวงจนเหลือเป็นโพรงเลือดน่าสยดสยอง

        แขนซ้ายของมันเต็มไปด้วยเข็มน้ำแข็งไม่นานก็แข็งเป็นน้ำแข็ง ยกไม่ขึ้นแม้แต่น้อย

        การโจมตีร่วมกันของเซี่ยวซิงอวี่และอู๋เซิงโหย่วก่อให้เกิดผลกระทบราวกับน้ำแข็งและเปลวไฟสองขั้ว ทำให้ลิงตัวนี้โกรธจัด

        วานรวิญญาณเนตรโลหิตกระโดดสูงพุ่งตัวลงมาเหมือนกระสุนปืนใหญ่กระแทกเข้ากับตู้โดยสารที่ 15

        หากลิงยักษ์ตัวนี้กระแทกเข้ากับตู้โดยสารที่15ทั้งตู้โดยสารจะต้องระเบิดและเสียหายอย่างแน่นอน

        “หู่จื่อ!”

        “เข้าใจแล้ว!”

        นี่คือความเข้าใจซึ่งกันและกันระหว่างพ่อบุญธรรมและลูกบุญธรรม

        ซ่งหู่เปิดใช้งานตราผนึกอสูรและเรียกสัตว์อสูรของเขาออกมา

        มิโนทอร์ปรากฏตัวขึ้นบนหลังคารถไฟ

        นี่คือสัตว์อสูรเผ่าออร์คที่ซ่งหู่ทำพันธสัญญาด้วยวัวปีศาจคลั่ง!

        วัวปีศาจคลั่งยกแขนสองข้างไขว้กันเป็นรูปกากบาท รับแรงกระแทกจากวานรวิญญาณเนตรโลหิตที่ร่วงลงมาจากท้องฟ้า

        ในการประเมินตำแหน่งก่อนหน้านี้ซ่งหู่ได้รับการจัดตำแหน่งเป็น [แทงค์]เพราะสัตว์อสูรของเขาสามารถรับความเสียหายจำนวนมหาศาลให้กับทีมได้

        ขณะนั้นเองหน้าต่างตู้โดยสารอีกตู้ก็เปิดออก ร่างอันงดงามร่างหนึ่งพลิกตัวขึ้นไปบนหลังคารถไฟ

        “น้องซิงอวี่ ไม่เป็นไรนะ?”

        “ไม่เป็นไรครับแค่วานรวิญญาณเนตรโลหิตตัวเดียวเอง”

        ด้วยความแข็งแกร่งของเซี่ยวซิงอวี่ในปัจจุบันการจัดการกับสัตว์อสูรระดับเติบโต ก็ง่ายเหมือนกับการเหยียบมด

        “ให้พี่ช่วยไหม?”

        “ไม่เป็นไรครับ”

        ซ่งหู่กระตุ้นพลังวิญญาณวัวปีศาจคลั่งใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีดันวานรวิญญาณเนตรโลหิตออกไปได้อย่างเหลือเชื่อ

        วานรวิญญาณเนตรโลหิตลอยคว้างกลางอากาศมันพยายามใช้หางเกี่ยวหน้าต่างรถไฟ

        “เฟรยา!”

        แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องประกายดวงดาวสั่นสะเทือน

        เงาแสงวูบผ่านร่างของวานรวิญญาณเนตรโลหิตแยกออกจากหัว!

        ร่างของวานรวิญญาณเนตรโลหิตร่วงลงสู่แม่น้ำสีดำเหมือนผีไร้หัว

        ฉินเยียนหรานเงยหน้าขึ้นมองเหนือรถไฟมีเทพธิดาสี่ปีกสวมเกราะสีทองลอยอยู่

        ปีกแสงศักดิ์สิทธิ์สี่ข้างกระพือเบาๆ รอบๆตัวเกิดแสงดวงดาวสุกสกาวและเข้มข้น

        “น้องซิงอวี่นี่คือเทพธิดาแสงศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้นเหรอ? สี่ปีก...”

        “มันวิวัฒนาการแล้ว!”

        เซี่ยวซิงอวี่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“เฟรยาตอนนี้เป็นสัตว์อสูรระดับเติบโต เทวทูตศักดิ์สิทธิ์สี่ปีก”

        ในขณะนี้เทวทูตศักดิ์สิทธิ์สี่ปีกถือดาบแสงสามฟุตในมือซ้ายและถือหัวที่ยังลืมตาของวานรวิญญาณเนตรโลหิตในมือขวา

        การปรากฏตัวครั้งแรกของเทวทูตศักดิ์สี่ปีกได้เปิดฉากสงครามเลือดในหุบเขา!