เมื่อสาวใช้ของจางหลินหลางนำห่อยามาให้กับห้องต้มยานางได้ยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับสาวใช้ที่ประจำอยู่ในห้องต้มยา
“เ้าเก็บเงินจำนวนนี้ไว้แล้วทำตามที่ข้าสั่ง”สาวใช้ของจางหลินหลางบอกกับสาวใช้ห้องยา
“แต่ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเ้าค่ะ”สาวใช้ห้องยาตอบนางกลับ
“แต่นี่คือคำสั่งของฮูหยินรองซึ่งเ้าก็รู้ว่าฮูหยินรองเป็ที่รักของแม่ทัพจื่อเพียงใดหากเ้าไม่ทำตามคำสั่งเ้าย่อมรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเ้า”
สาวใช้ห้องยาจึงทำได้แต่พยักหน้าและรับเงินมา
“เ้าจงจำเอาไว้ว่าถ้ามีใครถามว่ายานี้เป็ของใครให้ตอบว่าเป็ยาของฮูหยินใหญ่ที่เอามาต้มให้ฮูหยินรองกินเข้าใจมั๊ย”
สาวใช้ห้องยาได้แต่พยักหน้าและทำตามคำสั่งเพราะนางรู้ว่าถึงแม้ฮูหยินใหญ่จะถูกแต่งเข้ามาในจวนของแม่ทัพจื่อก่อนแต่นางก็ไม่ได้เป็ที่รักจึงไม่มีอำนาจเท่ากับฮูหยินรองเพราะอย่างนั้นนางจึงพร้อมที่จะเลือกข้างและทำตามคำสั่งของฮูหยินรองมากกว่า
“ได้เ้าค่ะข้าจะทำตามที่ท่านบอก”สาวใช้ห้องยาตอบตกลงอย่างว่าง่าย
และในทุกๆเช้าแม่ทัพจื่อจะเข้ามาหาจางหลินหลางทุกวัน
“ฮูหยินรอง เป็อย่างไรบ้างเ้ากินยาบำรุ่งแล้วหรือยัง ทำไมวันนี้หน้าตาเ้าดูซูบซีดนักเล่า”แม่ทัพจื่อเดินมานั่งข้างๆนางบนเตียงพร้อมกับถามนางด้วยความเป็ห่วง
“ข้าทานยาแทบทุกวันเลยเ้าค่ะท่านพี่แต่ไม่รู้ทำไม่นี้ข้ายิ่งทานยาบำรุงยิ่งรู้สึกเหนื่อยๆและอ่อนเพลียอีกทั้งยังมีอาการปวดท้องอย่างหนักเหมือนลำไส้ถูกบีบแทบจะขาดเลยเ้าค่ะ"
“อะไรนะนี่เ้ามีอาการหนักขนาดนั้นเลยหรือ”แม่ทัพจื่อถามนางด้วยความเป็ห่วงพร้อมกับความกังวลใจ
“โอ๊ย ท่านพี่เ้าคะข้าปวดท้องมากเลยปวดเหมือนไส้จะขาดเลยเ้าค่ะ”จางหลินหลางแสร้งทำเป็ปวดท้องพร้อมกับเอามือจับไปที่ท้อง
“นี่เ้าเป็อะไรมามั๊ย”แม่ทัพจื่อใพร้อมกับเอามือไปจับที่ท้องของนางและเปิดผ้าห่มของนางออก
“เืเืเต็มไปหมดเกิดอะไรขึ้นกับเ้า”แม่ทัพจื่อใจนทำอะไรไม่ถูกเขาหันไปหาสาวใช้ของจางหลินหลางที่ตอนนี้นางก็แสร้งทำเป็ใเหมือนกัน
“เ้ารีบไปตามท่านหมอมาเดี่ยวนี้รีบไป”แม่ทัพจื่อสั่งกับสาวใช้ด้วยความร้อนใจ
สาวใช้แอบสบตากับจางหลินหลางทั้งคู่ต่างพยักหน้าให้กันเบาๆ
“ได้เ้าค่ะข้าน้อยจะรีบไปเดี่ยวนี้เ้าค่ะ”พูดจบสาวใช้ก็รีบออกไปทันทีนางรีบตรงไปหาท่านหมอเสิ่นและนำจดหมายที่จางหลินหลางฝากมามอบให้พร้อมกับเงินจำนวนหนึ่ง
ท่านหมอเสิ่นเมื่ออ่านจดหมายก็ส่ายหน้าในทันทีแต่เมื่อเขาเปิดดูในถุงเงินก็ถึงกับตาโตพร้อมกับยิ้มออกมาเพราะเขาเป็คนที่โลภมากและหิวเงิน
“ที่ข้าช่วยในครั้งนี้เพราะเห็นแก่เพื่อนของข้าไม่ใช่เพราะเงินหรอกนะ”พูดจบท่านหมอเสิ่นก็นำเงินไปเก็บไว้และตามสาวใช้ของจางหลินหลางไปที่จวนแม่ทัพจื่อทันที
เมื่อมาถึงจวนท่านหมอก็รบเดินเข้าไปแกล้งตรวจดูชีพจรของจางหลินหลางพร้อมกับส่ายหน้า
“ข้าขอดูถ้วยยาบำรุงที่ฮูหยินรองดื่มทุกเช้าหน่อย"ท่านหมอเสิ่นบอกกับสาวใช้
ทันทีที่ท่านหมอเสิ่นดมดูเขาก็รู้ว่ามันคือยาที่เขาจัดให้ตามคำสั่งของจางหลินหลางเมื่อเขาได้รับเงินจากนางแล้วเขาจึงต้องแกล้งแสดงละครต่อ
"ฮูหยินรองถูกวางยาในถ้วยานี้มียาที่ให้โทษมีฤทธิ์ทำให้เกิดการแท้งลูกและทำลายระบบภายในของผู้หญิงหากใครได้ทานยานี้เข้าไปจะไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก”
เมื่อแม่ทัพจื่อที่ได้ยินก็ถึงกับใ"ท่านว่าเช่นไรนะฮูหยินของข้าถูกวางยางั้นหรือแล้วลูกของข้าตอนนี้เป็เป็เช่นไรบ้าง"แม่ทัพจื่อถามท่านหมอเสิ่นด้วยความร้อนใจ
ท่านหมอเสิ่นส่ายหน้า“ตอนนี้ฮูหยินรองได้แท้งลูกเสียแล้วและร่างกายของนางได้รับยาเป็จำนวนมากนางจะไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกต่อไปเดี๋ยวข้าจะจัดยาบำรุงให้กับฮูหยินรองนะขอรับหากไม่มีอะไรแล้วข้าต้องขอตัวกลับก่อน"เมื่อท่านหมอพูดจบเขาก็รีบออกไปทันที
แม่ทัพจื่อเมื่อได้ยินก็รู้สึกเ็ปใจเป็อย่างมาก
“ใครใครกันที่เป็คนทำเช่นนี้"เขาสั่งให้คนไปพาตัวสาวใช้ในห้องยาเข้ามาพบเขาทันที
เมื่อสาวใช้ในห้องยาเข้ามาในห้องนาก็นั่งตัวสั่นด้วยความกลัว
“เ้าใช่หรือไม่ที่เป็คนต้มยาให้ฮูหยินของข้าดื่มทุกเช้า”แม่ทัพจื่อถามด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น
“ใช่เ้าค่ะ ข้าน้อยเป็คนต้มยาให้ฮูหยินรองเองเ้าค่ะ”
“งั้นเ้าก็เป็คนวางยาฮูหยินของข้าใช่หรือไม่”แม่ทัพจื่อถามด้วยความโกรธ
“ไม่เ้าค่ะ ข้าไม่ได้วางยาฮูหยินรองยาบำรุงที่ข้านำมาต้มให้ฮูหยินรองเป็ยาที่ฮูหยินใหญ่สั่งให้ข้าต้มเ้าค่ะยานั้นข้าไม่ได้ต้มเองเ้าค่ะ”สาวใช้ที่กลัวความผิดรีบตอบตามที่สาวใช้ของจางหลินหลางสั่งทันที
แม่ทัพจื่อเมื่อได้ยินที่สาวใช้ตอบเขาก็รู้สึกโกรธมาก
จางหลินหลางโผลเข้ากอดแม่ทัพจื่อพร้อมทั้งร้องไห้
“ท่านพี่ ทำไมฮูหยินใหญ่นางช่างใจร้ายกับข้านักเ้าคะต่อไปนี้ข้าจะมีชีวิตต่อไปได้เช่นไร ข้าไม่สามารถมีลูกให้ท่านได้อีกต่อไปแล้วท่านพี่”จางหลินหลางทำเป็ร้องไห้ปานจะขาดใจ
แม่ทัพจื่อกอดนางไว้แน่น
“นางจะได้รับกรรมในสิ่งที่นางทำกับเ้าอย่างสาสมข้าจะไม่ปล่อยนางไว้แน่”แม่ทัพจื่อพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยวใบหน้าเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง
จางหลินหลางและสาวใช้แอบสบตาให้กันพร้อมกับส่งยิ้มที่แฝงด้วยความเ้าเล่ห์ออกมา
แม่ทัพจื่อค่อยๆประคองจางหลินหลางให้นอนลง
“เ้านอนพักก่อนนะ ข้าจะไปจัดการเื่ทั้งหมด”เขาบอกนางด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและเป็ห่วงก่อนจะเปลี่ยนเป็สีหน้าที่ดุร้ายราวกับเสือเมื่อนึกถึงหลินเซียงเซียงเขารีบลุกจากเตียงของจางหลินหลางและออกไปข้างนอกทันที
เมื่อแม่ทัพจื่อออกมาข้างนอกเขาเรียกทหารที่ประจำอยู่ในจวนมาพบเขาในทันที
33K
