ตอนที่ 8 เด็กหนุ่มกางเกงน้ำเงิน 1
บรรยากาศยามบ่ายในออฟฟิศใจกลางสุขุมวิทช่างน่าเบื่อหน่าย แสงแดดรำไรส่องลอดผ่านกระจกบานสูง แข่งกับแสงไฟนีออน้า เสียงปลายนิ้วรัวบนคีย์บอร์ดและเครื่องถ่ายเอกสารที่ทำงานอย่างต่อเนื่องกลายเป็จังหวะที่ทำให้คนฟังชวนง่วงนอน กลิ่นกาแฟจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของผู้คนที่เดินสวนกันไปมา
เธีย หญิงสาวในชุดทำงานรัดรูปกำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวสวยไล่จัดการตารางงานที่อัดแน่นของท่านประธานอย่างคล่องแคล่ว
เธอคือ 'ผู้ช่วยเลขา' ที่ใคร ๆ ต่างก็อิจฉาในตำแหน่งหน้าที่ แต่ใครจะรู้ว่าเื้ัความเนี้ยบนี้มันมีความวุ่นวายซ่อนอยู่
กริ๊งงงง!
เสียงโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะดังขึ้น เธียถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงมืออาชีพ
“เธียพูดค่ะ ท่านประธาน”
“เธีย ไปที่โรงเรียนไอ้ จัสติน หน่อย ครูโทรมาบอกว่ามันไปต่อยกับเด็กห้องอื่นจนเืตกยางออก”
น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของ ภพ ประธานหนุ่มใหญ่มาดเนี้ยบดังมาตามสาย น้ำเสียงของเขาดูรำคาญใจมากกว่าจะเป็ห่วงลูกชาย
“แต่ท่านคะ บ่ายนี้มีประชุมบอร์ดบริหาร...”
“ฉันจัดการเอง เธอไปจัดการเื่ลูกชายฉันซะ อย่าให้มันทำเสียชื่อบริษัท”
“ได้ค่ะท่าน” เธียรับคำสั้น ๆ ก่อนที่ปลายสายจะตัดไป
หญิงสาววางหูโทรศัพท์ลงแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ หน้าที่ผู้ช่วยเลขาของเธอพักหลัง ๆ มานี้แทบจะไม่ใช่การช่วยงานบริษัท แต่มันคือการเป็ 'คนรับใช้ส่วนตัว' ดี ๆ นี่เอง
เดี๋ยวก็ให้ไปรับเมียน้อยที่คอนโด...
เดี๋ยวก็ให้ไปซื้อชุดชั้นในแบรนด์หรูส่งให้เด็กในสังกัด...
และวันนี้... ต้องไปตามล้างตามเช็ดให้ลูกชายตัวแสบที่โรงเรียนอีก!
“ไงล่ะ หน้าเครียดเชียว โดนงานด่วนอีกล่ะสิ?”
แอล เพื่อนร่วมงานคนสนิทชะโงกหน้าข้ามพาร์ทิชันมาถามพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน
เธียไม่ได้ตอบอะไร แต่เริ่มกวาดข้าวของลงกระเป๋าสะพายราคาแพง
“ยิ่งกว่าด่วนอีกแอล งานสารพัดประโยชน์เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือต้องไปคุมเด็กช่างกลในร่างคุณหนูโรงเรียนเอกชน”
“ว้าย! ลูกชายท่านประธานน่ะเหรอ? เห็นว่าหล่อร้ายเอาเื่นะแก” แอลหัวเราะคิกคัก
“หล่อแต่หาเื่ให้ฉันไม่เว้นวันแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ ฉันไปล่ะ บ่นไปก็ไม่ได้โอทีเพิ่ม”
เธียโบกมือลาเพื่อนสาวก่อนจะสะบัดบ๊อบเดินนวยนาดออกจากออฟฟิศ ท่ามกลางสายตาของพนักงานหนุ่ม ๆ ที่ลอบมองตามแผ่นหลังและสะโพกกลมกลึงของเธอ
ลานจอดรถ
เธียทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหนัง กลิ่นน้ำหอมในรถไม่ได้ช่วยให้เธอใจเย็นลงได้เลย หญิงสาวมองตัวเองในกระจกเงา เช็กความเรียบร้อยของลิปสติกสีแดงก่ำที่ริมฝีปาก ก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไปจากตึกสูง มุ่งหน้าสู่โรงเรียนเอกชนชื่อดังใจกลางกรุง
“หวังว่าวันนี้ฉันจะไม่ต้องใช้กำลังตัดสินกับเด็กนั่นนะ...”
เธอพึมพำกับตัวเองด้วยอารมณ์กรุ่น ๆ
เวลาผ่านไป
รั้วเหล็กดัดสีดำสนิทของโรงเรียนเอกชนชื่อดังเปิดออกช้า ๆ เพื่อให้รถของเธียเคลื่อนเข้าไป พื้นที่ภายในร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่และอาคารเรียนสถาปัตยกรรมยุโรปที่ดูสงบเงียบ
แต่สำหรับเธีย ความเงียบนี้กลับทำให้เธอรู้สึกรำคาญใจอย่างบอกไม่ถูก
เธอจอดรถ ลอบมองกระจกเงาอีกครั้งเพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อย นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ระต้นคอเบา ๆ ก่อนจะก้าวลงจากรถ ท่ามกลางสายตาของครูและนักเรียนบางคนที่เดินผ่านไปมา
เธียในชุดทำงานรัดรูปโทนสีเข้มดูโดดเด่นและ 'โต' เกินกว่าสถานที่แห่งนี้ไปมาก
ห้องปกครอง
เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานของหัวหน้าฝ่ายปกครองส่งเสียงครางเบา ๆ เธียเคาะประตูตามมารยาทก่อนจะผลักเข้าไป
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือชายวัยกลางคนในชุดสูทสีกรมท่าที่ดูเคร่งเครียด และเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้าม
จัสติน ลูกชายคนเดียวของท่านประธานภพ เขาไม่ได้ดูเหมือนเด็กมัธยมปลายทั่วไป ร่างกายของเขาเติบโตจนเกือบจะเป็ชายหนุ่มเต็มตัว ส่วนสูงน่าจะเหยียบ 185 เิเ
เขานั่งพิงพนักท่าทางยโส ขาวยาวในกางเกงนักเรียนสีน้ำเงินเข้มเหยียดออกอย่างไม่สะทกสะท้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยออกจากกางเกงเล็กน้อย กระดุมคอถูกปลดออกจนเห็นแผงอกขาวจัดและลำคอแกร่ง มีรอยช้ำแดงจาง ๆ ที่มุมปากและโหนกแก้ม
แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้ความดูดีของเขาลดลงเลยสักนิด
ภายในห้องปกครองที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำกลับดูร้อนระอุขึ้นมาทันทีที่เธียก้าวเข้าไป กลิ่นน้ำหอมผู้ใหญ่ของเธอปะทะเข้ากับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นอายดิบเถื่อนของวัยรุ่นหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ไม้
“สวัสดีค่ะดิฉันมาแทนคุณภพค่ะ”
เธียเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เอ่อ... ครับคุณเธีย คือจัสตินเขาไปรุมสกรัมเด็กห้องอื่นจนคู่กรณีแขนหักน่ะครับ ทางโรงเรียนเลยต้องเรียกพบด่วน”
ครูฝ่ายปกครองวัยกลางคนเหงื่อตกพลางมองเด็กหนุ่มที่ไม่ได้มีท่าทีสลดเลยสักนิด
"หึ"
จัสตินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธียั้แ่หัวจรดเท้า สายตาของเขาหยุดค้างอยู่ที่รอยแยกของกระโปรงทรงเอที่สอบรัดจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน เขาเลียริมฝีปากที่มีเืซึมออกมาเล็กน้อยอย่างช้า ๆ
“มาแทนพ่อ? หึ... พ่อผมคงยุ่งอยู่กับอีตัวที่ไหนสักแห่งล่ะมั้ง ถึงได้ส่ง 'เลขา' หน้าสวยมาให้ผมปั่นประสาทเล่นแบบนี้”
“จัสติน! พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย” ครูฝ่ายปกครองเอ็ดเสียงหลง
“ทำไมครับครู? ผมพูดความจริง... ใช่ไหมพี่เธีย? หรือว่าพี่ก็เป็หนึ่งใน 'ธุระ' ของพ่อผมเหมือนกัน”
จัสตินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาหาเธียช้า ๆ ท่าทางคุกคามเหมือนเสือหนุ่มที่กำลังต้อนเหยื่อ
เธียไม่ได้ถอยหนี เธอเชิดหน้าสบตากับเขาอย่างท้าทาย แม้ว่าความสูงของจัสตินจะทำให้เธอต้องแหงนมอง
“หน้าที่ของฉันคือมาจัดการเื่ที่เธอทำงามหน้าไว้ ไม่ใช่มาฟังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมพล่ามเื่ไร้สาระ”
จัสตินโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกับจมูกของเธอ กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กลิ่นมินต์จากลมหายใจของเขานั้นรุนแรงจนเธียเผลอใจสั่น
“เด็กเหรอ? ... พี่อยากรู้ไหมล่ะว่า 'เด็ก' ที่พี่ว่า มันทำอะไรได้มากกว่าที่พี่คิด”
เขาประชิดตัวจนหน้าอกแกร่งเบียดกับหน้าอกอิ่มของเธอภายใต้ชุดทำงาน
“แล้วไอ้กลิ่นน้ำนมเนี่ย... ถ้าพี่ลองชิมดู พี่อาจจะลืมกลิ่นแก่ ๆ ของพ่อผมไปเลยก็ได้นะ”
“จัสติน!”
เธียกัดฟันกรอด พยายามคุมสติไม่ให้ฟาดมือลงบนใบหน้าหล่อเหลานั่น
“เซ็นชื่อแล้วรีบไสหัวไปขึ้นรถซะจัสติน อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนกับเธอไปมากกว่านี้”
จัสตินหัวเราะร่วน เป็เสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและเซ็กซี่อย่างประหลาด เขาคว้าปากกาจากโต๊ะครูมาตวัดเซ็นชื่อลวดยาวอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันมามองเธียด้วยสายตาที่สื่อความหมายบางอย่าง
“ไปได้แล้ว”
ด้านล่าง
จัสตินก้าวฉับ ๆ ตามแผ่นหลังบอบบางแต่ซ่อนความดื้อรั้นของเธียออกไปที่ลานจอดรถ สายตาคมกริบของเด็กหนุ่มจดจ้องอยู่ที่บั้นท้ายกลมกลึงที่ส่ายไหวตามจังหวะการเดินบนส้นเข็มของเธอ
เขาเลียริมฝีปากที่แตกยับของตัวเองอย่างเผลอตัว ความเจ็บจากแผลที่ปากไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแย่เท่ากับความ ‘อยาก’ ที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในกาย
เมื่อถึงรถ เธียกดรีโมทปลดล็อกแล้วก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับทันที จัสตินตามเข้าไปนั่งที่เบาะข้าง ๆ อย่างว่าง่าย แต่มันเป็การว่าง่ายที่น่าขนลุก เขาเอนเบาะลงจนเกือบสุด นอนมองเธอด้วยสายตาที่หื่นกระหาย
ภายในรถยนต์คันหรูที่ปิดสนิท แอร์ยังไม่ทันจะเย็นดี แต่บรรยากาศกลับอวลไปด้วยความอึดอัดที่แสนจะขัดเขิน เธียกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเืหลังมือปูด เธอพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อจะสตาร์ทรถออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“คาดเข็มขัดด้วยจัสติน” เธอสั่งเสียงเรียบ
“มือเจ็บ... คาดให้หน่อยดิ”
จัสตินตอบกวน ๆ พลางชูมือที่พันผ้าพันแผลลวก ๆ ให้เธอเห็น
“อย่ามาสำออย ฉันเห็นในคลิปนายต่อยกับเด็กพวกนั้นยังใช้หมัดได้คล่องอยู่เลย”
“นั่นมันตอนอารมณ์ขึ้น แต่ตอนนี้... ผม ‘ขึ้น’ อย่างอื่นแทนนะสิ”
จัสตินขยับตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ผสมกับกลิ่นฟีโรโมนของวัยหนุ่มมันช่างรุนแรงจนเธียรู้สึกเหมือนอากาศกำลังจะหมดไป เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่กลับพบว่าใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มอยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ
”พี่เธีย... พี่รู้ป่ะว่าเวลาพี่ทำหน้าดุ ๆ แบบนี้แม่งโคตรน่า... เลยว่ะ”
จัสตินลดเสียงต่ำลงจนกลายเป็เสียงกระซิบที่ข้างหู คำพูดหยาบคายที่เขาจงใจละไว้ในฐานที่เข้าใจทำให้เธียหน้าร้อนวูบ
“จัสติน! นายมันเด็กนิสัยเสีย ฉันเป็ผู้ใหญ่กว่านายนะ”
“ผู้ใหญ่แล้วไง? ผู้ใหญ่ก็ ‘เสร็จ’ เด็กมานักต่อนักแล้วไม่ใช่เหรอ?”
จัสตินหัวเราะในลำคอ มือหนาที่ไม่ได้าเ็เอื้อมมาลูบไล้ที่ต้นขาเนียนละเอียดของเธออย่างถือวิสาสะ
ััจากฝ่ามือร้อนจัดของเด็กหนุ่มผ่านเนื้อผ้ากระโปรงทรงเอทำให้เธียสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามจะปัดมือเขาออก แต่จัสตินกลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วกดลงกับเบาะ
”ปล่อยนะ!”
“ไม่ปล่อย... พ่อผมจ้างพี่มาดูผมไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ดูให้ชัด ๆ สิว่าลูกชายเ้านายพี่มันโตไปถึงไหนแล้ว”
ดวงตาของจัสตินวาวโรจน์ด้วยความกระหาย เขาโน้มตัวลงมาจนแผ่นอกกว้างทับลงบนตัวเธอ เธียััได้ถึงความแข็งแกร่งและมัดกล้ามเนื้อของเด็กหนุ่มที่โตเกินวัย ลมหายใจร้อน ๆ ของเขาเป่ารดอยู่ที่ลำคอขาวผ่องของเธอ
“พี่อยากรู้ไหมว่าทำไมผมถึงไปต่อยกับไอ้พวกนั้น?”
เขาถามกระซิบชิดผิวเนื้อ
“เพราะแม่งบังเอิญไปเห็นรูปพี่ในโทรศัพท์ผม แล้วมันพูดว่า... อยากจะลองขึ้น์กับเลขาพ่อผมดูสักครั้ง”
จัสตินขบเม้มที่ติ่งหูของเธอเบา ๆ จนเธียเผลอครางออกมาในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว
“ผมเลยสงเคราะห์ให้มันนอนหยอดน้ำข้าวต้ม... เพราะของสวย ๆ งาม ๆ แบบนี้ ผม ‘แดก’ ได้คนเดียว”
เธียแค่นยิ้มออกมาตรงมุมปาก ดวงตาคู่สวยที่เคยดูตระหนกเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็แววตาหยันอย่างผู้เหนือกว่า เธอไม่ได้ผลักจัสตินออกด้วยท่าทางหวาดกลัว แต่กลับใช้นิ้วเรียวสวยเชยคางเด็กหนุ่มที่กำลังคุกคามเธออยู่ให้สบตากันตรงๆ
“หึ... นึกว่าจะแน่แค่ไหน ที่แท้ก็แค่วิธีการกาก ๆ ของเด็กที่อยากรู้อยากลอง”
เธียพูดเสียงเรียบพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบา ๆ มือที่เคยถูกกดไว้สะบัดออกอย่างง่ายดายก่อนจะเอื้อมไปลูบไล้รอยช้ำที่มุมปากของจัสตินอย่างแ่เบา แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
“ไอ้ที่ว่า 'ขึ้น' น่ะ... ขึ้นจริงหรือแค่พองลมจ๊ะเด็กน้อย?”
จัสตินชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกปรามาส
“พี่อยากลองดูให้เห็นกับตาไหมล่ะว่ามันพองลมหรือมันของจริง?”
“เสียใจด้วยนะจัสติน... พอดีพี่ชอบ 'ผู้ใหญ่' ที่เขารู้งานมากกว่าเด็กที่เอะอะก็ใช้แต่กำลัง”
เธียผลักอกแกร่งของเขาออกเต็มแรงจนจัสตินเสียหลักกลับไปพิงเบาะตามเดิม
เธอรีบสตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปจากโรงเรียนทันที
จัสตินสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธียที่ยังคงนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความโกรธผสมความกระสันอยากเอาชนะมันตีรวนอยู่ในอกจนเขาแทบคั่ง
“พี่ด่าผมว่าเด็ก... งั้นพี่ก็เตรียมใจไว้เลย ผมจะทำให้พี่ลืมคำว่า 'เด็ก' ไปเลย!”
จัสตินกัดฟันพูดเสียงพร่า มือหนากำหมัดแน่นจนสั่น
เธียไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเหลือบมองเขาผ่านกระจกมองหลังแล้วยิ้มยั่ว
“แบบนี้สิถึงจะน่าเอ็นดู... แต่ก่อนจะไปหาพ่อเธอ ฉันต้องแวะเอาของสำคัญที่คอนโดก่อน หวังว่า 'เด็กน้อย' อย่างเธอจะรอนิ่ง ๆ ในรถได้นะ หรือว่าจะตามขึ้นไปดูว่าห้องผู้ใหญ่เขาเป็ยังไง?”
“เออ! จะไปไหนก็ไป ผมไม่ปล่อยพี่ไว้แน่”
จัสตินตอบเสียงกร้าว สายตาจับจ้องไปที่ขาอ่อนของเธอที่โผล่พ้นชายกระโปรงขณะเหยียบคันเร่ง
ไม่นานจากนั้น
เธียหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่คอนโดหรูอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางที่ดูเหนือกว่าและคำพูดถากถางของเธอมันเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจของจัสติน
“พี่ด่าผมว่าเด็กไปเถอะ...”
จัสตินเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน จ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของเลขาพ่อด้วยสายตาที่แทบจะฉีกเสื้อผ้าเธอออกเป็ชิ้น ๆ
“แต่อย่าให้ถึงทีผมแล้วกัน ผมจะ 'กระแทก' ให้พี่ลืมไปเลยว่าเคยทำเก่งใส่ผมยังไง พี่แม่งน่าโดนชิบหายเธีย”
เธียกระตุกยิ้ม ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่หยาบคายนั้น เธอจอดรถในที่ประจำก่อนจะดับเครื่องยนต์ ความเงียบปกคลุมรถทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจเบา ๆ ของคนสองคนที่ดังแข่งกัน
จัสตินขยับตัวอย่างอึดอัด กางเกงนักเรียนเนื้อผ้าดีตอนนี้มันรัดรึงจนแทบปริ เขารู้สึกปวดควยจนแทบบ้า ความแข็งขืนเบียดเสียดอยู่กับเป้ากางเกงทุกครั้งที่เขาขยับตัว
ยิ่งมองเห็นท่าทางนวยนาดของเธียตอนขยับหาของ ยิ่งทำให้มวลท้องจนปวดหนึบไปหมด
“มองขนาดนั้น... ไม่ลงมาล่ะจ๊ะ หรือว่า 'เด็กน้อย' ขาตายไปแล้ว?” เธียหันมาเลิกคิ้วยั่ว
“เออ! ขาไม่ตาย แต่ส่วนอื่นมันจะตายแทนแล้วเนี่ย”
จัสตินสบถพลางก้าวลงจากรถ เขาต้องเดินงอตัวเล็กน้อยเพื่อซ่อนความอุจาดที่เป้ากางเกงที่มันนูนเด่นจนเห็นเป็รูปทรงชัดเจน
เธียเดินนำเข้าไปที่ลิฟต์ กลิ่นน้ำหอมของเธอยังคงวนเวียนอยู่ใต้จมูกเขา จัสตินก้าวตามเข้าไปในพื้นที่แคบ ๆ ของลิฟต์ ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดสนิท เขาก็เข้าประชิดแผ่นหลังของเธอทันที
เธียรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุจากร่างกายของเด็กหนุ่มที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ และความแข็งขืนบางอย่างที่จงใจบดเบียดเข้ากับสะโพกกลมกลึงของเธอผ่านเนื้อผ้ากระโปรง
“จัสติน... นี่มันในลิฟต์” เธียปรามเสียงแ่ แต่ไม่ได้ถอยหนี
“ลิฟต์แล้วไง? พี่แม่งยั่วจนผมปวดควยไปหมดแล้วเธีย... พี่ต้องรับผิดชอบ”
จัสตินก้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวกรุ่น ลิ้นร้อนเลียลากผ่านผิวเนียนจนเธียขนลุกซู่ มือหนาของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ขึ้นมาตามขาอ่อน เหมือนจะเข้าไปใต้ชายกระโปรงทรงเอที่เลิกขึ้นมาสูง
ลิฟต์กำลังทะยานขึ้นสู่ชั้นบนพอ ๆ กับอารมณ์ของทั้งคู่ที่กำลังจะะเิออกมา
โปรดติดตามตอนต่อไป.
กลิ่นม๋าเด็กมันหอมจัง
ฟินง่ะ
159
