ตำรวจหนุ่มที่ถูกผลักจนโงนเงนมองไปยังกองอึสุนัขแล้วมองเขา จึงค่อยะโร้องเรียกเ้าของสุนัข “คุณครับ ช่วยเอาของเสียของสัตว์เลี้ยงคุณกลับไปด้วยครับ!”
ทว่าเ้าของสุนัขวัยกลางคนเพียงหันกลับมาพูดลวกๆ ว่า “ผมไม่ได้เอาอะไรออกมาด้วย เดี๋ยวสักพักจะมาเก็บแล้วกัน” จากนั้นก็สับเท้าจากไป
เวลส์คิดในใจ ‘ไม่มีใครสั่งใครสอนทั้งคนทั้งหมา แม่มัน รวมถึงทั้งบ้าน’
ตำรวจน้อยกลับฝืนยิ้ม ใช้มือป้องปากะโเสียงกังวานแต่คงความสุภาพว่า “ครั้งหน้าต้องอย่าลืมถุงพลาสติกนะครับ การรักษาสิ่งแวดล้อมของเมือง เป็หน้าที่ของทุกคนนะครับ ~”
แต่เ้าของสุนัขกลับเดินเลี้ยวหายลับไปไม่เห็นแม้แต่เงาราวกับไม่ได้ยินอะไรเลย
ก่อนหน้านี้เวลส์ล้วนรับผิดชอบคดีใหญ่ข้ามชาติ ต้องเข้าไปพัวพันกับความผิดร้ายแรงบ่อย แม้ว่าจะมีประสบการณ์การทำคดีมามากมายก็ตาม แต่ก็ไม่เคยมีจิตใจอ่อนโยนเหมือนเ้าโง่นี่ จึงลากเขาเพื่อจะไล่ตามไป
ตำรวจน้อยลากเขาเอาเป็เอาตาย แล้วะโว่า “นี่! นี่! คุณจะทำอะไรน่ะ! พวกเราเป็ CIB นะครับ เราจะไปลงโทษพวกเขาไม่ได้ ตามไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ”
สุนัขตัวโตเดินกลับไปกลับมาช้าๆ เหมือนหนูติดจั่น ตำรวจน้อยที่ลากสายจูงถูกดึงจนจวนจะเหยียบอึสุนัข ที่เขาเลือกเป็ตำรวจสอบสวนกลาง ไม่ใช่ตำรวจประชาชนก็เพราะเหตุนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพฤติกรรมที่ฝ่าฝืนไม่เคารพกฎหมายแบบนี้ ในฐานะตำรวจนั้นจะต้องตักเตือนหว่านล้อมด้วยความอดทน แต่เขาไม่ได้อารมณ์เย็นเท่าเ้าเด็กใหม่
ในสายตาของเขา พลเมืองที่ไม่มีจิตสาธารณะแบบนี้จะต้องถูกลงโทษให้ทำสาธารณประโยชน์ ต้องทำความสะอาดห้องน้ำสาธารณะโดยแขวนป้ายลงโทษ จะปล่อยไปได้อย่างไรกัน!
“อย่าโกรธเลยครับ” ในที่สุดตำรวจน้อยก็ตามมาทัน แล้วนั่งยองๆ ด้านข้าง ลูบขนเขาพลางพูดกล่อม “เพราะมีคนจำนวนมากไม่ระวังเื่พวกนี้ จึงเกิดการประกาศใช้กฎนี้ขึ้นมา แต่การบ่มเพาะนิสัยที่ดีต้องอาศัยเวลา เพราะฉะนั้นเลยต้องขอให้คุณยอมสวมปลอกคอกับสายจูงไว้ตลอด พวกเราควรจะทำเป็แบบอย่างน่ะครับ”
เมื่อพูดจบเขาก็กลับไปหยิบถุงพลาสติกที่ใส่กล่องอาหารมาเก็บอึสุนัขแล้วโยนลงถังขยะ
“ไม่โกรธนะครับ งั้นผมเลี้ยงลูกอมดีไหมครับ กินหวาน จะได้อารมณ์ดี” พูดไปก็ล้วงลูกอมผลไม้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เวลส์ไม่ชอบกินของหวานเลยสักนิด และไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมในกระเป๋าของเ้าเด็กนี่ถึงมีลูกอมเยอะขนาดนี้กัน เขาถอนหายใจแล้วส่ายหน้า นั่งกินกระดูกหมูที่เก้าอี้หินต่อไป
“งั้นตอนอาหารเย็น เดี๋ยวผมซื้อเนื้อมาให้กินอีกนะครับ” ตำรวจน้อยเก็บลูกอมอย่างเก้อๆ แต่ก็ยังคงยิ้มแล้วพูดปลอบ
เวลส์คิด ‘เ้าโง่นี่ก็มีข้อดีเหมือนกัน เวลาควรปลอบใจก็ปลอบ สายจูงจะจูงก็จูงไปเถอะ’
เมื่อทานอาหารมื้อกลางวันที่ถูกขัดจังหวะจนเรียบร้อย เหยาหย่วนเก็บขยะ พาสุนัขตำรวจกลับสอบสวนกลาง
เมื่อทั้งสองโปรแกรมทำงานเสร็จเรียบร้อย อีเมลถูกจัดตามความสำคัญของอีเมล โดยทำหมายเหตุไปยังคำและวลีสำคัญ ส่วนบันทึกการโทรก็จะมีการใส่หมายเหตุแบบต่างๆ โดยอัตโนมัติจากข้อมูลที่สืบค้นได้ทางอินเทอร์เน็ต
ทำให้การทำงานในภายหลังของเขาเร็วขึ้นหลายเท่าตัว น่าเสียดายที่พวกเขายังคงหาเบาะแสมากมายไม่พบ ยังเหลือหมายเลขส่วนตัวสองสามเบอร์ที่โรเบิร์ตเคยติดต่อหลังจากเข้าประเทศแล้ว
เหยาหย่วนถอนหายใจยาว เขาไม่คิดเลยว่าการตามหาคนคนหนึ่งจะยากขนาดนี้ แต่เขาไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆ ไม่นานเขาก็คิดได้แล้วว่าจะทำอย่างไรกับคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นดี
ในความรู้ของเขา คนที่ใช้คอมพิวเตอร์ยี่ห้อผลไม้นี้ ตามปกติก็น่าจะต้องใช้โทรศัพท์ยี่ห้อนั้นด้วย แล้วก็คงเปิดใช้ฟังก์ชันแชร์ข้อมูลผ่านระบบคลาวด์ต่างๆ ซึ่งจุดนี้อาจจะเจอเบาะแสสำคัญก็ได้
หลังจากยุ่งอยู่สักครู่ เขาก็พบเข้ากับรูปถ่ายสิบกว่ารูปในอัลบั้มที่แชร์มาตลอดหนึ่งอาทิตย์ก่อน ในรูปถ่ายเป็รูปของโรเบิร์ตเพียงคนเดียว แม้ว่าจะไม่ได้ถ่ายคู่กับทิวทัศน์ที่เป็เอกลักษณ์อะไร แต่มีสองรูปที่สามารถมองเห็นป้ายร้านค้าไกลๆ ได้รางเลือน
สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือรูปพวกนี้ไม่ได้ถ่ายเอง และองค์ประกอบภาพก็ดูคล้ายคลึงกัน แต่พื้นหลังกลับต่างกันมาก เป็ไปได้สูงว่าคนถ่ายคนเดียวกัน อาจจะหมายความว่า โรเบิร์ตกำลังเดินทางร่วมกับใครอยู่ และคนคนนั้นคงไม่ได้อยู่ร่วมกับโรเบิร์ตเพียงวันสองวัน
เหยาหย่วนรีบใช้โปรแกรมที่มีอยู่ในคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะทำให้รูปถ่ายชัดยิ่งขึ้น ก็ยืนยันได้หลายตำแหน่งจากชื่อร้านค้า
“เรายังไม่ได้กล้องวงจรปิดของถนน คุณว่าเราควรไปถามข่าวจากสถานที่พวกนี้ก่อนดีไหมครับ” เมื่อมาถึงงานภาคสนามแล้ว เหยาหย่วนก็ไม่ค่อยแน่ใจ ดังนั้นจึงหันไปปรึกษากับสุนัขตำรวจ
ใบหน้าดุดัน ‘ราวมีคนติดหนี้มหาศาล’ ของสุนัขตำรวจอ่อนโยนลงอย่างยากจะได้เห็นพยักหน้าอย่างแรง แม้แต่ตอนสวมเครื่องแบบสุนัขตำรวจทั้งสามชิ้นก็ยังให้ความร่วมมือมากกว่าปกติ
นี่ทำให้ตำรวจหนุ่มถึงขนาดคิดว่ากระดูกหมูของโรงอาหารเป็ที่สุดของเมือง L แล้ว
พอทั้งคนทั้งสุนัขเข้ามานั่งในรถ เหยาหย่วนพลันคิดถึงคำสั่งสอนเมื่อตอนไปโรงแรมครั้งที่แล้ว จึงตั้งใจถามด้วยความเคารพนบนอบ “พวกเราเดินดุ่มๆ เข้าไปถามแบบนี้ ต้องระวังอะไรเป็พิเศษไหมครับ”
สุนัขตำรวจมองด้วยสายตา ‘เป็เด็กที่ควรค่าแก่การสอนสั่ง’ ไปให้เขาอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนจะตบชุดเครื่องแบบตำรวจที่เขาสวม จากนั้นก็ส่ายหน้า
ก็ใช่ หากเข้าถึงฝูงชนก็จะไม่สะดุดตามากนัก เหยาหย่วนได้เรียนรู้อีกเื่โดยอัตโนมัติ ก่อนจะยื่นมือออกไปลูบคอของสุนัขตำรวจ เอ่ยชมว่า “คุณเก่งมากจริงๆ! โชคดีจริงๆ ที่มีคุณอยู่ด้วยนะครับ!”
เป็อย่างที่คิด คำรื่นหูพูดเยอะเท่าไรก็ยิ่งดี โดยเฉพาะสุนัขตำรวจที่ต้องพูดยกย่อง เมื่อเหยาหย่วนพูดจบ สุนัขตำรวจก็เชิดศีรษะตัวเองด้วยความหยิ่งทะนงทันใด เป็การบอกให้เขาลูบคาง บรรยากาศจึงดีมากอยู่่หนึ่ง ให้ความรู้สึกเหมือนเป็คู่หูกันจริงๆ
1K
