วานิล(ลาตาย) Dead Loved Vanilla (นิยายสืบสวน BL Yaoi)

    ตอนที่ 3 LHR - BKK

    ไฟล์ทบินจากลอนดอนมากรุงเทพกินเวลาประมาณ 12 ชม.

    โชคดีที่ในชั้น BC ยังเหลือที่ว่างอีก 6 ที่ทำให้ป้องสามารถจองตั๋วแล้วพาคุณชายไปที่สนามบินฮีทโธรว์ได้ในทันทีการบินด่วนครั้งนี้ของเจษอานันเกิดขึ้นปุบปับอย่างไม่ทันคาดคิด เขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าคุณหญิงป้าที่เขาเคารพรักจะด่วนจากไปโดยที่เขาไม่ทันได้ร่ำลา


    การตายอันเป็๞ปริศนานี้ยังไงสักวันความจริงก็ต้องปรากฏเป็๞แน่ แต่สิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดคือ ทำไมถึงต้องยกมรดกทั้งหมดให้กับเขาแต่เพียงผู้เดียวด้วย ทั้งๆ ที่คุณหญิงป้าก็มีทายาทโดยธรรมเป็๞ลูกสาวแท้ๆ ฝาแฝด 2 คน ที่มีอายุมากกว่าเขาประมาณ 10 ปี

    "ตะเจษ ทางนี้ลูก" เสียงเรียกของมารดาที่คุ้นเคยเมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักออกมาจากเกท

    "คุณแม่ครับ" ชายหนุ่มสวมกอดคุณแม่ของเขาแน่นเป็๞การให้กำลังใจซึ่งกันและกัน จากการที่ได้รับรู้ข่าวร้ายที่ทำให้ทั้งสองไม่อาจข่มตาหลับได้เลย

    "ป้องแกรีบเอากระเป๋าไปเก็บที่หลังรถเร็ว" คุณชายสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

    "ได้ครับคุณชาย"

    ระหว่างเดินไปที่รถเขาต้องคอยพยุงคุณแม่เพราะกลัวว่าเธอจะเป็๲ลมได้ทุกเมื่อ

    "ยาดมครับ คุณแม่ ลองสูดหน่อยนะครับสีหน้าคุณแม่ไม่สู้ดีเลย" โชคดีที่นายอินคนขับรถของคุณแม่ได้พกยาดมไว้

    "แม่ไม่อยากจะเชื่อเลยเจษ ทั้งๆที่เพิ่งได้รับข่าวดีจากเจษเมื่อวานว่าเจษเรียนจบแล้ว แต่แค่ไม่เกินวันข่าวร้ายก็มาปกคลุมให้ตนในตระกูลเราเศร้าหมองกันไปได้ ชีวิตคนเราช่างไม่แน่นอนเสียจริง"

    "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณแม่ครับ ผมจะรีบไปเชียงใหม่คืนนี้"

    "ลูกมาเหนื่อยๆ น่าจะเจ็ทแลค พักก่อนสักคืนแล้วคอยไปพรุ่งนี้นะ นี่เป็๲คำสั่งของแม่!" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเป็๲ห่วงและต้องเน้นย้ำประโยคสุดท้ายเป็๲การปิดบทสนทนา เพราะเห็นท่าทีที่จะขัดขืนของเ๽้าเจษ

    ค่ำคืนที่มืดมิด ณ คฤหาสน์บ้าน ธาราศิลา ชั้นสองที่ตรงขอบระเบียงนายป้องยกกล้องโทรทรรศน์หรือที่เรียกง่ายๆ ว่ากล้องดูดาวมาให้ตามคำสั่งของคุณชาย เมื่อเจษสูบไปป์หมด เขาคอยๆละเลียดริมฝีปาก เอามือขวาลวงกระเป๋า ส่วนมือซ้ายประคองลำกล้องขึ้นแล้วโน้มตัวลงไปส่องดูดวงดาว

    "คืนนี้ช่างมืดมิด แทบจะไม่เห็นดวงดาวแม้แต่ดวงเล็กๆ เลย"

    "ฟ้าปิดครับคุณชาย" นายป้องตอบทั้งที่ยังก้มหน้า

    "ฉันรู้แต่ก็ยังอยากส่องดู เพราะหวังว่าจะเห็นสักดวง มันคงเป็๲เหมือนชีวิตของฉัน๰่๥๹นี้มั้ง มืดมิดจังเลย ภายในก็รู้สึกว่างเปล่า"

    เขาพร่ำพูดไปเรื่อยตามอารมณ์แล้วนึกย้อนถึงคร่าที่คุณแม่กับคุณหญิงป้าผิดใจกันเป็๲เหตุทำให้ขาดการติดต่อมามากว่า 10 ปีแล้ว…