ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อี้เฉินถูกเยว่ฉานพยุงเข้าไปยังยอดเขาสำนักเซียนเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ

ทันทีที่เข้าไปใกล้ที่พักของเหล่าลูกศิษย์สำนักเซียน

เวินรั่วเจียงพูดโพล่งขึ้นมา "ปล่อยศิษย์น้องข้าเลย เดี๋ยวเลือดก็เปื้อนอาภรณ์ของท่านพี่เยว่ฉานหรอกข้าพาเขาไปรักษาอาการบาดเจ็บเอง"

เยว่ฉานทำท่าทีไม่พอใจ "ไม่เป็นไรข้าไม่ถือ ข้าทำเขาบาดเจ็บข้าจะพาเขาไปรักษาอาการบาดเจ็บเอง" พวกนางยื้อยุดแย่งอี้เฉิน ปลดปล่อยจิตสังหารเล็ดลอดออกมา

"ท่านโจมตีเขาแรงเกินไปไหม ดูสภาพของเขาสิ" เวินรั่วเจียงทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ

"เวินรั่วเจียงเจ้าสั่งข้าให้ข้า อัดเขาให้น่วมไม่ใช่หรือ" นางโต้เถียงกันไปมา

"พวกเจ้าสองคนเลิกเถียงกันได้หรือไม่ แล้วพาข้าไปที่พักได้แล้ว ข้าใกล้จะหมดสติอยู่แล้ว"
อี้เฉินตอนนี้ปวดอย่างหัวมาก เขาเลือดออกภายในอย่างมาก จากกระดูกที่หักทิ่มแทงอวัยวะภายในร่าง แต่พวกนางกลับยังมาเถียงกันอยู่ได้ ไม่พาเขาไปรักษาสักที

พวกนางทั้งสองได้ยินอี้เฉินพูด หันกลับมามองอี้เฉินด้วยสายตา ไม่เป็นมิตรมีจิตสังหารเล็ดลอดออกมา

ที่เยว่ฉานดึงดันจะพาอี้เฉินไปให้ได้นางคิดอยากจะเปิดหน้ากากอี้เฉินดูใบหน้าที่แท้จริง
นางเลยต้องหาที่ลับตาคน หากเป็นอี้เฉินจริง แล้วตงหยางรู้อี้เฉินยังไม่ตาย อี้เฉินได้ตายเป็นรอบที่สองแน่

เยว่ฉานนางเลิกดื้อดึง แล้วส่งอี้เฉินให้เวินรั่วเจียงไปรักษาบาดแผล

ตอนนี้อี้เฉินกระอักเลือดออกมาจากปากเยอะมาก กระดูกหน้าอกแตกหักทิ่มแทงอวัยวะภายในสาหัส

แม้แต่ซี่โครงยังแตกร้าวเจ็บปวดทรมาน ดวงตาของเขาเริ่มเหม่อลอยก่อนจะหมดสติไป

อี้เฉินลืมตาตื่นมาอีกครั้ง ผ่านไปกี่วันก็ไม่รู้ เขาเหมือนมาอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ที่นี่ถูกเจาะไว้สำหรับทำที่พักมีค่ายกลคุ้มกันตัดขาดจากด้านนอก อี้เฉินจึงผ่อนคลายความกังวลลง เหมือนที่นี่จะปลอดภัย ที่พักแห่งนี้เป็นของหญิงสาวอย่างแน่นอน ทั้งห้องมีแต่กลิ่นดอกไม้จาง ๆ ข้าวของถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ ตัวเขาตอนนี้สวมใส่ชุดของสำนักเซียนสีเขียวดำร่างถูกทำความสะอาดทั้งหมด บาดแผลของเขาหายดีไปกว่าแปดส่วน

อี้เฉินไม่สนใจรอบด้านอีกต่อไปเขามั่งใจที่พักแห่งนี้ปลอดภัย อี้เฉินดำดิ่งลงไปในทะเลความรู้ของเขา

ตัวเขาอยากรู้เมล็ดพันธุ์ที่เขาผสานเติบโตไปถึงไหนแล้ว
ทันทีที่เขาเข้าไปภายในทะเลความรู้ก็ต้องตกใจ มังกรสายฟ้าที่อยู่ในทะเลความรู้ของเขากลับ กลายเป็นสัตว์เลี้ยงให้เมี่ยนจือ

หยอกล้อไปเสียแล้ว มันไม่สมเป็นมังกรสายฟ้า มันเหมือนลูกหมาวิ่งไล่ตาม กิ่งไม้สีแดงที่เมี่ยนจือโยนออกไป

อี้เฉินตกใจอย่างมากเหตุใดมังกรสายฟ้าถึงกลายเป็นแบบนั้น

"เจ้าทำบ้าอะไรอยู่ เมี่ยนจือ"

เมื่อเมี่ยนจือเห็นอี้เฉินนางทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ "เจ้าไม่เห็นหรือข้าฝึกมันอยู่"

นางแบมือ ทำท่าทีขอของจากอี้เฉิน อี้เฉินลืมเสียสนิทก่อนหน้านี้เขาได้รับปากนางจะให้ผลึกเลือดหงส์เพลิงแก่นาง
อี้เฉินจะหยิบผลึกเลือดหงส์เพลิงให้นางอย่างไม่ลังเล หวังว่าพวกเราทั้งสองคงยังเป็นมิตรที่ดีต่อกัน

"ขอบใจเจ้ามากที่ยังไม่ลืมสัญญา" นางยิ้มเป็นปีติ
"ข้าจะบอกอะไรให้หากเจ้าใช้ปราณพลังสายฟ้าในตัวมังกรนี่ได้ ข้ามั่นใจภายภาคหน้าเจ้าจะไปได้ไกลกว่าข้าในอดีต

ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน แม้แต่ข้ายังไม่รู้วิธีใช้"

อี้เฉินลองเดินเข้าไปใกล้ ๆ มังกรสายฟ้า แต่มันกลับพุ่งทะยานออกไปบนฟากฟ้า ไม่แม้จะสนใจอี้เฉินเขาหยุดคิดเรื่องนี้ก่อน

ก่อนจะไปดู ต้นไม้สีแดงที่หยั่งรากภายในทะเลความรู้

ขนาดของมันไม่โตไปกว่าเดิมเท่าไร่ รูปร่างคล้าย ๆ ต้นเมเปิล ใบของมันเป็นแฉก ๆ สีเลือดเต็มต้น

อี้เฉินไต่ถาม "เมี่ยนจือต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้ต้นไม้ เติบโตได้สูงใหญ่กว่านี้"

เมี่ยนจือ ที่กำลังนั่งดูดซับผลึกเลือดหงส์เพลิง มองตาขวางอย่างไม่พอใจ "มันจะเติบโตไปพร้อมกับเจ้า หากเจ้ามีขั้นพลังสูงมากเท่าไร ต้นไม้ที่เจ้าผสานเองก็จะสูงใหญ่มากเท่านั้น เลิกกวนข้าแล้วออกไปจากทะเลความรู้ซะ"

อี้เฉินได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน ที่นี่มันทะเลความรู้ของเขากลับถูกคนอื่นไล่ให้ออกไป
เขาไม่รั้งรอ ออกจากทะเลความรู้ในทันที

ภายนอก
ดินแดนร้อยแคว้นเกิดข่าวใหม่แพร่กระจายออกไปทั่วร้อยแคว้น กลุ่มจอมยุทธผู้สูงส่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เข้ามายังดินแดนร้อยแคว้น

ท้าประลองจอมยุทธรุ่นใหม่ทั่วหล้า ไม่เว้นแม้แต่จอมยุทธดินแดนเซียนที่ถูกท้าประลอง

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยเปิดดินแดนมาเป็นพันปี

ทำให้หลายคนแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใด 2ดินแดนลับถึงเปิดดินแดนขึ้นในเวลาใกล้ ๆกัน

จอมยุทธหลาย ๆ คนของดินแดนร้อยแคว้นเริ่มหวั่นใจ อีกไม่นานดินแดนร้อยแคว้นจะเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่แน่นอน

ถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ จะอยู่บนจุดสูงสุดของ 3ดินแดนใหญ่ แต่พวกเขาก็ไม่อาจ เข้ายึดครองดินแดนร้อยแคว้นได้

ผู้เฒ่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์กำชับอย่างหนักแน่น ห้ามรุกรานดินแดนร้อยแคว้นเป็นอันขาด

ตราบใดที่ชายชราลึกลับยังปกป้องดินแดนร้อยแคว้นอยู่
พลังของชายชรายังตราตรึงอยู่ในความทรงจำของผู้เฒ่าชราเก่าแก่หลาย ๆ คน
เพียงชายชรา วาดกวาดมือครึ่งแคว้น หายแวบ… ไปกับตา สงครามช่วงชิงดินแดนร้อยแคว้นครั้งนั้นจบในพริบตา

เหนือสุดของดินแดนร้อยแคว้น อีกฟากของสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล ดวงจันทร์สีดำบนฟากฟ้าเริ่มชัดเจนขึ้น ความมืดมิด เริ่มคืบคลาน