ผมมีประสบการณ์วัยเด็กที่น่าจดจำ ย้อนกลับไปเมื่อผมยังเป็ทารกตัวน้อยๆ ที่ถูกวางไว้ในกล่องใบเล็กๆ ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ ผมถูกทิ้งไว้อยู่หน้าประตูบ้านหลังหนึ่ง เป็บ้านของ " ลีออน " อาจารย์สำนักถิ่นอุดม สำนักหรือโรงเรียนแห่งนี้คือสถานที่ไว้ฝึกวิชาให้กับผู้ที่มีพลังวิเศษ เรียกได้ว่า เป็บุคคลที่ผิดปกติ หรือ พวกประหลาด อาจจะเสกสิ่งของให้ลอยได้ หรือเผาสิ่งต่างๆให้ลุกเป็ไฟ ที่สำนักถิ่นอุดมแห่งนี้ก็ได้เอาไว้ฝึกให้กับพวกที่มีพลังประหลาดพวกนี้แหละ ให้ใช้ในการควบคุมพลัง ฝึกในการใช้ ควบคุม และปลดปล่อย จนทำให้คนที่มีพลังวิเศษสามารถที่จะควบคุมพลังของตนและสามารถที่จะอยู่ร่วมกับบุคคลในสังคมได้ รวมถึงบุคคคลในสังคมที่ไม่มีพลังวิเศษนั้นด้วย......
อาจารย์ลีออน ได้เลี้ยงดูผมอยู่ในสำนักถิ่นอุดมจนผมอายุได้ 5 ขวบ ผมได้เข้าฝึกการต่อสู้ในรุ่นที่ 3 ของสำนัก โดยมีผมและก็เพื่อนๆของผมอีก 6 คน ความสามารถของพลังวิเศษแต่ละคนก็จะแตกต่างกันไป
เด็กผมหยักโสกสีทองมักจะคาดแว่นตาขยายสีน้ำตาลอันใหญ่ไว้บนหัวของตัวเองตลอด เขามักจะประดิษฐ์สิ่งของต่างที่แปลกประหลาดจนเป็อันตรายกับคนรอบข้าง "ติวเตอร์" เด็กอัฉริยะ อายุ 5 ขวบ สามารถที่จะพูดได้ 8 ภาษา ความสามารถในการประดิษฐ์ของเขา เขาสามารถที่จะประกอบชิ้นส่วนรถมอเตอร์ไซด์ได้ทั้งคัน ผมนี่ยังทึ่งกับความสามารถของเขาเลย
"เบน" สาวน้อยตัวเล็กผมสีน้ำตาลเข้ม ยาวปะบาแล้วมัดจุกตรงกลางหัว ซุกซน ชอบวิ่งไปมา ก็แน่นอนสิ.....ความสามารถของเธฮก็คือความเร็ว เหนือเสียง เธอสามารถที่จะวิ่งไปกลับรอบเมืองได้ในเวลาไม่กี่นาที เบน ถูกนำตัวมาจากรัฐบาลให้สำนักถิ่นอุดมช่วยดูแล เพราะว่า....พ่อกับแม่ของเธอถูกพวกโจรบุกทำร้ายและฆ่าตาย เพื่อที่จะชิงตัวเธอไปพร้อมๆกับพลังวิเศษ เบน จึงเป็คนที่รัฐบาล้าตัวให้เข้าร่วมกับกลุ่มกองกำลังตำรวจ เพราะความสามารถว่องไวเหนือเสียงของเะอ คือความสามารถที่กองกำลังตำรวจ้าตัวมากที่สุด
"โฟโต้" เด็กชายหน้าตาดี ผิวขาวสีดำเงา ซอยเป็ทรงผมรองทรง เป็เด็กที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงไม่ยอมง้อใครก่อน นิสัยของผู้ดีจากตระกูลคนรวย หยิ่งไม่สนใจใครก่อน ความสามารถของเขาคือ...ร่างกายที่สามารถจะเปลี่ยนให้เป็กายาเหล็กในรูปแบบต่างๆได้ เรียกได้ว่าแท่งไม่เข้ายิงไม่ตายเลยก็ว่าได้ เขามักจะมีเื่กับผมอยู่บ่อยๆ แน่นอน......คนอย่างผมไม่ยอมเขาอยู่แล้ว
"เพนนี" เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลแดง เธอเป็คนที่เรียกได้ว่าคนแกร่งเลยก็ว่าได้ พร้อมที่จะปะทะยามที่มีเื่ได้ทุกเมื่อ เธอมักจะทะเลาะกับเบนอยู่เป็ประจำ ด้วยความที่ว่าเป็เด็ก ทั้งสองคนมักจะแกล้งกันอยู่ตลอด ที่เธอมีนิสัยก้าวร้าวแบบนี้ก็เพราะว่า เพนนีเธอถูกพ่อกับแม่นำตัวเธอไปขายั้แ่เด็ก เพราะความยากจนของครอบครัว เธอจึงถูกนำไปขายในตลาดมืดในราคาที่แพงสูงกว่าปกติ อาจเป็เพราะว่าความสามารถของเธอก็คือั์ตาที่สามารถมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ และยังสามารถมองได้ไกลระยะห่าง 1 กิโลเมตรเลยก็ว่าได้ ด้วยความสามารถของเธอมันจึงทำให้เธอสามารถที่จะหนีออกมาจากนรกตลาดมืดได้
"เนม" เด็กหญิงท่าทางขี้อายผมยาวสีม่วงเข้ม เธอได้หนีออกมาจากตลาดมืดพร้อมๆกับเพนนี เพราะด้วยความสามารถที่หายตัวและยังเดินทะลุกำแพงสิ่งของต่างๆได้ ทำให้เนมสามารถที่จะช่วยเพนนีให้หนีจากกรงขัง และออกมาจากตลาดมืดจนสำเร็จ เมื่อพวกเขาทั้งสองคนได้มาอยู่ที่สำนักถิ่นอุดม เนมจึงสนิทสนมกับเพนนีมาก ความมีนิสัยที่ขี้อายไม่ค่อยพูดของเนม จึงทำให้ไม่รู้ประวัติที่ไม่แน่ชัดของเธอ ว่าเธอเป็คนมาจากที่ไหน
"ไมน์" หลังจากพวกผมกับเพื่อนๆอีก 5 คนได้เรียนที่สำนักเป็เวลา 1 ปี ไมน์ เธอคือคนสุดท้ายที่เข้ามาอยู่ในสำนักถิ่นอุดม รุ่นที่ 3 ประวัติที่มาของเธอ ผมแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเธอเลย เด็กหญิงผมยาวสีดำสนิท ใส่แว่นกลมหนาๆ หน้าอมทุกข์อยู่ตลอดเวลา เดินเข้ามาพร้อมกับอาจารย์ลีออนที่สำนัก อาจารย์ลีออนไปพาเธอมาจากไหนกันนะ...... น้อยครั้งที่จะได้ยินเสียงพูดของเธอ ไมน์มักจะอยู่แต่กับหนังสือตำราเล่มหนาๆในห้องสมุด เอาแต่อย่านหนังสืออยู่ทั้งวัน ส่วนในเื่พลังวิเศษ ผมไม่ค่อยรู้เื่พลังเธอเท่าไร ผมรู้แค่ว่า ทุกครั้งเวลาที่เธอใหรือเกิดอาการกลัว แผ่นดินทั่วเมืองก็จะเกิดอาการสั่นไหวจนทำให้ผู้คนเกิดอาการกลัวเด็กผู้หยิงคนนี้มาก เธอจึงมักอยู่แต่กับอาจารย์ลีออน เพื่อศึกษาวิชาและควบคุมพลังจนทำให้เธอเก่งเป็อันดับต้นๆของรุ่น 3 เลยทีเดียว
สุดท้าย.......ที่มาของตัวผม ผมมีชื่อว่า "สตางค์" ก็คงรู้อยู่แล้วว่าผมเป็เด็กกำพร้าที่ถูกอาจารย์ลีออนเลี้ยงมาั้แ่เด็ก หน้าตาธรรมดาคิ้วหนาๆผมสั้นสีน้ำเงินเข้ม ความสามารถของผมหรอ......เรียกได้ว่าแทบจะอ่อนที่สุดในรุ่นเลยก็ว่าได้ ตัวผมสู้กับทุกคนก็แพ้ไปหมดทุกอย่าง มันก็ไม่น่าจะแปลกใจหรอก เพราะอะไรนะหรอ ก็เพราะว่
.........ตัวผมไม่มีพลังวิเศษอะไรเลยนะสิ.........