[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ มันมาได้ไง ”

แอลลี่พูดด้วยท่าทางไม่อยากจะเชื่อ กั้งตั๊กแตนหลบหนีออกจากสถานีไปแล้ว ทิศทางที่มันวิ่งหนีไม่ใช่ทิศเดียวกับเธอ เพียงแต่ว่าตอนนี้มันกำลังเจาะสมองของค้างคาวออกมากินท่ามกลางนักสู้มากมายที่เข้าปิดล้อมตู้รถไฟสุดท้ายเอาไว้ จากท่าทางของมันทำราวกับว่าไม่ได้หวาดกลัวต่อสิ่งใด แม้แต่พี่ชายของเธอที่เปิดใช้งานอาวุธเต็มกำลังจนมีแสงสีแดงเปล่งออกมาตามส่วนต่างๆของร่าง

“ นั่นมันก้อนอะไรกัน ”

ทุกคนมองเห็นก้อนสีแดงดึงออกมาจากสมองของค้างคาว ลักษณะของมันกลมราวกับลูกบอลมีขนาดเท่ากำมือ หลังจากที่กุ้งตั๊กแตนกินสิ่งนั้นเข้าไปร่างของมันก็ดีดไปทางด้านหลังหายไปจากสายตาของทุกคน โยฮันที่เตรียมโจมตีถึงกับแสดงท่าทางงุนงง เนื่องจากกั้งมันไม่ได้มาต่อสู้ มันมาเพื่อกินศพซอมบี้ระดับ 6 แล้ววิ่งจากไปเพียงเท่านั้น

 “ พี่โย ผมคิดว่าสิ่งนั้นอาจจะเป็นบางอย่างที่มีผลต่อการเพิ่มพลังของมัน ถ้าไม่ใช่มันคงไม่เดินทางมาถึงที่นี่แน่ ”

วินบอกเกี่ยวกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น โดยใช้ประสบการณ์จากการเล่นเกม ซึ่งก้อนกลมสีแดงที่ดึงออกมาจากสมองค้างคาวไม่เคยพบเห็นมาก่อน นับว่าเป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นมันเพราะภายในซอมบี้ไม่มีสิ่งนี้อยู่ ดูท่าคงมีเพียงระดับ 6 ที่สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ เขาจึงคิดว่ามันคงเป็นก้อนพลังงานที่ร่างกายซอมบี้กลั่นขึ้นมา การที่กั้งเจาะสมองเพื่อกินสิ่งนี้คงเพราะต้องการพลังจากมัน

“ หมายความว่าไอ้ก้อนสีแดงเมื่อครู่มีโอกาสทำให้มันวิวัฒนาการ ”

“ ใช่พี่ มันคงไม่มาไกลขนาดนี้เพื่อกินศพซอมบี้ระดับ 6 หากมันต้องการศพก็น่าจะลากไปด้วย มันกลับกินแค่ก้อนสีแดงนั่นแล้วจากไป เราต้องฆ่ามันให้ได้ก่อนจะเป็นระดับ 7 ”

บนใบหน้าของทุกคนที่ได้ยินสิ่งที่วินพูดเริ่มปรากฎรอยย่น  อีกไม่นานจะมีระดับ 7 ปรากฎ หนึ่งในนั้นคือกั้งตั๊กแตน

โยฮันที่รู้ว่าเขาจะต้องฆ่ามันเป็นตัวต่อไปจึงลูบคาง หลังจากความสงสัยของเขาได้รับคำตอบแล้วจากการกระทำของกั้งเมื่อครู่นี้  ก่อนหน้านั้นมันถูกซอมบี้แมวตัวใหญ่ไล่ตาม ดูเหมือนว่ากั้งจะไปแอบกินอะไรบางอย่างของแมวเข้า ตอนนี้มันแอบมากินพลังงานจากค้างคาวระดับ 6 ดูท่าในอนาคตมันจะต้องแอบไปกินพลังงานอีกหลายอย่างจนวิวัฒนาการ  หลังจากตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องฆ่ามัน โยฮันจึงหันไปพูดกับไอริสที่อยู่ใกล้ๆ

“ คุณไอริส เจอกันที่ห้าง ดูเหมือนว่าผมจะต้องรีบล่าระดับ 6 ก่อนจะมีตัวใดกลายเป็นระดับ 7 ”

“ คุณจะไปตอนนี้เลยเหรอ ”

“ ใช่ หากเกิดอะไรขึ้นให้วิทยุมาบอกผม  ”

ไอริสพยักหน้ารับ จากแผนการณ์ที่เธอกำลังจะพูดให้ทุกคนฟังหลังจากแยกกลุ่ม มันจะเริ่มขึ้นในตอนที่พวกเขาเดินทางไปรวมกันกับโอ๊ตที่ห้าง  การกระทำของกั้งเมื่อครู่ทำให้พวกเขาต้องเคลื่อนไหวก่อนเวลา ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นระดับ 7 ก่อนตัวอื่นๆ ดังนั้นในการเดินทางไปยังห้างจึงไม่มีโยฮัน และดูเหมือนว่าแอลลี่จะต้องเดินทางไปช่วยพี่ชายฆ่าซอมบี้ระดับ 6 ด้วยเช่นกัน

“ คุณอยากได้อะไรเพิ่มไหม ” ไอริสหันมองโยฮัน เขายังไม่ได้เดินทางไล่ตามกั้งไปเพราะกำลังใช้กรงเล็บตัดไปตามแผ่นหนังของซอมบี้ระดับ 6 นอกจากนั้นแล้วยังใช้กรงเล็บตัดกระดูกไปทีละท่อน ราวกับจะทิ้งอาวุธเอาไว้ก่อนจากไป

“ ช่วยต้มตับให้น้องสาวผมที ”

“ ได้ค่ะ ”  ไอริสรีบสั่งให้คนต้มตับ โดยมีเวลาเพียง 30 นาทีเท่านั้น ในระหว่างที่โยฮันพยายามใช้กรงเล็บตัดกระดูกซอมบี้ค้างคาวยักษ์ กระดูกที่เขาตัดก็เริ่มเกิดรูปร่าง บางชิ้นคล้ายดาบ บางชิ้นคล้ายขวาน ถึงจะมีรูปร่างผิดแปลกไปบ้างแต่การใช้งานไม่ต่างจากอาวุธ 2 อย่างที่กล่าวมา

“ถ้าอยากได้คมกว่านี้ให้ลุงกันช่วยลับคมให้นะครับ ผมไม่มีเวลา”

เล็บสีแดงตัดลงไปยังส่วนที่เป็นคมของกระดูกที่นำมาสร้างดาบมีความยาว 2 เมตร หลังจากตัดไปบริเวณกระดูกส่วนจะให้มันมีคม กระดูกส่วนที่ถูกตัดก็เริ่มหล่นเผยให้เห็นคมโผล่ออกมาราวกับผ่านการลับมาแล้ว ทว่ามันสามารถลับให้คมกว่านี้ได้อีกหากใช้เครื่องจักร โยฮันไม่มีเวลาทำเช่นนั้น เพียงแค่นี้ก็คมไม่ต่างจากเล็บหนูท่อแล้ว  ด้วยพละกำลังของเขาที่ตวัดฟาดฟันมันออกไปสามารถสร้างความเสียหายให้กับระดับ 6 ได้ง่ายดาย

ชริ้ง!

พลังงานสีส้มปลดปล่อยออกมาจากแขนไหลเข้าสู่ดาบกระดูกของค้างคาวระดับ 6 ปรากฎว่าเขาสามารถทำเหมือนแอลลี่ได้ ทำให้ระยะการโจมตีด้วยแขนของเขาเพิ่มเป็น 2 เมตรจากเดิมกรงเล็บหนูท่อมีระยะแค่ 30 เซนติเมตรจากตัว นอกจากหางยาว 3 เมตร ดาบในมือของเขาจะกลายเป็นหนึ่งในสิ่งที่น่ากลัว

“ พี่ฟ้าเริ่มสางแล้ว เราจะตามมันไม่ทันนะ ”

“ มันทิ้งกลิ่นเอาไว้อยู่ ไม่ต้องรีบ ”

โยฮันเร่งมือตัดกระดูกต่อไปจนได้ดาบมาทั้งหมด 13 เล่ม ในจำนวน 3 เล่มเขาระบุเลยว่าจะให้ตนเองน้องสาวแล้วก็ลุงพล ส่วนที่เหลือไอริสจะต้องเป็นคนแจกจ่าย สำหรับแผ่นหนังเขาตัดให้พอต่อการเย็บชุดหนัง ซึ่งไม่มีเวลาเย็บมันเหมือนตอนที่ตัดกระดูกทำดาบ

สิ่งที่โยฮันทำสำหรับหนังค้างคาวระดับ 6 จึงเป็นการวางทาบลงไปบนตัวน้องสาวแล้วยิงใยแปะติดเพื่อเสริมการป้องกันจากของมีคมให้กับเธอเท่านั้น ต่อให้มันจะไม่สวย พลังป้องกันของแอลลี่กลับเหนือกว่าค้างคาวระดับ 6 เพราะนอกจากจะมีหนังของค้างคาวแล้ว ยังมีใยของเขาที่มีความเหนียวพันทั่วตัว 

“ ด้วยเวลาผมทำให้ได้เท่านี้ ไว้เจอกันที่ห้าง ”

ไม่มีชุดเกราะแปะติดอยู่ตามร่างกายของโยฮัน สิ่งที่แข็งแกร่งอย่างกระดองปูยังคงเป็นเกราะป้องกันชั้นดีของเขา ดังนั้นจึงมีเพียงหนังซอมบี้สีดำที่คลุมทับร่างเพื่อปิดหางไม่ให้ศัตรูเห็นเช่นเดิม หลังจากสะพายดาบระดับ 6 ไว้บนแผ่นหลัง โยฮันก็ได้หันไปหาน้องสาวที่กำลังรับกล่องอาหารขนาดเท่ากระเป๋าสะพายหลังมาสะพาย ด้านในเต็มไปด้วยตับราว 3 กิโลกรัมพอให้เธอเติมพลังในระหว่างต่อสู้ได้ หลังจากเตรียมตัวเสร็จแล้วสองพี่น้องก็พุ่งตัวไล่ตามทิศทางที่กั้งจากไป ปล่อยให้ผู้คนบนรถไฟจัดแจงงานของพวกเขาด้วยตนเอง

“ ทุกคน เราจะเดินทางกันแล้ว ขอให้ทุกคนขึ้นไปบนรถไฟด้วยค่ะ ”

ไอริสพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ไม่นานลุงสนิทก็ร้องกลบด้วยเสียงหนักแน่นเพื่อสั่งให้ทุกคนขึ้นรถไฟ ได้เวลาแล้วที่พวกเขาจะต้องเดินทางกลับเข้าไปในเมืองเพื่อรวมกลุ่มและสร้างฐานที่มั่น

หลังจากที่ทุกคนรัดตัวเองเอาไว้กับที่นั่ง รถไฟขบวนยาวก็เริ่มวิ่งไปด้านหน้าเพื่อใช้สถานีฝั่งนั้นเปลี่ยนทิศทางให้วิ่งกลับเข้าไปในเมือง โดยจะทำการติดตั้งหัวรถไฟไว้แทนตู้สุดท้าย เพื่อให้มันสามารถเดินหน้าและถอยหลังได้เผื่อเจอสถานการณ์อันตรายที่ต้องถอยหนี

---------------------------------------------------------------

“ เช้านี้น่าจะเป็นเช้าวันที่ 17 แล้วค่ะ ”

แอลลี่พูดกับโยฮันเพื่อเตือนพี่ชายเกี่ยวกับวันเวลาที่ผ่านไป เธอยังคงนับวันแรกที่เมือง X เผชิญหน้ากับเชื้อไวรัสเช่นเดิมเพราะมันง่ายต่อการจดจำ สำหรับวันที่เมือง Z เผชิญหน้ากับซอมบี้ค่อยหักลบกันในภายหลังถ้าอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

โยฮันทำเพียงพยักหน้าให้น้องสาวหลังจากวิ่งไล่ตามกั้งมานาน กระทั่งเขาดมกลิ่นสุดท้ายได้ที่สวนสาธารณะที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่หลากหลายพัน โยฮันจึงหันมองลงไปในหนองน้ำสวนสาธารณะ หลังจากพบรอยเท้าและกลิ่นเดินลงไปในนั้น

“ ในนั้น ”

แอลลี่เบิกตาโตหลังจากรู้ว่าซอมบี้มันอยู่ภายในน้ำ เธอจะต้องลงไปต่อสู้กับมัน นอกจากพี่ชายแล้วการต่อสู้ในน้ำเธอคงจะเสียเปรียบซอมบี้อยู่มาก เพียงแต่ว่าโยฮันกลับไม่ได้คิดจะพาเธอลงไปในน้ำ เขาทำเพียงเดินไปงัดรั้วปูนเล็กๆใกล้ๆขึ้นมายกหาม ก่อนจะเขวี้ยงลงไปในน้ำสุดแรงจนทำให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ซัดกระทบหนองน้ำแต่ละฝั่ง แอลลี่เห็นดังนั้นจึงทำตามส่งผลให้หนองน้ำที่ซอมบี้กั้งลงไปซ่อนตัวถูกปูนเขวี้ยงปาจนมันไม่สามารถอยู่ได้ ไม่ว่าจะเป็นจุดใดก็ตามล้วนแล้วถูกหินพุ่งกระแทก ทันใดนั้นเองกุ้ง 7 สีที่หลบอยู่ภายในบึงน้ำก็พุ่งออกมาด้วยความเร็วก่อนจะหนีสองพี่น้องไปอีกครั้ง

“ พี่มันไปแล้ว! ”

“ ตามไปเร็ว! ”

โยฮันดีดตัวไล่ตามซอมบี้กั้ง ด้วยความเร็วของเขาและมันสูสีกันมาก แต่แล้วมันกลับใช้พลังงานสีฟ้าคลุมทับร่างส่งผลให้มันดีดตัวได้เร็วกว่าเดิมก่อนจะเลี้ยวหักศอกพุ่งหนีไปอีกทาง โยฮันจึงเปิดใช้งานพลังสีฟ้าไล่ตาม ทว่ามันกลับพุ่งตัวหักหลบไปเรื่อยๆจนทำให้เขาต้องกระโจนครั้งแล้วครั้งเล่า

“ นี่ฉันยังไม่เร็วพอเหรอเนี่ย! ”

แอลลี่พูดด้วยท่าทางตกใจเมื่อเห็นว่าพี่และกั้งตั๊กแตนหายไปแล้ว เพียงแค่ทั้งสองกระโจนไม่กี่ครั้งร่างก็หายลับไป ต่อให้เธอจะมีพลังที่สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้ พลังงานของเธอกลับเป็นสีแดงไม่ใช่สีฟ้าเหมือนของพี่ชายและกั้ง ดังนั้นความเร็วจึงด้อยกว่า ทุกครั้งที่เธอตามมาทันโยฮันและกั้งจะดีดตัววิ่งหนีไปอีกทางทำให้ต้องวิ่งตามเรื่อยๆ

“ รอหนูด้วย! ”

 ฝูงซอมบี้เริ่มกรู่กันออกมาจากที่หลบซ่อนหลังจากพวกมันได้ยินเสียงดีดเท้าของโยฮันและกั้งตั๊กแตนที่พยายามไล่ตามกันไป แอลลี่จึงต้องเปลี่ยนแผนการไล่ตามใหม่ การวิ่งบนพื้นทำให้เธอถูกล้อมดังนั้นจึงกระโจนขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกก่อนจะมองจ้องพี่ชายและกั้งแล้วกระโดดตามไป การทำเช่นนี้ทำให้ประหยัดพลังกว่าวิ่งตามเพราะบางครั้งพี่ของเธอและกั้งก็พุ่งกลับมาตำแหน่งเดิม ทำให้เธอไม่ต้องเสียแรงวิ่ง

“ ให้ตายสิ ไม่ได้อยู่ในน้ำแท้ๆ ”

โยฮันสบถด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เขาพยายามจับกั้งตั๊กแตนให้ได้ด้วยการยิงใยพันรอบตัวของมัน อีกฝ่ายกลับใช้เท้าเล็กๆใต้ท้องดีดตัวหลบใยของเขาได้ทุกครั้ง หากเป็นแบบนี้ต่อไปเขาและมันจะต้องวิ่งจนหมดแรง  นับว่าเป็นเรื่องที่แปลกมากที่สัตว์น้ำสามารถเคลื่อนไหวบนพื้นได้รวดเร็วเทียบเท่ากับเขาใช้พลังขาของจิ้งหรีด แต่เมื่อนึกได้ว่าหากมันมอบพลังพิเศษเหมือนที่กำลังใช้ออกมาให้กับเขาเมื่อกินชิ้นส่วนร่างกายของมันเข้าไป โยฮันอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มแล้ววิ่งไล่ตามไป

“ แอลลี่ ตามมาทันหรือเปล่า ”

แม้จะมองไม่เห็นน้องสาว เธอยังคงอยู่ในระยะตรวจสอบของคลื่นความถี่สูง

“ ยังตามทัน พี่วิ่งไปก่อนเลย! ”

“ รีบๆตามมา พยายามโฟกัสรอบๆไปด้วยเผื่อจะมีระดับ 6 โผล่ออกมาอีก ”

“ ทราบแล้วค่า! ”

แอลลี่กวาดตามองออกไปรอบๆก่อนจะมองไปยังทิศทางที่พี่ชายและกั้งกำลังมุ่งหน้าไป จากหลังคาและป้ายโฆษณาสถานที่ที่เธอมองเห็นทำให้เธอรู้ว่ากั้งกำลังจะกลับไปยังสถานีรถไฟ เธอจึงกระโจนไล่ตามไปเผื่อจะต้องสู้กับมันที่นั่น

“ มันไปไหนแล้ว ”

“ ลงไปในสถานีแล้ว ”

“ แล้วแบบนี้เราจะเอายังไงต่อคะ ”

แอลลี่พยายามมองหาทางออกของสถานี การจะฆ่ามันคงมีแค่ถล่มสถานีปิดทางเข้าออกแล้วลงไปฆ่ามัน แต่หากทำเช่นนั้นพวกเขาก็ตกที่นั่งอันตรายเช่นกันเพราะมันเป็นการขังตัวเองเอาไว้กับซอมบี้.