หนิงเทียน จักรพรรดิเซียนพฤกษา (จบ)

        “มอบผลไม้มา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

        ถงเหว่ยจากสำนักยักษ์พฤกษาผู้มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำกล่าวขึ้นใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ดุร้าย

        “เจ้าหนู ผลไม้ทองคำศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะครอบครองได้หากไม่อยากตายก็ส่งมาให้ข้า”

        ไป๋เหลียงผู้บำเพ็ญวัยยี่สิบสามปีแห่งสำนักทะยานเวหาก็ต้องการผลไม้นี้เช่นกัน แม้รูปลักษณ์ของเขาจะดูบริสุทธิ์และเงียบสงบทว่าแท้จริงแล้วเขาทั้งร้ายกาจและโหดเหี้ยม

        หนิงเทียนหันรีหันขวาง พลางคิดว่าจะแยกตัวออกมาอย่างไรเขาได้ผลไม้ทองคำศักดิ์สิทธิ์มาแล้วจึงไม่อยากสู้จนตาย แต่ถงเหว่ยและไป๋เหลียงกลับคอยจับตาดูอย่างใกล้ชิดและคนอื่นๆ ก็จงใจสกัดทางหนี ทำให้เขาไม่สามารถออกไปได้

        “ในเมื่ออยากสู้นักเช่นนั้นก็เข้ามาเลย!” หนิงเทียนคำรามอย่างไม่พอใจ เขาเลิกหนีแล้วใช้หมัดซ้ายมีดขวาตอบโต้อย่างสุดกำลัง

        “เจ้าเด็กหน้าเหม็นเจ้ากำลังมองหาความตาย!” ถงเหว่ยยิ้มชั่วร้าย ก่อนที่ต้นไม้ใหญ่แปดต้นจะรวมตัวกันเป็นวงกลมด้านนอกเขาใช้ทักษะขุดรากต้นไม้ยักษ์เพื่อปิดกั้นทางหนีของหนิงเทียน จากนั้นก็ออกพลังหมัดและเท้าราวกับอัสนีฟาดทุกหมัดของเขามีเงาไม้ใหญ่ซึ่งมีอำนาจทลายภูผา และการต่อสู้แต่ละครั้งก็ทำให้หนิงเทียนแขนชาจนต้องถอยหลังไปทีละก้าว

        ต้นไม้ใหญ่ทั้งแปดช่วยถงเหว่ยดูดกลืนพลังวิญญาณเงาเหล่านั้นค่อนข้างเสมือนจริงราวกับวังวนสีน้ำเงินที่ปล่อยคลื่นอันน่าสะพรึงกลัว

        ขอบเขตจิตหยั่งลึกขั้นแปดจะสามารถควบแน่นรากจิตวิญญาณทั้งแปดในร่างกายอีกทั้งความเร็วในการกลืนพลังวิญญาณยังมากเป็นแปดเท่าของขอบเขตจิตหยั่งลึกขั้นแรก

        แม้หนิงเทียนจะมีเส้นลมปราณฟ้าประทานทว่าท้ายที่สุดแล้วเขาก็อยู่แค่ขอบเขตจิตหยั่งลึกขั้นแรก และอาศัยเพียงบงกชสีมรกตในการดูดกลืนพลังวิญญาณแน่นอนว่าย่อมมีช่องว่างระหว่างขอบเขตทั้งสอง

        หากเขายังไม่ผ่านการขัดเกลากายาระดับหนึ่งจนมีร่างกายที่ทรงพลังอย่างยิ่งป่านนี้คงถูกถงเหว่ยทุบตีจนตายไปแล้ว

        ทางด้านไป๋เหลียงจากสำนักทะยานเวหาพฤกษาของเขาคือเถาวัลย์ ดังนั้น มือของเขาจึงกระฉับกระเฉงและเปลี่ยนแปลงได้ราวกับงูพิษรวมถึงมีความเชี่ยวชาญเรื่องการลอบจู่โจม

        การโจมตีของถงเหว่ยนั้นรุนแรงและทรงพลังขณะที่การโจมตีของไป๋เหลียงร้ายกาจและแปลกประหลาด เมื่อทั้งสองคนร่วมมือกัน หนิงเทียนก็เกือบจะตกที่นั่งลำบากแล้ว

        “ทะยานหลงเงาตัดผกา!” ดวงตาของหนิงเทียนเต็มไปด้วยพลังอันแก่กล้าในเมื่อยังเอาชนะไม่ได้เขาก็ต้องปรับกลยุทธ์ของตน

        ก่อนหน้านี้เขาใช้วิธีการเผชิญหน้าโดยอาศัยความแข็งแกร่งทางกายภาพเข้าสู้จนตัวตายทว่าหากวิธีนี้ไม่สามารถปราบศัตรูได้ก็เหลือเพียงการชิงไหวชิงพริบเท่านั้น จากทะลวงพันชั้นก็เปลี่ยนเป็นทะยานหลงเงาตัดผกาทันที

        ตามที่อาจารย์คนงามเคยสอนสั่งการใช้วิชานี้สามารถทำได้สองวิธี ซึ่งทะยานหลงเงาตัดผกามีอานุภาพสูงมาก ใช้ได้ทั้งการต่อสู้แบบตัวต่อตัวและแบบกลุ่ม

        ทะยานหลงเงาตัดผกาปลิวไสวอย่างไม่อาจคาดเดาในกรณีที่ยังสยบคู่ต่อสู้ไม่ได้ ก็ต้องปรับเปลี่ยนกระบวนท่าเพื่อพลิกวิกฤตพิชิตชัย

        ดอกไม้บินสะพรั่งบานและหมุนวนบนปลายนิ้วของหนิงเทียนทั้งยี่สิบห้าดอกมีใบมีดแหลมคมซึ่งไม่ประจักษ์นัก จึงยากที่จะประเมินความอันตราย

        ภาพลวงและดอกไม้บินที่ลอยอยู่ค่อนข้างซับซ้อนและแยกแยะลำบากซึ่งสามารถถ่วงเวลาและลดการป้องกันตัวของอีกฝ่ายได้

        ถงเหว่ยมักเคลื่อนไหวอย่างโจ่งแจ้งขณะที่การเคลื่อนไหวของไป๋เหลียงลึกลับและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด ดังนั้น หนิงเทียนจึงเลือกถงเหว่ยเป็นเป้าหมายหลัก

        “เจ้าเด็กหน้าเหม็น เจ้ากล้าต่อกรกับข้าหรือ?”ถงเหว่ยไม่คุ้นเคยกับการหลบเลี่ยงที่ไร้ทิศทางของหนิงเทียนเนื่องจากนี่ไม่ใช่จุดแข็งของเขา

        หนิงเทียนใช้ยุทธศาสตร์ครองสวรรค์บงกชสีมรกตข้างกายเปล่งประกายก่อนจะหยั่งรากลงดิน จากนั้นก็แผ่กลิ่นอายดุดันออกมาและต้านรับการรบกวนของไป๋เหลียง

        ในเวลาเดียวกันใบมีดบนปลายนิ้วของหนิงเทียนก็หมุนทำมุมแปลกประหลาดเพื่อทำลายการป้องกันของถงเหว่ยจนเสื้อผ้าของเขาฉีกขาดและทิ้งบาดแผลไว้บนแผ่นหลัง

        “โอ๊ย! เจ้าเด็กบ้านี่” ถงเหว่ยกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมหลบหลีกอย่างรวดเร็ว

        “ทะลวงพันชั้น!” หนิงเทียนขู่คำรามการเคลื่อนไหวของเขาเปลี่ยนไปจากเดิม ยามนี้เขาเริ่มบุกโจมตีแบบตัวต่อตัวแล้ว

        “เจ้าโง่! คิดว่าทำร้ายข้าได้แล้วจะสู้กับข้าได้หรือ? ข้าจะฆ่าเจ้า!”ถงเหว่ยโกรธจัด ใบหน้าดุร้ายของเขาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร เขาสะบัดฝ่ามือใหญ่ที่สามารถเคลื่อนภูผาธาราแล้วโจมตีหนิงเทียนด้วยพลังอันรุนแรง

        “สนเข็มเจาะทะลวง!” แววตาของไป๋เหลียงเป็นประกายอาฆาตทันทีที่หนิงเทียนโจมตีถงเหว่ยด้วยกำลังทั้งหมด เขาก็เปิดฉากลอบโจมตีหนิงเทียนเช่นกัน

        หนิงเทียนจ้องมือขวาของถงเหว่ยด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟเมื่อหมัดอาฆาตเข้ามาใกล้ เขาก็เปิดกำไลหยกหยวนเพื่อหยิบไข่มุกอสูรหยินออกมา ก่อนจะเปลี่ยนวิธีจู่โจมจากกำปั้นเป็นฝ่ามือ

        ปัง!

        เกิดเสียงอันพรั่นพรึงที่ตามมาด้วยเสียงร้องคำราม

        ฝ่ามือของถงเหว่ยน่าหวาดเกรงเป็นอย่างมากมันกระทบฝ่ามือของหนิงเทียนและสัมผัสกับมุกอสูรหยิน

        พลันอวัยวะภายในของถงเหว่ยเริ่มสั่นไหวร่างกายค่อยๆ สูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมด เส้นลมปราณแข็งทื่อ และความกลัวก็เข้าปกคลุมทันที

        ขณะนั้นเองหนิงเทียนก็สะบัดมือซ้ายพลันกระบี่คมปรากฏขึ้นพร้อมแยกร่างถงเหว่ยออกเป็นสองส่วน

        นิ้วของไป๋เหลียงแข็งแกร่งราวกระบี่ทั้งยังทิ่มแทงไปที่ไหล่ของหนิงเทียนจนเขาอาเจียนเป็นเลือด

        “เจ้าหนู ไป...”

        ก่อนที่คำว่า “ตายเสีย” จะหลุดออกจากปากหน้าของไป๋เหลียงก็ถอดสีอย่างเฉียบพลัน เพราะเขาเพิ่งเห็นว่าร่างของถงเหว่ยถูกแยกออกเป็นสองซีก

        หนิงเทียนกลิ้งหนีไปไกลหลายจั้งก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปบนยอดเขา

        “ตามข้ามา!” ไป๋เหลียงเคลือบแคลงใจทว่ายังคงไล่ตามไปเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าตนต้องได้ผลไม้ทองคำศักดิ์สิทธิ์มาครอบครอง

        “ศิษย์พี่ถง!” ศิษย์จากสำนักยักษ์พฤกษาร่ำร้องด้วยความโศกเศร้าและตะโกนอย่างเดือดดาลว่าต้องล้างแค้น

        หนิงเทียนบาดเจ็บที่ไหล่ขวาซึ่งส่งผลต่อความสามารถของเขาอย่างยิ่ง บงกชสีมรกตหมุนวนรอบร่างราวกับเงาแสนงดงาม พร้อมมุ่งตรงไปยังยอดเขา

        อย่างไรก็ตาม เลือดจากแผลกลับหยุดไหลอย่างรวดเร็วเนื่องด้วยพลังวิญญาณจำนวนมากช่วยหล่อเลี้ยงบาดแผล และวิชาขัดเกลากายาระดับหนึ่งก็พยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อซ่อมแซมร่างกายของหนิงเทียน

        ...

        ใกล้ยอดเขาปรากฏต้นไม้แห้งเหี่ยวให้เห็นซากไม้นี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางห้าจั้งและสูงประมาณเจ็ดจั้ง บริเวณใกล้เคียงเงียบสนิทและว่างเปล่าไม่มีแม้กระทั่งต้นหญ้า

        ไป๋เหลียงเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วรากบ่มเพาะของเขาเป็นพืชประเภทเถาวัลย์และเขาก็มีกลวิธีในการเคลื่อนย้ายเถาวัลย์ ซึ่งทำให้เขาได้เปรียบอย่างมากท่ามกลางภูเขาและป่าไม้

        “เจ้าหนู ทิ้งผลไม้ทองคำศักดิ์สิทธิ์ไว้แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”

        ไป๋เหลียงยืนอยู่บนพื้นดินที่แตกระแหงและมองต้นไม้แห้งเหี่ยวจากหางตา

        “ถ้าอยากได้เมล็ดก็เข้ามาเอาหรือเจ้าจะไม่เอาก็ได้นะเพราะข้าเพิ่งกินผลเข้าไป” หนิงเทียนพิงต้นไม้แห้งโดยมีหินวิญญาณลอยรอบร่างเพื่อเติมพลัง

        “ต่อให้กินไปแล้วข้าก็จะผ่าท้องเจ้า!” ไป๋เหลียงก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ ทว่ากลับมีอีกหลายร่างพุ่งมาจากด้านหลังแล้ววิ่งนำหน้าเขาตรงเข้าหาหนิงเทียน

        “เอาชีวิตเจ้ามา!” ไป๋เหลียงแผดเสียงพลางหัวเราะเบาๆเขาเองก็ต้องการให้ใครสักคนมาทดสอบฝีมือของหนิงเทียนเช่นกัน

        “เข้ามาเลย!” หนิงเทียนลุกขึ้นแล้วพุ่งตัวอย่างรวดเร็ว หินวิญญาณที่วนอยู่รอบกายระเบิดออกวิชาทะลวงพันชั้นดุร้ายและรุนแรงกว่าปกติ เขาโจมตีศัตรูด้วยหมัดเดียว ก่อนจะดึงรากจิตวิญญาณออกมาเติมเต็มความหิวโหย

        เถาวัลย์สีเขียวปรากฏอยู่ใต้ฝ่าเท้าของไป๋เหลียงเขาใช้ทักษะเถาวัลย์เคลื่อนย้ายและจู่โจมราวกับเงาผี จนหนิงเทียนต้องหลีกทางอย่างกะทันหัน

        เสียงคำรามลากยาวมาจากด้านล่างของภูเขาก่อนที่ยอดฝีมืออีกคนจะมาถึง

        หนิงเทียนเน้นการหลบหนีและทำเรื่องง่ายๆอย่างการฆ่าคนสี่คนในช่วงเวลาสั้นๆ และยามนี้ก็เหลือเพียงไป๋เหลียงกับผู้บำเพ็ญอีกสองคนเท่านั้น

        “ช่างมีชีวิตชีวามาก เฮ้!นั่นมันเจ้าเด็กเหลือขอนี่!”

        เยี่ยชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

        “ศัตรูมักพบกันบนทางแคบมาดูกันว่าคราวนี้เจ้าจะหนีไปไหนอีก!”

        ปราณกระบี่ดังสนั่นพร้อมเสียงคำรามลั่นคลื่นอันตรายเข้าปกคลุมทุกชีวิต ณ ที่แห่งนี้

        ไป๋เหลียงกรีดร้องด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาดก่อนจะถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

        หนิงเทียนสบถเล็กน้อยเขาไม่คาดคิดว่าเยี่ยชิงจะมาปรากฏตัวที่นี่ จากนั้นก็หมุนตัวกลางอากาศและหลบซ่อนอยู่หลังต้นไม้แห้งเหี่ยวก่อนที่พลังปราณกระบี่ใบพฤกษาขจีจะทำลายและโจมตีต้นไม้แห้งเหี่ยว พร้อมทิ้งรอยกระบี่เอาไว้

        เยี่ยชิงส่งเสียงร้องอย่างแผ่วเบากระบี่ใบพฤกษาขจีของเขามีอานุภาพอยู่ยงคงกระพัน ไม่คาดคิดเลยว่าต้นไม้แห้งเหี่ยวจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

        ไป๋เหลียงมองเยี่ยชิงแล้วเอ่ยถาม“เจ้ามีความแค้นกับเขาหรือ?”

        เยี่ยชิงถามกลับ“เจ้าก็เช่นกันหรือ?”

        “เราร่วมมือกันสังหารเจ้าเด็กนี่ได้”

        เยี่ยชิงยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วตอบรับ“ตกลง ไม่มีปัญหา”

        ไป๋เหลียงคิดในใจว่าเขาจะฆ่าหนิงเทียนก่อนแล้วค่อยฆ่าเยี่ยชิง เช่นนั้นทั้งผลไม้ทองคำศักดิ์สิทธิ์และกระบี่ใบพฤกษาขจีก็จะเป็นของตน

        เมื่อทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงก็ส่งผลเสียต่อหนิงเทียนอย่างมาก

        หากมีไป๋เหลียงเพียงคนเดียวหนิงเทียนยังสามารถรับมือและบุกทะลวงได้ตลอดเวลา ทว่าเยี่ยชิงนั้นแตกต่างออกไป เพราะกระบี่ใบพฤกษาขจีของเขาเป็นอาวุธที่ทรงพลังและอาจทำให้ถึงตายได้หากไม่ระวังให้ดี

        “เข้าไปพร้อมกันเลย” ไป๋เหลียงแสยะยิ้มอันน่ากลัวบนใบหน้าแล้วเรียกอีกสองคนมาล้อมหนิงเทียนไว้

        หนิงเทียนขมวดคิ้วแน่น รัศมีโดยรอบต้นไม้แห้งเหี่ยวไร้ซึ่งเหล่าพฤกษาจึงไม่เอื้อต่อการต่อสู้ของจื๋อซิว เพราะเขาไม่สามารถดูดซับพลังวิญญาณจากพื้นดินได้

        การเผชิญหน้าครานี้ต้องได้รับการแก้ไขสถานการณ์อย่างรวดเร็วเนื่องจากการใช้พลังวิญญาณที่ไม่ได้เติมเต็มจะเกิดผลลัพธ์อันร้ายแรง

        เยี่ยชิงเปิดใช้กระบี่ใบพฤกษาขจีเขาจะกวาดล้างโลกด้วยพลังที่ทำให้หนิงเทียนต้องทนทุกข์

        ไป๋เหลียงและอีกสองคนมีหน้าที่ไล่ล่าและสกัดกั้นเพื่อช่วยเหลือเยี่ยชิงพวกเขาคอยบีบบังคับให้หนิงเทียนสิ้นหวัง และเกือบตายด้วยกระบี่ใบพฤกษาขจีหลายครั้ง

        หนิงเทียนคำรามด้วยความโกรธเกลียดเขาหนีไปรอบๆ ต้นไม้แห้งเหี่ยวอย่างบ้าคลั่งและต้องการกลืนกินศัตรูให้สิ้นซาก

        หินวิญญาณลอยว่อนรอบกายของหนิงเทียนเพื่อเติมเต็มพลังวิญญาณของเขาซึ่งทำให้ไป๋เหลียงและเยี่ยชิงคลุ้มคลั่งอย่างมาก

        ผ่านไปหนึ่งก้านธูปหนิงเทียนสังหารผู้บำเพ็ญได้คนหนึ่งพร้อมดึงรากจิตวิญญาณออกมาความแข็งแกร่งของเขาจึงพุ่งสูงขึ้นในชั่วพริบตา

        ทันใดนั้นปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวก็เพ่งเล็งมาทางหนิงเทียนห้วงอากาศถูกฉีกกระชากจนพังทลาย และหนิงเทียนก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

        เขาคำรามอย่างดุเดือดแล้วถอยหลังอย่างรวดเร็วยามที่เขาเคลื่อนกายมาอยู่ข้างต้นไม้แห้งเหี่ยว ปราณกระบี่ราวกับสายรุ้งก็เข้ามาใกล้ส่วนบนของศีรษะแล้ว

        ด้วยการสะบัดนิ้วของหนิงเทียนเมื่อปลายนิ้วเรียวกวาดไปรอบทิศและใบมีดเฉือนผ่านอากาศ สุดท้ายเขาก็รอดพ้นจากการโจมตีได้สำเร็จ

        ผมเส้นหนึ่งหลุดลอยไปปราณกระบี่โฉบผ่านหูของหนิงเทียน แล้วกระแทกต้นไม้แห้งเหี่ยวอย่างแรง

        เยี่ยชิงมุ่งมั่นที่จะเอาชนะด้วยกระบี่เล่มนี้เขาพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีจนปราณกระบี่หดขยายตัวราวกับสายฟ้าอาละวาด

        เมื่อเกิดการระเบิดขึ้นต้นไม้แห้งเหี่ยวซึ่งแข็งแกร่งราวเหล็กกล้าก็แตกร้าว และข้อความลึกลับก็ถูกปล่อยออกมาจากใจกลางต้นไม้

        โอกาสอันดี!

        นี่เป็นจังหวะที่หนิงเทียนรอคอยมานานบงกชสีมรกตข้างกายหดตัวลงแล้วทะลุเข้าไปยังใจกลางของต้นไม้ พร้อมดูดซับพลังก้อนผลึก

        “จงตายเสียเถอะ!” ไป๋เหลียงยิ้มอย่างน่ากลัวแม้กระบี่ของเยี่ยชิงจะไม่ได้คร่าชีวิตหนิงเทียน แต่มันก็ทำให้เขาจนมุมและไป๋เหลียงก็มีโอกาสที่จะสังหารเขาด้วยการโจมตีเดียว

        ครานี้หนิงเทียนหลบไม่ทันร่องรอยความเกลียดชังจึงแวบขึ้นมาในดวงตา การขัดเกลากายาระดับแรกถูกใช้งานจนถึงขีดสุดซึ่งไป๋เหลียงได้ข่วนหน้าอกของเขาและทิ้งรอยเล็บเปื้อนเลือดไว้เบื้องหลัง

        หนิงเทียนกระเด็นออกไปอย่างรุนแรงทว่าบงกชสีมรกตก็ตามมาพร้อมผลไม้ทองคำศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นก็ยัดใส่ปากเขาโดยตรง

        “เจ้าหนู บังอาจนัก!” ไป๋เหลียงคำรามอย่างโกรธเคืองและต้องการยั้งเขาไว้แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว

        ส่วนเยี่ยชิงก็เหวี่ยงกระบี่ไปทั่วแม้แต่ปราณกระบี่ทลายเมฆาก็ไม่อาจห้ามปรามสิ่งใดได้

        หนิงเทียนหันกลับมาและซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้แห้งเหี่ยวซึ่งนับเป็นโล่ป้องกันที่ดีที่สุดในยามนี้

        ผลไม้ทองคำศักดิ์สิทธิ์ที่กลืนกินเข้าไปกลายเป็นเปลวเพลิงลุกโชนทั้งยังปรารถนาที่จะทำลายล้างทุกสิ่งอย่างให้สิ้นซาก

        เมื่อหนิงเทียนหมุนเวียนสูตรการขัดเกลากายาลำแสงทั้งสามในเส้นลมปราณที่สองก็ประสานกันราวกับแส้ศักดิ์สิทธิ์ที่ปล่อยพลังอันไร้ขอบเขต

        ในเวลาเดียวกัน ข้อมูลเกี่ยวกับการขัดเกลากายาก็ปรากฏขึ้นในใจของหนิงเทียนอีกครา

        “สนธยากาลไม่ดับสูญกายาสุวรรณอมตะนิรันดร์”

        เครื่องหมายลึกลับที่ซ่อนอยู่ในใจกลางต้นไม้นั้นคือ ชุดของวิชาขัดเกลากายา ซึ่งว่ากันว่ากายาสุวรรณอมตะนิรันดร์จะช่วยให้มีชีวิตเป็นอมตะไปตลอดกาล

        กายาสุวรรณอมตะนิรันดร์แบ่งออกเป็นเก้าระดับซึ่งหนิงเทียนผ่านระดับแรกมาแล้ว และอยู่ในช่วงเริ่มต้นของระดับแรก

        หลังจากเขาได้รับรอยประทับใจกลางพฤกษาต้นที่สามการฝึกฝนวิชากายาสุวรรณอมตะนิรันดร์ก็ได้รับการพัฒนาจนเข้าสู่ระดับที่สอง

        ตามข้อมูลที่มีในยามนี้เขาต้องรวบรวมรอยประทับใจกลางพฤกษาให้ครบทั้งเก้าต้นเพื่อฝึกวิชากายาสุวรรณอมตะนิรันดร์ที่สมบูรณ์นอกจากนี้วิธีชำระกายาด้วยผลไม้ทองคำศักดิ์สิทธิ์ก็บันทึกลงไปในรอยประทับใจกลางพฤกษาต้นที่สามด้วยทั้งยังถูกหนิงเทียนควบคุมพลังทันที