แค่เพื่อนจะอ้อนได้ไง

ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 09/05/68 ราคาเบา ๆ เพียง 59฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 2

โต๊ะไม้ทรงกลมล้อมรอบด้วยเก้าอี้สีดำในห้องประชุมเล็กของคณะนิเทศฯ

ฉันนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ฝั่งริมใกล้หน้าต่าง โดยมีโนวานั่งเท้าคางอยู่ข้าง ๆ แน่นอนว่ายังอยู่ในโหมด ‘เหมือนจะหลับ’ ตามสไตล์

กลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งกว่ายี่สิบคนทยอยเข้ามานั่งประจำตำแหน่ง พร้อมรอลุ้นผล ‘จับฉลากแบ่งกลุ่มโปรเจกต์’

การทำคลิปวิดีโอความยาว 3 นาที ที่ทั้งสร้างสรรค์ เข้าประเด็น และมีคุณภาพ...

พูดง่าย ๆ คือเป็๞ ‘ของตาย’ ที่อาจารย์จะใช้ตัดเกรดแบบไม่ปรานี

แต่กับใครบางคนที่นั่งข้าง ๆ ฉัน

โปรเจกต์นี้ดูเหมือนเป็๞แค่ฝันร้าย๰่๭๫สั้น ๆ ที่เขาแค่รอให้มันผ่านไปเฉย ๆ

“เราอยากกลับไปนอนแล้ว...” เสียงพึมพำจากโนวาดังเบา ๆ

“ยังไม่ได้จับฉลากเลย” ฉันเอียงคอตอบกลับเบา ๆ เช่นกัน

“งั้นเธอจับแทนเราได้ปะ”

“ฝันไปเถอะ นายต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองบ้าง”

“เราเลือกให้เธอจัดการชีวิตเราแล้วไง...”

ฉันชะงัก รู้สึกว่าคำพูดนั้นมันฟังดู...แปลกเกินไปนิด

ก่อนจะหันขวับกลับมามองเขา เขายังหลับตาเหมือนเดิม

หรือพูดลอย ๆ ไปงั้นล่ะ?

“เอาล่ะทุกคน! ใครที่ยังไม่ได้จับฉลาก มาข้างหน้าเลยค่ะ”

เสียงรุ่นพี่สตาฟท์ดังขึ้นจากด้านหน้าโต๊ะประชุม เรียกสติทุกคนให้กลับมาอยู่ในห้อง

“ชื่อแรกคือ...นันท์นภัส ภัทราวดี!”

ฉันลุกขึ้นเร็วทันที รู้สึกสายตาหลายคู่มองมา แต่ที่แอบทำให้หัวใจสั่นมากกว่าคือ...สายตาคู่หนึ่งจากทางขวามือที่มองตามมาเงียบ ๆ

โนวาไม่ได้พูดอะไร

แต่เขาลืมตาขึ้น และมองมาทางฉันไม่วางตา

ฉันเดินไปรับฉลากในกล่องแบบสุ่ม จับเบา ๆ ก่อนดึงมันออกมา

หัวใจเต้นตึก ๆ แบบไม่มีเหตุผล

“และคู่ของน้องคือ...ปุณณัตถ์ เวหากร!”

เสียงในห้องประชุม๹ะเ๢ิ๨ทันที

“เฮ้ยยยยยย!”

“คู่บุญ!”

“โกงแน่นอน!”

“เพื่อนซี้ในตำนาน!”

รุ่นพี่ถึงกับยิ้มขำ “ดูเหมือนทุกคนจะพอใจนะคะ”

ฉันได้แต่ยิ้มกลืน ๆ กลับไป ไม่รู้จะตอบยังไง

ขณะที่เสียงหนึ่งดังขึ้นชัดเจนเกินใคร

“ก็โนวาจะร่วมมือกับใครได้นอกจากไบร์ทล่ะ?”

คนพูดคือออม เพื่อนสนิทฉันเอง ที่นั่งอยู่ด้านหลัง

เธอพูดไปหัวเราะไป เหมือนไม่คิดอะไร

แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเสียงนั้นมันดังสะท้อนอยู่ในอก

ใช่...โนวาไม่เคยร่วมมือกับใครเลยจริง ๆ

ไม่ว่าจะเป็๲งานกลุ่มเล็ก หรือกิจกรรมในคลาส

เขาไม่ยอมทำงานกับใครทั้งนั้น...นอกจากฉัน

“ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฉันกระซิบเบา ๆ ขณะนั่งลง

โนวายังคงเท้าคาง แสร้งถอนหายใจหนัก ๆ แบบเบื่อหน่าย

“ก็พอรับได้...” เขาพูดเสียงเรียบ

“นายทำเหมือนโลกจะถล่มนะ...”

“ถ้าคนอื่นก็อาจจะใช่ แต่เธอ...ก็ยังดีกว่าใครหลายคน”

“โอ๊ย ประโยคนี้นี่มันชมปะ?”

“แล้วแต่จะคิด” เขาไหวไหล่เบา ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแบบที่ฉันรู้ทัน

“ไอ้คนขี้แกล้ง” ฉันเบ้ปาก

“เธอชอบให้เราแกล้งไม่ใช่เหรอ?” โนวาหันมาถามเสียงนุ่มแบบกวน ๆ

ฉันเงียบ ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะตอบยังไง

แต่เพราะอยู่ดี ๆ แก้มมันร้อนขึ้นเฉยเลย

สิบนาทีต่อมา

ทุกคนกำลังเริ่มคุยกันเ๹ื่๪๫ไอเดียและสเกลงานอย่างคร่าว ๆ

ฉันลุกไปหยิบเครื่องดื่มจากตู้แช่หน้าห้อง เพราะคอเริ่มแห้ง

พอกลับมาที่โต๊ะ กลับเห็นโนวานั่งคนเดียวเหมือนเดิม

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอ

ก่อนจะกดบันทึกลิสต์หัวข้อไอเดียที่รุ่นพี่เพิ่งพูดบนกระดาน

เขากำลังเซฟทุกหัวข้อไว้ในเครื่องตัวเองเงียบ ๆ

ไม่มีใครรู้...นอกจากฉันที่แอบเห็น

“ทำอะไรน่ะ?”

ฉันถามขณะวางแก้วลงตรงหน้าเขา

โนวาเงยหน้าขึ้น “เปล่า...เผื่อเราเป็๲คนลืมง่ายไง”

“จริงเหรอ?”

“เธออยากให้เราตั้งใจใช่ปะ?”

ฉันนิ่งไปหนึ่งจังหวะ

“อืม”

โนวาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เขาเงยหน้ามองฉันอยู่แบบนั้น

สายตานิ่ง ๆ คู่นั้นทำฉันเผลอหลบตา แล้วนั่งลงข้างเขาอย่างเงียบ ๆ

เสียงพูดคุยในห้องยังดังเหมือนเดิม

แต่ในใจฉันกลับมีความเงียบบางอย่างก่อตัวขึ้นมา...

โนวาอาจจะ๠ี้เ๷ี๶๯จริง

แต่เขาก็ไม่เคยปล่อยให้ฉันทำอะไรอยู่คนเดียว

หลังจากประชุมเสร็จ

ฉันกำลังเก็บของใส่กระเป๋าอย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางเสียงพูดคุยวุ่นวายของเพื่อนร่วมคลาสที่ยังไม่ยอมลุก

โนวานั่งอยู่ข้าง ๆ เหมือนเดิม

เหมือนเดิมจนฉันไม่รู้จะบรรยายยังไงให้มากกว่านั้น

เขานั่งเฉย ๆ เท้าคาง มองไปข้างหน้าเหมือนโลกนี้ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น

แต่พอฉันแอบหันไปมอง...

เขากำลังจ้องมือฉันที่จัดของอยู่แบบเงียบ ๆ

และพอฉันเงยหน้าขึ้น เขาก็เสสายตาไปอีกทางราวกับไม่ได้ทำอะไรผิด

“มีอะไรติดหน้าฉันรึไง?”

ฉันถามเสียงเรียบ เขาไม่ตอบ

เพียงแต่ยกแก้วเครื่องดื่มของฉันขึ้นมาดู แล้วพูดเบา ๆ ว่า

“น้ำแข็งจะละลายหมดแล้ว...”

“แค่เนี้ย?”

“ก็เห็นเธอมัวแต่จัดของ”

“เลยต้องดูแลฉันแม้แต่น้ำในแก้ว?”

“เธออยากให้เราห่วงแค่เ๹ื่๪๫ใหญ่ ๆ เหรอ?”

โนวาหันกลับมายิ้มมุมปากนิด ๆ สีหน้าไม่ต่างจากเดิมแต่แววตานั่น...ชัดเกินไป

ฉันหลบตา รีบคว้าแก้วขึ้นมาดูดทันที

ทั้งที่น้ำแข็งเหลือแค่ก้อนบาง ๆ ลอยเอื่อย ๆ บนผิวเครื่องดื่ม

ขากลับจากคณะ

เราสองคนเดินกลับมาทางด้านหลังอาคารเรียน เส้นทางที่มีต้นไม้สูงบังแดดและลมพัดเย็นสบาย

“เดี๋ยวกลับไปเราตัดวิดีโอที่เราทำเก็บไว้ก่อนนะ”

ฉันพูดขึ้นลอย ๆ ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะตอบ

แต่เขาตอบ...

“ถ้าเธอเอาฟุตที่เคยถ่ายตอนไป field trip [1] คราวนั้น เราเก็บไว้ในไดรฟ์อยู่นะ จะส่งให้คืนนี้”

“หืม?”

ฉันหันขวับไปมองเขา

“เก็บไว้๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่?”

“๻ั้๫แ๻่คราวนั้นนั่นแหละ...ก็เห็นเธอลืมตลอด”

“...”

หัวใจฉันกระตุกวูบ

โนวาไม่ได้บอกฉันเลยว่าลงมือทำอะไรไว้ให้

เขาไม่เคยอวด ไม่เคยรอคำชม

แต่แอบช่วยอยู่ข้างหลัง...ตลอด

ฉันเม้มปากแน่น รู้สึกว่าสายตาเริ่มพร่า ๆ ทั้งที่ไม่ได้มีอะไรเข้าตาเลยด้วยซ้ำ

“ขอบคุณนะ” ฉันพูดเบา ๆ

“ก็เธอจะต้องใช้ไง...”

เขาหันมามองหน้าฉันตรง ๆ “เราก็แค่...ไม่อยากให้เธอลำบาก”

“เธอไม่ต้องเก่งไปคนเดียวก็ได้นะ ไบร์ท”

ฉันหยุดเดินทันที

คำพูดนั้นกระทบตรงกลางใจจนเผลอหยุดก้าวโดยอัตโนมัติ

โนวาเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว ก่อนจะหันกลับมาเห็นฉันยืนนิ่ง

“ทำไม?”

“...” ฉันส่ายหน้าเบา ๆ “แค่...อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ”

“เพราะคำพูดเรา?”

“เปล่า” ฉันส่ายหน้าอีกครั้ง ทั้งที่จริง ๆ แล้ว...ใช่

“เพราะมันเหมือนนาย...ไม่ใช่แค่เพื่อนแล้วอะ”

โนวาเลิกคิ้วนิด ๆ “ก็เราไม่เคยเป็๲แค่เพื่อนสักหน่อย”

“...”

“เราคือโนวาไง” เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันหลังเดินต่อ

ทิ้งฉันให้ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นดังไม่แพ้เสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ในตอนเย็น

ค่ำวันนั้น หลังกลับถึงบ้าน

ฉันได้รับไฟล์วิดีโอในไดรฟ์จากโนวา พร้อมโน้ตแปะท้ายมาด้วยหนึ่งบรรทัด

[โนวา Send...]

✉ : เอาไว้ใช้ตัดได้นะ เราเก็บมาให้๻ั้๹แ๻่วันนั้น

ฉันอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาโดยไม่ได้เปิดคลิปเลยด้วยซ้ำ

มือกำโทรศัพท์แน่น หัวใจก็แน่นเหมือนกัน

บางทีสิ่งที่ทำให้ฉันสับสนที่สุด...ไม่ใช่การที่เขาอ้อนเกินเพื่อน แต่เป็๞ความจริงที่ว่า เขาไม่เคยอ้อนใครนอกจากฉัน

[1] Field trip คือกิจกรรมพาเรียนรู้นอกห้อง ไปสถานที่จริงเพื่อเปิดประสบการณ์นอกตำรา เช่น ไปถ่ายทำ ไปดูงาน หรือเวิร์กชอปนอกสถานที่ หรืออธิบายง่าย ๆ มันคือวันที่ครูบอกว่า ‘ไปเรียนข้างนอกกัน!’ แล้วเราก็ได้ทั้งความรู้และรูปลงไอจี