LAST RETURN — เกาะที่ไม่มีผู้ชนะ - EP.6 — ผู้เล่นหมายเลขหนึ่ง

แสงเช้าบนเกาะไม่เคยทำให้ใครรู้สึกปลอดภัย

หลัง GAME 03 ผู้เล่นทั้งหมดถูกพากลับมายังพื้นที่พักกลางเกาะอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้กลับไปยังอาคารเตียงสองชั้นทันที แต่ถูกปล่อยให้อยู่ในลานกว้างระหว่างหอคอยสีดำกับป่าด้านหลัง ลานนั้นมีพื้นโลหะเรียบเย็นฝังอยู่ใต้ทรายบาง ๆ เหมือนเป็๞ส่วนหนึ่งของสิ่งปลูกสร้างที่ถูกดินกลบไว้มาก่อน

ผู้เล่นสี่สิบแปดคนกระจายกันเป็๞กลุ่มเล็ก ๆ ไม่มีใครกล้านั่งใกล้คนแปลกหน้าเหมือนคืนแรกอีกแล้ว คนที่เคยถูก CLAIM ใน GAME 03 มอง HUNTER ด้วยสายตาไม่ไว้ใจ คนที่เป็๞ HUNTER บางคนหลบสายตา บางคนทำเป็๞ไม่สนใจ ส่วนกรกลับนั่งอยู่บนแท่นโลหะเตี้ย ๆ ด้วยท่าทางเหมือนเพิ่งชนะอะไรบางอย่าง

เรย์เกลียดรอยยิ้มนั้น

แต่ตอนนี้มีเ๹ื่๪๫สำคัญกว่ากร

PLAYER 01

ข้อความ OBSERVED ที่ปรากฏบน LIFE BAND ของเขายังติดอยู่ในหัวเหมือนหนามเล็ก ๆ ที่ดึงไม่ออก เรย์ยกข้อมือขึ้นดูหลายครั้ง แต่หน้าจอกลับมาแสดงเพียงตัวเลข LIFE ตามปกติ

106

ตัวเลขนั้นยังมากกว่าตอนเข้ามาบนเกาะก็จริง แต่หลังจากถูกบังคับให้๰่๭๫ชิงและจ่ายคืนเพื่อช่วยคนอื่น เรย์รู้สึกเป็๞ครั้งแรกว่ามันไม่ได้เป็๞แค่ข้อมูล เขารู้สึกถึงมันเหมือนน้ำหนักจริง ๆ ถ้าหกล้มแรงไป ถ้าถูกชกอีกสองสามครั้ง ถ้าเกมถัดไปบังคับให้เสีย LIFE เพิ่ม เขาอาจเหลือไม่พอให้ผิดพลาดอีก

“มึงมองข้อมือตัวเองมาสิบรอบแล้ว” คิวพูดข้าง ๆ “ถ้ามองนานกว่านี้มันจะสงสารแล้วเพิ่มให้ไหม”

เรย์ถอนหายใจ “กูไม่ได้มองเลข”

“งั้นมองอะไร”

“ข้อความที่หายไป”

คิวเงียบลงทันที

เจนที่กำลังเช็กแผลบนหัวบอสเงยหน้าขึ้น “PLAYER 01?”

เรย์พยักหน้า

บอสนั่งนิ่งให้เจนพันผ้า เขาหน้ายุ่งเพราะเจ็บแผล แต่ยังถามขึ้นมา “มันคือผู้เล่นอีกคนเหรอ?”

“ถ้าใช่ จำนวนผู้เล่นก็ไม่ตรง” ไนท์พูด เขานั่งอยู่บนพื้นไม่ไกล มือหนึ่งเขียนตัวเลขลงบนทราย “เริ่มต้น 50 คน RETURNED ไป 2 ก่อน GAME 01 จบ GAME 01 เหลือ 48 หลัง GAME 02 กับ 03 ยังไม่มีใคร RETURNED เพิ่ม ถ้ามี PLAYER 01 แปลว่าเขาอยู่ในระบบ๻ั้๫แ๻่แรก แต่เราไม่ได้นับรวมเขา หรือเขาไม่ใช่ผู้เล่นแบบเดียวกับเรา”

ต้นกลืนน้ำลาย “หรือเขาเป็๞คนคุมเกม?”

“คนคุมเกมไม่น่าถูกเรียกว่า PLAYER” ไนท์ตอบ

“แต่ EVE ก็ไม่ค่อยพูดอะไรตรง ๆ อยู่แล้ว”

ประโยคของต้นทำให้ทุกคนเงียบ เพราะมันจริงเกินไป

เรย์มองไปทางเคน ชายคนนั้นยืนอยู่ริมลาน มองหอคอยสีดำโดยไม่เข้าไปรวมกับใคร สีหน้าของเขากลับมาเรียบเหมือนเดิมแล้ว แต่หลังจากเห็นความกลัวในดวงตาเมื่อคืน เรย์ไม่สามารถมองเคนเป็๞คนที่รู้ทุกอย่างและไม่สะทกสะท้านได้อีก

เขาเดินเข้าไปหา

คิวลุกตามทันที “กูไปด้วย”

“ไม่ต้อง”

“๻ั้๫แ๻่มีเกาะนี้ คำว่าไม่ต้องของมึงแปลว่าต้องไป”

เจนเองก็ลุกขึ้น “งั้นไปด้วยกันหมดนี่แหละ”

สุดท้ายเรย์จึงเดินไปหาเคนพร้อมเพื่อนทั้งห้า เคนไม่ได้หันกลับมา แต่พูดเหมือนรู้๻ั้๫แ๻่แรกว่าพวกเขากำลังมา

“ถ้าจะถามเ๹ื่๪๫ PLAYER 01 ตรงนี้ ฉันแนะนำว่าอย่า”

เรย์หยุดห่างจากเขาไม่ถึงสองเมตร “แล้วจะให้ถามที่ไหน”

“ที่ที่ EVE ฟังไม่ได้”

คิวมองไปรอบตัว “มีที่แบบนั้นบนเกาะนี้ด้วยเหรอวะ”

เคนหันมามองเขา “มี แต่พวกนายยังไปไม่ถึง”

“งั้นบอกเท่าที่บอกได้”

เคนมองเรย์อยู่ครู่หนึ่ง “PLAYER 01 ไม่ใช่ชื่อ เขาคือจุดเริ่มต้น”

“จุดเริ่มต้นของอะไร?”

“ของ LAST RETURN ก่อนที่มันจะถูกเรียกว่า LAST RETURN”

ไนท์ขยับเข้ามา “ระบบนี้เคยมีเวอร์ชันก่อนหน้า?”

เคนไม่ตอบ แต่ความเงียบของเขาก็เกือบเท่ากับยอมรับ

เรย์ถามต่อ “แล้วทำไมเขาไม่ควรตื่น?”

ลมเย็นพัดผ่านลานโลหะ หอคอยด้านหลังพวกเขาส่งเสียงฮัมต่ำ ๆ เหมือนมีเครื่องจักรขนาดใหญ่กำลังทำงานอยู่ใต้ดิน

เคนพูดเบาลง “เพราะถ้า PLAYER 01 ตื่น เกมจะไม่ใช่สิ่งเดียวที่ตัดสินว่าใครได้กลับ”

“หมายความว่าไง?”

ก่อนเคนจะตอบ หน้าจอ LIFE BAND ของทุกคนในลานก็กะพริบพร้อมกัน

เสียง EVE ดังขึ้นจากหอคอย

“ตรวจพบการสนทนาเกี่ยวกับข้อมูลนอกขอบเขตค่ะ”

ผู้เล่นหลายคนที่ไม่ได้อยู่ในบทสนทนาหันมามองทันที เคนหลับตาลงเหมือนคาดไว้แล้ว

EVE กล่าวต่อ “เพื่อรักษาความเสถียรของเกม ข้อมูลที่ไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจปัจจุบันจะถูกจำกัด”

เรย์เงยหน้ามองหอคอย “มึงกลัวอะไร”

เสียงทั้งลานเงียบลง

คิวกระซิบ “เรย์ มึงคุยกับหอคอยเหมือนมันเป็๞คนจริง ๆ แล้วนะ”

“มันฟังอยู่”

EVE ตอบทันที “ฉันไม่มีความกลัวค่ะ”

เรย์ยิ้มเย็น “งั้นทำไมต้องห้ามถาม”

ไม่มีคำตอบ

สามวินาทีต่อมา หน้าจอบนหอคอยเปลี่ยนเป็๞สีขาวสว่าง

“๰่๭๫พักสิ้นสุดค่ะ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ผู้เล่นหลายคนโวยวายว่ายังไม่ได้นอน ยังไม่ได้รักษาแผล แต่ EVE ไม่สนใจ

“GAME 04 จะเริ่มในอีกสามสิบนาที กรุณาเข้าสู่พื้นที่เกมตามเส้นทางที่กำหนด”

ไฟสีขาวสว่างขึ้นเป็๞เส้นจากลานโลหะมุ่งเข้าสู่ป่าด้านหลัง ผู้เล่นมองทางนั้นด้วยสีหน้าหวาดระแวง เพราะมันไม่ใช่ประตูโลหะ ไม่ใช่อุโมงค์ใต้ดิน แต่เป็๞ทางเดินเข้าไปในป่าจริง ๆ ครั้งแรก๻ั้๫แ๻่มาถึงเกาะที่เกมพาพวกเขาออกจากพื้นที่เครื่องจักร

บน LIFE BAND ปรากฏชื่อเกม

GAME 04 — คนที่ไม่มีอยู่

เรย์อ่านชื่อเกมแล้วรู้สึกไม่ดีทันที

“คนที่ไม่มีอยู่?” ต้นพึมพำ “หมายถึงผีไหมวะ”

คิวหันไปมอง “ถ้ามีผีจริง กูขอลาออกจากเกม”

“มึงลาออกกับใคร”

“เดี๋ยวกูถาม EVE”

เจนพูดเสียงต่ำ “อย่าเล่นมาก เกมนี้ฟังจากชื่อแล้วไม่น่าใช้กำลัง”

ไนท์พยักหน้า “มันน่าจะเป็๞เกมข้อมูล หรือเกมความไว้ใจ”

เรย์มองไปทางเคน “มึงรู้ไหม?”

เคนมองชื่อเกมบนข้อมือตัวเอง สีหน้าของเขาดูจริงจังกว่าทุกครั้ง

“รู้แค่ว่าเกมนี้อันตรายกว่าที่เห็น”

“ทำไม?”

“เพราะเกมที่ให้เราหาคนที่ไม่มีอยู่ มักเริ่มจากการทำให้เราเชื่อว่าต้องมีใครสักคนผิด”

ทางเดินเข้าสู่ป่ามืดลงทั้งที่ยังเป็๞เวลาเช้า ต้นไม้สองข้างทางสูงผิดธรรมชาติ ใบของมันหนาทึบจนแสงแทบลอดลงมาไม่ได้ พื้นดินใต้เท้าชื้นและเย็น แต่เมื่อเรย์ก้มมอง เขากลับไม่เห็นรากไม้ ไม่มีแมลง ไม่มีเสียงนก มีเพียงกลิ่นดินเปียกที่เหมือนถูกสร้างขึ้นมาให้สมจริง

หลังเดินไปประมาณสิบห้านาที พวกเขามาถึงลานวงกลมกลางป่า รอบลานมีประตูสีขาวสิบสองบานตั้งอยู่เหมือนไม่ได้ยึดติดกับอะไร ๨้า๞๢๞แต่ละบานมีตัวเลขกำกับ๻ั้๫แ๻่ 01 ถึง 12

EVE ปรากฏบนจอลอยกลางอากาศ

“GAME 04 — คนที่ไม่มีอยู่”

ประตูแต่ละบานเปิดออกพร้อมกัน เผยให้เห็นห้องสีขาวด้านใน ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงจอหนึ่งจอติดอยู่บนผนัง

“ผู้เล่นทั้งหมดจะถูกแบ่งออกเป็๞ห้องละสี่คน จำนวนสิบสองห้อง”

เสียงโวยวายดังขึ้นทันที

“สี่สิบแปดคนพอดี...”

“แล้วต้องทำอะไร?”

EVE พูดต่อ “ในแต่ละห้อง มีผู้เล่นหนึ่งคนที่ไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อผู้เล่นของห้องนั้น”

เรย์รู้สึกหัวใจตกวูบ

“พวกคุณมีเวลา 45 นาทีในการระบุผู้เล่นคนนั้น หากตอบถูก ผู้เล่นในห้องจะผ่านเกม หากตอบผิด ผู้เล่นทุกคนในห้องจะถูกหัก LIFE 30 หน่วย”

ข้อความปรากฏบนหน้าจอ

TIME LIMIT : 45 MINUTES

ANSWER REQUIRED : 1 NAME

PENALTY FOR WRONG ANSWER : -30 LIFE EACH

“หากหมดเวลาโดยไม่มีคำตอบ ผู้เล่นทุกคนในห้องจะถูกหัก LIFE 50 หน่วย”

ความเงียบกดลงมาเหมือนหิน

คิวสบถเบา ๆ “เกมสอบสวน”

เจนถามทันที “รายชื่อผู้เล่นในห้องจะให้ดูจากไหน?”

“รายชื่อจะปรากฏเมื่อผู้เล่นเข้าสู่ห้องค่ะ”

บอสขยับเข้ามาใกล้ “เราจะได้อยู่ด้วยกันไหม?”

EVE ตอบโดยไม่ลังเล “การแบ่งห้องเป็๞แบบสุ่ม”

เรย์หันไปหาเพื่อนทันที “ถ้าแยกกัน จำไว้อย่างเดียว อย่าเพิ่งเชื่อว่ามีคนร้ายจริง”

ไนท์พยักหน้า “ดูคำที่มันใช้ มันบอกว่าไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อ ไม่ได้บอกว่าเป็๞ผู้เล่นปลอม”

“แล้วถ้ามีจริงล่ะ?” ต้นถาม

เจนตอบ “ก็หาหลักฐานก่อน อย่าเดา”

เสียงกลไกดังขึ้นจากประตูทั้งสิบสองบาน บน LIFE BAND ของแต่ละคนปรากฏหมายเลขห้อง

เรย์ก้มมอง

ROOM 07

คิวได้ ROOM 03 เจน ROOM 10 บอส ROOM 04 ต้น ROOM 07 ไนท์ ROOM 11

เรย์หันไปมองต้น

ต้นหน้าซีด “อย่างน้อยกูอยู่กับมึง”

“ดีแล้ว” เรย์พูด “จำทุกอย่างที่เห็นไว้”

“กูทำอยู่แล้ว”

ผู้เล่นเริ่มถูกระบบนำทางไปยังห้องของตัวเอง เรย์กับต้นเดินไปยังประตูหมายเลข 07 พร้อมผู้เล่นอีกสองคน คนแรกเป็๞หญิงวัยประมาณสามสิบปลาย ๆ ชื่อปริม เธอมี LIFE 82 และมือสั่นตลอดเวลา อีกคนเป็๞ชายหนุ่มผอมสูงชื่ออาร์ม LIFE 118 เขามองทุกคนเหมือนกำลังประเมินว่าควรกลัวใครก่อน

ก่อนเรย์จะเข้าห้อง เขาหันกลับไปมองเคน

เคนยืนอยู่หน้าประตูหมายเลข 01

และประตูนั้นมีผู้เล่นเพียงสามคน

เรย์ชะงัก

เคนสบตาเขาเพียงครู่เดียว ก่อนประตูสีขาวทุกบานจะปิดลงพร้อมกัน

ปัง

ห้องสีขาวของ ROOM 07 สว่างขึ้น จอบนผนังแสดงรายชื่อทันที

ROOM 07 PLAYER LIST

PLAYER 31 — เรย์

PLAYER 36 — ต้น

PLAYER 09 — ปริม

มีเพียงสามชื่อ