[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม

บทที่ 47 เธอไม่ได้จะใช้เขาเป็นหนูทดลองหรอกนะ! (รีไรต์)

        “วางของลงแล้วไสหัวไปได้แล้ว”

        “ได้ครับ!”

        เฟิงตงหยางหมุนตัวแล้วเดินออกไปทันที

        เมื่อเดินมาถึงประตู เฟิงตงหยางก็โผล่หัวเข้ามาถามว่า “หัวหน้าครับ ฟ้าดูมืดครึ้มอีกแล้วฝนน่าตก ช่วงสองสามวันนี้ผมคงไม่มานะครับ”

        “ใครใช้ให้นายมาทุกวัน”

        เฟิงตงหยางถูกมองด้วยสายตารังเกียจ “...”

        ท้องฟ้าพูดว่าจะมืดก็มืดลงมา

        น้ำที่ท่วมก็ยังไม่ทันจะลดลง ฝนก็ตั้งท่าจะตกลงมาอีกแล้ว

        เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งชาวบ้านไม่มีผิด

        ก่อนหน้านี้ก็แห้งแล้ง ฝนไม่ยอมตก พวกเขาต้องตื่นเช้าตรู่ทำงานหนักเป็นเดือนกว่าจะรดน้ำพื้นที่เพาะปลูกได้ทั่วถึง

        ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ น้ำก็ท่วมอีกครั้ง

        แถมน้ำท่วมยังพัดพาเอาพื้นที่เพาะปลูกชั้นดีของฟาร์มไปอีก

        ส่วนแปลงข้าวโพดบนเนินเขา กลับเติบโตดีขึ้นกว่าเดิมมาก

        เมิ่งว่านถังเงยหน้ามองท้องฟ้าที่กำลังตั้งเค้า เธอจึงเร่งมือถอนหญ้าให้เร็วขึ้น

        ช่วงนี้เธอออกไปทำงานข้างนอกทุกวัน แม้จะสวมใส่เสื้อผ้าปกปิดมิดชิด ก็ยังคงถูกแดดเผาจนผิวคล้ำลงไปมาก

        เมิ่งว่านถังคิดว่าจะกลับไปทำครีมบำรุงผิวหน้าสักอย่าง

        การออกไปตรวจรักษาในชนบทนั้นต้องใช้เงินไม่น้อย

        เธอจึงต้องหาเงิน ด้วยการทำครีมบำรุงผิวตามตำรับยาโบราณ แล้วเอาไปโพสต์ขายบนอินเทอร์เน็ต

        คลิปแรกที่เมิ่งว่านถังโพสต์คือการทำครีมบำรุงผิวหน้าเพื่อความงาม

        คลิปนี้ได้ถูกโพสต์ท่ามกลางคลิปเต้นโชว์หุ่น ทำอาหาร กลับได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม

        ผู้ติดตามพุ่งสูงถึงกว่า 20 ล้านคน

        ภายนอกเธอทำเป็นสอนทำครีมบำรุงผิว แต่จริง ๆ แล้วแอบขายเสื้อผ้า

        พอขายของได้เงิน เธอก็เอาเงินไปซื้อสมุนไพร

        เมิ่งว่านถังรู้ดีว่าชาวเน็ตสนใจอะไรมากที่สุด เช่นพวกตำรับยาโบราณที่มักจะมีอยู่ในนิยาย ครีมบำรุงผิวของชาววัง แค่ทำออกมาก็มียอดวิวพุ่งสูงขึ้นทันที

        ตราบใดที่เกี่ยวข้องกับความงาม ยอดวิวก็จะดีมาก

        ถ้าเธอสอนทำเกี่ยวกับพลาสเตอร์ยา ไม่เพียงแต่จะไม่สวยงามแล้ว ยังดูน่ากลัวอีกต่างหาก

        หนุ่มสาวคนไหนก็คงจะไม่อยากดู

        ยอดวิวก็จะไม่ดีแน่นอน

        เพื่อรักษายอดวิวเอาไว้ เมิ่งว่านถังจึงต้องไปขุดตำรายาโบราณที่บ้านออกมาศึกษา แล้วยังวานเพื่อน ๆ ช่วยหาหนังสือประเภทนี้มาให้

        แต่เพื่อนของเธอกลับไว้ใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

        ดันหาหนังสือสอนทำครีมบำรุงผิวปลอม ๆ มาให้เธอเล่มหนึ่ง

        หน้าปกเขียนว่า ‘เคล็ดลับความงามของสาวชาววัง’

        ส่วนหนังสืออีกเล่มยิ่งเหลวไหลกว่า

        พอเปิดหนังสือเล่มนั้นออกมา หน้าแรกก็เขียนว่า ‘รู้ไหมว่าทำไมม้าผอมถึงเป็นที่นิยม? เปิดหนังสือเล่มนี้แล้วคุณจะรู้’

        เมิ่งว่านถังฆาชื่อหนังสืออยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็เจอที่มุมขวาล่าง พอเห็นชื่อหนังสือชัด ๆ เธอก็ถึงกับสะดุ้ง

        คู่มือการฝึกฝนม้าผอม?

        นี่มันตำรับลับตรงไหน?

        เมิ่งว่านถังคิดว่าสิ่งที่เขียนในหนังสือสองเล่มนี้คงเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งเพ

        ดังนั้น เธอจึงเปิดไลฟ์สดชวนชาวเน็ตมาวิเคราะห์ไปพร้อม ๆ กัน

        บางสิ่งบางอย่างก็เป็นเพียงกลยุทธ์ทางการตลาดเท่านั้น

        เมื่อเมิ่งว่านถังแสดงคู่มือลับ ผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นชื่อของคู่มือ ทุกคนต่างยุยงขอให้เธอทำตามสูตรที่อยู่ข้างในนั้น

        เมิ่งว่านถังรู้ว่าสมุนไพรพวกนี้ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย จึงกล้าศึกษาค้นคว้าและใช้มันอย่างสบายใจ

        สิ่งที่น่าตกใจก็คือ สมุนไพรพวกนี้กลับใช้ได้ผลจริง ๆ

        ยอดผู้ติดตามบัญชีของเธอพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

        เมิ่งว่านถังนึกถึงบัญชีรายรับที่เคยทำเงินมหาศาล เธอก็รู้สึกเศร้าใจ

        “อย่าเสียใจไปเลย! เดี๋ยวฤดูใบไม้ผลิของเธอก็มาถึงแล้ว อีกไม่เกินสองปี คนรวยรุ่นแรกก็จะปรากฏตัวขึ้น เธอต้องรีบคว้าโอกาส จะได้เป็นเศรษฐีรุ่นแรกให้ได้”

        เมิ่งว่านถังรู้สึกว่าตัวเองก็ลำบากไม่น้อย ตอนนี้ถึงกับต้องมาให้กำลังใจตัวเองแบบนี้

        พอถึงยุค 70 ครอบครัวที่ร่ำรวยก็เริ่มมองหาโทรทัศน์ ในบ้านยังมีเครื่องซักผ้าและตู้เย็นอีกด้วย

        ส่วนคนที่ไม่ร่ำรวยอย่างเช่นเธอ ก็ยังคงต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพต่อไป

        ทำงานเสร็จกลับถึงบ้าน เมิ่งว่านถังก็ต้องมาทำอาหารต่อ

        เธอรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองมีแต่ทำงานกับทำอาหาร หรือไม่ก็เลี้ยงลูก

        พอคนอื่นนอนหลับกันหมดแล้ว หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จ ก็ต้องซักผ้าให้ตัวเองกับลูก ๆ แล้วเอาไปตาก ถ้าวันนี้ไม่ซักพรุ่งนี้ลูก ๆ ก็จะไม่มีเสื้อผ้าสะอาดใส่

        ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูร้อน แต่พองานเก็บเกี่ยวมาถึง อากาศก็จะเริ่มหนาว เด็ก ๆ ก็ต้องใส่เสื้อผ้าหนา ๆ แล้ว

        ไม่ใช่แค่เด็ก ๆ เท่านั้น ผู้ใหญ่ในบ้านก็ต้องเตรียมเสื้อไหมพรมกับกางเกงไหมพรมด้วย

        เตรียมเสื้อไหมพรมกับกางเกงไหมพรมเสร็จ ยังต้องเตรียมเสื้อนวมกับกางเกงนวมและรองเท้านวมอีก

        และสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ว่าอยากเตรียมก็เตรียมได้ ทั้งหมดล้วนเป็นเงิน

        ลู่ชิงเหยี่ยไม่ได้ไปทำงาน ตอนจ่ายเงินเดือนคงไม่ถึง 15 หยวนด้วยซ้ำ

        เมิ่งว่านถังถอนหายใจ

        “มีเรื่องไม่สบายใจเหรอ?”

        ลู่ชิงเหยี่ยที่ได้ยินเสียงถอนหายใจของเธอจากหน้าต่าง จึงเอ่ยปากถามขึ้น

        เมิ่งว่านถังพูดพลางก่อไฟไปด้วย “ก็ไม่ได้มีอะไรใหญ่โตหรอก แค่คิดถึงเดือนหน้าที่คุณคงได้เงินเดือนไม่เยอะเท่าไหร่ เลยรู้สึกกังวลใจนิดหน่อย”

        ลู่ชิงเหยี่ย “...”

        บาดแผลบนตัวเขาเป็นแผลเก่า

        แต่เดิมแล้วมันก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ถ้าไม่ใช่เพราะถูกท่อนไม้กระแทกอย่างแรงในแม่น้ำ ก็คงไม่ต้องหยุดงาน

        “เธอเข้ามาหน่อยสิ”

        ลู่ชิงเหยี่ยเห็นถุงหนังที่วางอยู่ข้างเตียง จึงเรียกเธอ

        “รอก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันเข้าไป”

        เมิ่งว่านถังคิดว่าเขาอยากจะเข้าห้องน้ำ จึงเอาฟืนใส่เข้าไปในเตา กวาดฟืนที่อยู่ข้างนอกไปกองรวมกันไว้ข้าง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง

        เธอก้มตัวลงหยิบกระโถนขึ้นมาส่งให้ลู่ชิงเหยี่ย พลางพูดเสียงสดใส “เอานี่”

        ลู่ชิงเหยี่ย “...”

        “เป็นอะไรเหรอ?”

        เมิ่งว่านถังเห็นเขาไม่ขยับตัวสักที จึงยื่นกระโถนเข้าไปใกล้ ๆ อีก

        ลู่ชิงเหยี่ยยกมือขึ้นกุมขมับ จึงพูดอย่างจนใจว่า “ฉันไม่ได้อยากใช้อันนั้น”

        “ถ้าคุณไม่อยากได้กระโถนแล้วจะจัดการยังไงล่ะ? ตั้งใจจะทำปล่อยตรงนี้เลยเหรอ?” เมิ่งว่านถังทำท่าตกใจ แถมสายตายังมองไปที่ช่วงล่างของเขา

        ลู่ชิงเหยี่ยทนสายตาแบบนั้นของเธอไม่ไหว

        “ที่ฉันเรียกเธอเข้ามา ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น ลองดูที่ข้าง ๆ เธอสิ”

        ลู่ชิงเหยี่ยคิดว่าถ้าเขาไม่อธิบายเสียที เธอคงจะคิดไปไกลกว่านี้อีก

        “ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยส่งกระโถนให้คุณสักหน่อย ทำไมต้องอายด้วยล่ะ? ไม่ได้ยืนฟังอยู่ตรงนี้สักหน่อย”

        เมิ่งว่านถังยังคิดว่าเขาอาย จึงก้มหน้าลงพูดแบบนั้น ก็เห็นถุงหนังใบหนึ่งวางอยู่ข้างเตียง รู้สึกว่าของสิ่งนี้คุ้นตามาก

        ลู่ชิงเหยี่ย “เธอเปิดดูสิ”

        “อ๊ะ! เดี๋ยวก่อน”

        เมิ่งว่านถังก้มตัวลงวางกระโถนแล้วหมุนตัวเดินออกไป

        เธอนึกออกแล้วว่าของสิ่งนั้นคืออะไร

        เมิ่งว่านถังล้างมืออย่างตั้งใจ พอเช็ดมือจนแห้งแล้ว ก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องด้วยท่าทางเขินอาย

        ลู่ชิงเหยี่ยห็นท่าทางของภรรยาก็อดขำไม่ได้ เธอทำตัวเหมือนกับตอนที่กำลังไปดูตัวไม่มีผิด ตอนที่หยิบถุงหนังใบนั้นขึ้นมา เปิดออกอย่างระมัดระวัง

        “ว้าว!”

        เมิ่งว่านถังอุทานด้วยความตื่นเต้น

        น้ำเสียงของเธอเผยให้เห็นถึงความดีใจอย่างชัดเจน

        “คุณได้ของพวกนี้มาจากไหน?” เมิ่งว่านถังถามด้วยความตื่นเต้นดีใจ

        ลู่ชิงเหยี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ฉันขอให้เพื่อนร่วมงานช่วยถามให้ ใช้ได้ไหม?”

        “ใช้ได้สิ ดีมากเลย”

        เมิ่งว่านถังมองเข็มเงินในมือด้วยความหลงใหล

        ชุดนี้ครบถ้วนดีจริง ๆ

        เมิ่งว่านถังพูดอย่างตื่นเต้น “มานี่สิ นอนคว่ำลง ฉันจะฝังเข็มให้สองจุด”

        ลู่ชิงเหยี่ยถามอย่างงุนงง “ตอนนี้เลยเหรอ?”

        “ไม่ตอนนี้แล้วจะให้รอตอนไหน?” เมิ่งว่านถังพูดจบแล้วเห็นเขายังไม่ขยับ จึงเข้าใจในทันที “คุณสบายใจได้เลย ฉันเรียนมาแล้ว ไม่ได้จะใช้คุณมาเป็นหนูทดลองหรอก”