เทพยุทธ์โลกนิยาย

     (จากนี้ไปจะเรียกพลังของสัตว์อสูร ว่าพลังอสูรนะครับ)

     ตอนที่ 59

     "พวกมันคือกลุ่มคนที่สามารถใช้พลังอสูรได้" ไป๋ป้าเทียนกล่าว นัยทอแววหวนระลึก เหมือนตกอยู่ในภวังค์ 

     "พวกมันร้ายกาจขนาดไหนหรือเสด็จพ่อ?" ไป๋เซียนกุนถาม

   ทท"หือ…" ได้ยินคำถามของลูกชาย ไป๋ป้าเทียนจึงได้สติ เขาเรียบเรียงความคิดแล้วค่อยกล่าว

     "ขนาดไหนรึ..." ไป๋ป้าเทียนยิ้ม "พวกเจ้ารู้จักสงครามในดินแดนน้ำแข็งทางเหนือ เมื่อครั้งสมาพันธ์เทพนักสู้เรืองอำนาจหรือเปล่าล่ะ?" เขาถามกลับ

     ไป๋เซียนกุนถามกลับอย่างแตกตื่นว่า "หมายความว่าศัตรูเมื่อครั้งกระโน้นคือชนเผ่าเทพอสูรงั้นหรือขอรับ?"

     "ใช่" ไป๋ป้าเทียนตอบ

     "พวกมันต้องการอะไร?...แล้วสมาพันธ์ได้อะไรกลับมาบ้าง?" ไป๋กุนหลางถาม เหตุการณ์สงครามดินแดนน้ำแข็งมีกล่าวถึงในนิยาย แต่ไม่มีการกล่าวถึงชนเผ่าเทพอสูร ไป๋กุนหลางจึงไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย 

     แต่ในหนังสือเขียนไว้ว่าสมาพันธ์เทพนักสู้ได้เก็บของบางอย่างกลับมาด้วย

     ไป๋ป้าเทียนส่ายหัว "ชนเผ่าเทพอสูรต้องการอะไร ข้าเองก็ไม่รู้...ส่วนสมาพันธ์ได้อะไรกลับมาบ้าง ข้าก็ไม่รู้อีกนั่นแหละ รู้เพียงว่าพวกมันมาจากป่าเร้นลับ

     สงครามครั้งนั้น ได้ทำให้ยอดฝีมือตระกูลไป๋เราตายจนหมดสิ้น นับจากนั้นตระกูลไป๋เราก็ถูกกีดกันอยู่วงนอกตลอด แม้ภายหลังองค์ปฐมจักรพรรดิจะนำพาตระกูลไป๋กลับมารุ่งโรจอีกครั้ง แต่เรื่องราวมันผ่านมานานหลายปีแล้ว สิ่งที่สืบได้จึงมีจำกัด"

     "พลังอสูรร้ายกาจขนาดนั้นเลยหรือ" ไป๋เซียนกุนรำพึงเสียงเบา ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก สัตว์อสูรที่เคยเห็นดูมันไม่เห็นจะน่ากลัวสักนิดเลยหนิ

     ไป๋ป้าเทียนมองลูกชายแล้วยิ้ม "เซียนกุนสัตว์อสูรที่เจ้าเห็นหนะ มันถูกเลี้ยงเพื่อเสริมบารมีให้เจ้าของเท่านั้น สัญชาตญาณต่อสู้ของพวกมันถูกลบหายไปหมดแล้ว เป็นธรรมดาที่เจ้าจะรู้สึกว่าพวกมันไม่น่ากลัว สัตว์อสูรที่แท้จริงน่ะอยู่ในป่าเร้นลับ ถ้าเจ้ามีโอกาสได้เห็น เจ้าจะเข้าใจคำพูดของพ่อ"

     "ขอรับเสด็จพ่อ" ไป๋เซียนกุนกล่าว

     ไป๋ป้าเทียนโบกมือให้เกากงกงสลายม่านกันเสียง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงของราชันย์ว่า 

     "ไต้อี้รับคำสั่ง!!"

     ขันทีที่ยืนอยู่หน้าบันได รีบวิ่งขึ้นมาคุกเข่าหน้าไป๋ป้าเทียน "กระหม่อมมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

     "ถ่ายทอดคำสั่งของข้าลงไป ให้หน่วยงานสืบสวนทุกหน่วยทั้งลับและแจ้ง จับตาดูผู้คนที่มีพลังพิสดารคล้ายพลังของสัตว์อสูรไว้ แล้วรวบรวมข้อมูลทุกอย่างส่งมาให้ข้า!"

     "รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!" กล่าวจบไต้อี้ ก็พลุนพลันออกไปอย่างรวดเร็ว

     เห็นสายตาของมเหสีกับบุตรชายทั้งสองมองมาอย่างสงสัย ไป๋ป้าเทียนจึงกล่าวว่า "เมื่อครั้งกระโน้นชนเผ่าเทพอสูรใช้เพียงพลังอสูร ก็สามารถทำให้สมาพันธ์เทพนักสู้อยู่ในสภาพร่อแร่ได้        ตอนนี้จากปากคำของกุนหลางพวกมันยังสามารถใช้พลังฝึกตนได้อีกด้วย เปรียบเหมือนกับการถืออาวุธร้ายสองชนิด! ถ้าพวกมันมีกันแค่ประปรายก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าพวกมันรวมตัวกันเป็นชนเผ่าอีกครั้ง ความน่ากลัวนี้ มันยากคาดเดา"

     ทั้งสามคนจึงเข้าใจคำสั่งของไป๋ป้าเทียน...ส่วนไป๋เจียวเหม่ยไม่สนใจตั้งหน้าตั้งตาลิ้มรสขนมของไป๋กุนหลาง

     "แต่เสด็จพ่อมันไม่เอิกเกริกไปหน่อยหรือ?" ไป๋เซียนกุนถาม "เล่นใหญ่ขนาดนี้พวกมันคงหลบหนีกันไปหมด ลูกว่าแค่ใช้หน่วยลับก็พอแล้ว อาจจะใช้เวลามากสักหน่อย แต่น่าจะจับพวกมันมาได้บ้าง ไม่ถึงกับคว้าลม"

     "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกน้องเก้า" ไป๋กุนหลางค้าน "ชนเผ่าเทพอสูรผุดขึ้นตั้งแต่พันกว่าปีก่อน ถ้าพวกมันใช้แผนแทรกซึม ป่านนี้คงซึมลึกถึงรากฐานแล้ว ใช้หน่วยลับหรือไม่ก็ไม่แตกต่างกัน

     อีกอย่างพลังอสูรไม่มีสิ่งใดจำแนกได้ นอกเสียจากพวกมันจะใช้พลังออกมา ทำให้การสืบสวนแทบไม่มีผล อย่างนั้นสู้ประกาศออกไปเลยว่าเรารู้! เราเห็น! เราจับตาดูอยู่! อาจมีผลในทางขู่ขวัญไม่ให้พวกมันเหิมเกริมได้บ้าง"

      ในน้ำเสียงของไป๋กุนหลาง ไม่มีวี่แววตำหนิต่อว่า ไป๋เซียนกุนจึงขอบคุณด้วยความจริงใจ

     ฮ่องเต้กับฮองเฮาเองก็โล่งใจ โดยเฉพาะไป๋ป้าเทียน แม้จะมั่นใจว่าไป๋กุนหลางไม่คิดหวังตำแหน่งจักรพรรดิ แต่ถ้าไป๋กุนหลางส่อแววไม่ชอบน้องชายเก้าคนนี้ เรื่องที่วางตัวไป๋กุนหลางให้เป็นผู้สนับสนุนไป๋เซียนกุน ไป๋ป้าเทียนอาจจะต้องคิดใหม่

     แต่ตอนนี้ก็โล่งใจได้เปราะหนึ่ง

     "แล้วเจ้าเอาชนะเฟิ่งกุยได้ยังไงรึกุนหลาง?" ไป๋ป้าเทียนถาม ผู้ใช้กฎบวกพลังอสูรไม่น่าใช่สิ่งที่คนพึ่งเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์จะชนะได้

     ฮองเฮาหยางซวงเยี่ยน องค์ชายเก้าไป๋เซียนกุน ขันทีใหญ่เกากงกง ทั้งสามคนก็อยากรู้เหมือนกันจึงมองไป๋กุนหลางอย่างสงสัย

     ไป๋กุนหลางหันไปมองไป๋เจียวเหม่ย แล้วกล่าวว่า "อุดหูไว้น้องหญิง"

     ตอนนี้ไป๋เจียวเหม่ยกำลังหลงไหลในรสชาติขนมของไป๋กุนหลาง พอได้ยินคำสั่งก็ยกมือขึ้นอุดหูอย่างว่าง่าย

     ไป๋กุนหลางยกดัชนีกระบี่ขึ้นมาไว้ที่ระดับหว่างคิ้ว แล้วกล่าว "ซุ้มประตูทางเข้าสวนของพระมารดาดูเก่าไปแล้ว สมควรเปลี่ยนใหม่ได้สักที"

     ไป๋กุนหลางกล่าวจบ บรรยากาศในตำหนักฮองเฮาก็เปลี่ยนไป ทุกคนรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างแผ่ กดดัน ออกมารอบตัวไป๋กุนหลาง 

     ไป๋ป้าเทียนและเกากงกงถึงกับสะดุ้ง มองไป๋กุนหลางตาค้าง

    .จังหวะนั้นปลายดัชนีของไป๋กุนหลาง ได้มีลูกบอลพลังงานสีใสปรากฏขึ้น 

     ชั่วพริบตาที่บอลพลังปรากฏออกมาไป๋กุนหลางก็สะบัดดัชนีชี้ไปที่ซุ้มประตูทันที!

     ตูม!!!

     พร้อมเสียงที่ดังสนั่น! ซุ้มประตูทางเข้าสวนของฮองเฮาก็ระเบิดกระจายเป็นเศษซาก!

     ทุกคนหันไปมองซุ้มประตูอย่างตกตะลึง! โดยเฉพาะ เกากงกง ถึงกับหลุดตะโกนออกมาว่า

     "นี่มันพลังธรรมชาติ!!!"

________________________________

ขอขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน