SXX FRIEND เพื่อนไม่จริง

“ภามม์  อย่าทำแบบนั้นนะ!!!”

กึก 

        ภามม์หยุดชะงักที่ข้างตึกก่อนถึงประตูหลังผับร่างสูงของใครบางคนยืนพิงผนังกำแพง สูบบุหรี่ และพ่นควันฟุ้งลอยในอากาศ

        เขาทิ้งบุหรี่ลงพื้นก้าวเท้าออกมาจากมุมมืด ผมสีทองเด่น ใบหน้าสไตล์ลูกครึ่งยุโรปและแวววตาที่แข็งไม่มีความรู้สึกใดๆ นั้น ทำให้รู้ว่าเจฟยืมมองเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ตลอด

         ภามม์ก้าวยาวๆ เพียงสองเก้าก็ถึงตัวเจฟ ทั้งคู่มองหน้ากันอีกคนแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกธร ส่วนอีกคนกลับเฉยชาเหมือนเขาไม่รู้สึกดีใจหรือเสียใจอะไรทั้งนั้น

“ไอ้เจฟ กูกับปิ่นระ…”

“กูรู้”

“!..”

“กูรู้...ว่ามึงจะพูดอะไรภามม์”

“มึงรู้แล้วมึงยังจะแย่งปิ่นไปจากกูอีกหรอ”

“แย่ง หึๆ” เจฟหัวเราะอย่างเยือกเย็นออกมา

“….”

“คนทำให้เสียโอกาสคือตัวมึงเองไม่ใช่หรอ”

“…..”

“มึงเดาไม่ได้จริงๆ หรอว่าทำไมพ่อแม่พวกเราถึงจับเรามารวมกลุ่มกัน”

“…..”

“…สักวันเรื่องนี้ก็ต้องเกิดขึ้นมันไม่ใช่แค่กู มึง หรือปิ่นมุกแต่มันคือเรื่องของครอบครัว ทุกอย่างวางไว้ตั้งแต่มึงอยู่ในท้องแม่มึงแล้ว”

“กูไม่สน! เหตุผลอะไรช่างแม่ง”

“….”

“มึงไปยกเลิกงานแต่งนั่นซะถ้ามึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่”

“ภามม์ เพราะว่า ‘เพื่อน’ กูจะบอกอะไรให้มึงอย่าง”

“….”

“….เรื่องรักวัยใส ชีวิตวัยมหา’ลัยมันจบไปแล้วว่ะ นี่ต่างหากคือชีวิตจริง”

“ไอ้เจฟ!! ปิ่นเป็นเมียกู”

“ถ้ามึงอยากได้คืนมึงก็ไปเคลียร์กับพ่อแม่มึง พ่อแม่กู แล้วก็พ่อปิ่นเองซิ”

“…”

“กรอดดดด…..”

        ภามม์กัดฟันจนเสียงรอดออกมาเขากำหมัดไว้แน่นเพื่อสยบความโกธรที่กำลังปะทุจนแทบอยากจะฆ่าคนทั้งสองให้ลงนรกไปด้วยกัน เจฟก้าวเพียงหนึ่งก้าวใบหน้าชายทั้งสองห่างกันแค่คืบ แววตาดั่งเสือสองตัวที่กำลังจะฟัดสู้กันฉายขึ้นอย่างไม่มีใครยอมใคร

“ต่อให้เจรจาไปสุดท้ายแล้วปิ่นจะเอามึงไหม นั่นก็อีกเรื่อง ..ซึ่งคำตอบนั้น มึงก็ได้ไปแล้วนิ”

        เจฟยิ้มมุมปากแสดงความเป็นผู้ชนะเดินกระแทกไหล่ภามม์ออกมาทางฉัน เขาคว้าข้อมือที่ยังแดงและช้ำจูงไปอีกทาง

        ณตอนนี้คนที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ภามม์ แต่เป็นเจฟ เพราะความเงียบของเขามุมที่ไม่เคยเปิดรับใคร ทำให้เขากลายเป็นจุดสูงสุด ที่ใครก็เอื้อมไม่ถึง คาดเดาคำตอบจากสีหน้านั้นไม่ได้เลยและตามที่เขาพูด

…รสชาติของชีวิตผู้ใหญ่ได้เริ่มขึ้นแล้ว

----------------------------------------------------------------------------------------------

        เจฟกึ่งลากกึ่งจูงฉันกลับมาที่ลาดจอดรถvip ฉันไม่สามารถรู้ได้เลยว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรหรือกำลังจะทำอะไร ร่างสูงที่มองเห็นเพียงด้านหลังนั้นนิ่งและเงียบจนน่าอึดอัดเสียงลมหายใจที่หนักนั้นบอกเพียงหนึ่งสิ่งว่าเขากำลังอารมณ์เสียอยู่

ตุ้บ

“อ้ะ เจฟ… ฉันเจ็บ”

        เขาเหวี่ยงฉันเข้ารถจนหัวกระแทกขอบเบาะเพียงหันตัวมาเพื่อเผชิญหน้า เขากลับทาบตัวขึ้นคล่อมและระบายอารมณ์โกธรกับร่างกายฉัน

เคว้กกกกกก

“กรี้ดดดด เจฟ ฮืออออ”

        เขาเป็นดั่งเสือร้ายไม่ต่างจากภามม์เลยเพียงเวลาห่างกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฉันต้องเผชิญกับการกระทำที่หยาบช้าซ้ำสองลมหายใจเจฟร้อนดั่งเปลวไฟ จมูกโด่งนั้นซุกสูดกลิ่นในซอกคอ กัดเม้มผิวบางบนเนินอกโดยไม่สนเสียงกรีดร้องที่ทรมานของฉัน

“ฮืออออ เจฟ ได้โปรด …ฉันเป็นเพื่อนนายนะ!!!”

        คำว่า ‘เพื่อน’ ได้ผลอย่างไม่น่าเชื่อเจฟทิ้งร่างหนักๆ ของเขาลงทับฉัน เอ่ยเสียงทุ้มที่เย็นไปถึงขั้ววิญญาณ

“ตอนมันทำ เธอยินดีถ่างขาให้พอเป็นฉัน เธอกลับใช้คำว่า เพื่อน งั้นหรอ”

“ฮึก เจฟ… ฉันขอโทษ”

        เจฟนั่งนิ่งไปชั่วขณะก่อนที่จะเดินออก คว้าบางอย่างที่ท้ายกระโปรงรถหรูแล้วไปยืนที่หน้ารถฉันมองการกระทำนั้นด้วยความหวาดหวั่น สิ่งที่เขากำลังถือนั้น มันคือไม้เบสบอลที่ทำจากเหล็กร่างเล็กที่สั่นสะอื้นเปี่ยมไปด้วยความกลัวชายตรงหน้าแววตาของเขาไม่ใช่เจฟที่ฉันรู้จัก ก่อนที่มือใหญ่จะง้างขึ้นและ…

ปั้ง เพล้งงงงง

“กรี้ดดดดดดดดด”

ปั้ง เพล้งงงง ครืดดดดดด

“ฮือออ เจฟ ได้โปรด กรี้ดดดด”

ตุ้บ ครืดดดดด เพล้ง

“กรี้ดดดดดเจฟ ฮืออออ ฉันกลัวกลัวแล้ว ฮือออออ”

        ฉันกรีดร้องอย่างคนสิ้นหวังมันเหมือนตกหุบเหวนรกที่ไม่มีใครช่วยได้ เศษกระจกกระเด็นบาดผิวขาวเนียนเป็นแผลเล็กแผลน้อยหลายสิบแผล คนตรงหน้าคลั่งจนลืมความใจดีของเขา เจฟกลายเป็นสัตว์ร้ายชนิดที่ฉันไม่เคยฝันถึง 

        ร่างสูงเดินวนทุบรถรอบคันกระจกข้างของรถหรูที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแรงที่สุดในโลก แตกละเอียดด้วยฝีมือเขาไม้เบสบอลเหล็กถูดฟาดซ้ำๆ ที่กระโปรงหน้ารถไม่สนคนด้านในว่าจะหวาดกลัวตัวสั่นเพียงไหน

เคร้งงงง

        เมื่อระบายจนพอใจเขายืนตัวหอบมองฉันเขม็งด้วยความโกธรจากนั้นใช้มือที่มีแต่เลือดหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง จุดสูบพ่นควันฟุ้งฟ้าเขาหันหลังให้ภาพน่าเวทนานั้น จากนั้นไม่นานเขาก็โทรหาใครบางคนก่อนจะเดินหายออกไปในมุมมืดโดยไม่หันกลับมามองอีก

        ทั้งๆ ที่ร่างกายอยากจะวิ่งออกไปขอความช่วยเหลือใครสักคนแต่ฉันกลับนั่งนิ่งมองไปยังเบื้องหน้า ฉายภาพที่น่ากลัวนั้นซ้ำๆ ดั่งกลับถูกฝังรากลึกไว้ในใจกว่าพักใหญ่ก็มีรถหรูอีกสองคันขับเข้ามาใกล้ ผู้ชายร่างบึก 3 คนรีบปรี่วิ่งเข้ามาเรียกชื่อฉันซ้ำๆ เพื่อคืนสติแล้วรีบเอาผ้าคลุมตัวให้ฉันพาออกจากนรกแห่งนี้

        คนพวกนั้นที่ดูจากสีเสื้อและโลโก้ที่ปักติดกับสูท เดาได้ไม่ยากว่าเป็นคนของฝั่งบ้านเจฟพวกเขาพาฉันมาส่งที่บ้าน ทันทีที่เท้าเปล่าแตะพื้นคนรับใช้มากมายต่างร้อนรนตกใจวิ่งเข้ามาหาฉัน

“คะ คุณหนู ตายแล้วเกิดอะไรขึ้นคะ”

“ฮึก….”

“รีบขึ้นห้องเถอะค่ะคุณท่านเห็นต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่”

        หัวหน้าแม่บ้านค่อยๆพยุงฉันก้าวเดินช้าๆ ขึ้นไปชั้นบน แผลเลือดซิบที่ผิวขาวถูกรักษาอย่างดี ฉันอาจจะยังมีบุญอยู่บ้างที่นอกจากจะเป็นแค่รอยถลอกบวมช้ำก็ไม่มีอะไรร้ายแรงแล้วยกเว้น…จิตใจ

        ตั้งแต่กลับมาบ้านจนเกือบสองสัปดาห์ฉันไม่ก้าวออกจากห้องเลย สาวใช้ผลัดเปลี่ยนเวียนเอาอาหารมาให้ทั้งๆที่มีแต่อาหารหรูเลิศรสของโปรด ฉันก็ไม่มีความรู้สึกอยากจะกินเลยสักนิด

        พ่อเข้ามาดูสภาพฉันที่ห้องไม่มีคำพูดใดออกมาจากปาก ไม่มีการด่าทอ ไม่มีการปลอบใจมีเพียงเสียงถอนหายใจหนึ่งครั้ง แล้วท่านก็เดินออกไปเลย ฉันเดาได้ว่าพ่อคงรู้เหตุการณ์นั้นแล้วฉันไม่สนว่าท่านจะแก้ปัญหาหรือไม่ อย่างไร เพราะสุดท้ายแล้วท่านก็ไม่ยอมยกเลิกการแต่งงานในครั้งนี้

        ในระหว่างการพักตัวพักใจนี้มีความโชคดีที่พ่อมีงานรับเสด็จควีนที่อเมริกา จะกลับในวันพรุ่งนี้ทำให้ฉันห่างจากความเครียดไปได้พักใหญ่ มุมที่ได้อยู่กับตัวเองทำให้ฉันมีเวลาคิดพิจารณาและตัดสินใจอะไรหลายๆ อย่าง ในเมื่อชีวิตต้องเป็นเช่นนั้น…ถ้าพ่อกลับมาแล้วฉันจะลองเสนอเงื่อนไขดู

-------------------------------------------------------------------------------------------

ก็อกๆๆ

“เข้ามา..,.”

แกร้ก

“พ่อคะ”

“มีอะไร”

“คือหนู …มีเรื่องอยากขอพ่อ”

“ฉันยกเลิกงานแต่งไม่ได้”

        คำตอบของพ่อแม้จะทำให้ฉันเจ็บและผิดหวัง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะถามเขาในตอนนี้

“หนูไม่ได้..มาเพราะเรื่องนี้ค่ะ”

“งั้นอะไร” พ่อเงยหน้าขึ้นจากเอกสารมาจ้องฉันอย่างสงสัย

“คือหนู….อยากไปเรียนต่อนอก”

“…..”

“แค่ 3  ปี”

“พอบอกว่ายกเลิกไม่ได้แกก็หลีกเลี่ยงไปทางอื่น เพื่อยื้อเวลาไปงั้นสิ”

“ไม่ใช่ค่ะ…”

“….”

“หนูแค่อยากเตรียมใจสำหรับ…เรื่องต่างๆ”

“ไม่ต้องห่วงทางนั้นขอเลื่อนวันแต่งไปแล้ว”

“คะ?”

“เจฟขอเวลาไปเรียนโท MBHที่เมริกา ฉันกำลังจะบอกแกเรื่องนี้”

“…..”

“เพราะงั้นถ้าจะไปเรียนต่ออีกคนก็ตามใจแต่มีเงื่อนไข…”

“งะ เงื่อนไข…”

“หลังจากการตามใจครั้งนี้แกกลับมา ต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่าง”

“….”

“ถ้าแกรับได้ฉันจะอนุญาติให้แกไป”

        แม้ความอึดอัดจะเพิ่มพูลขึ้นเป็นกองเงื่อนไขนั้นเป็นข้อผูกมัดฉันไปทั้งชีวิต ถึงต่อให้เสียผลประโยชน์ที่จะอิสระไปแต่ยังไงซะ ฉันก็ไม่มีทางเลือกอะไรอยู่แล้ว

“ค่ะหนูจะเชื่อฟังพ่อทุกอย่าง”

        เพียงระยะเวลาไม่เกิน3 วันพ่อใช้เส้นสายจัดการธุระเรื่องฉันให้เสร็จสับ ตั๋วเครื่องบินพาสปอร์ตและเอกสารสถานที่ศึกษาแห่งใหม่ถูกวางไว้ให้เรียบร้อย ไม่มีการอำลาไม่มีคำอวยพร มีเพียงคนขับรถ 2 คนที่มาขนของให้ฉันจนถึงหน้าประตูเกต

“กลับกันได้แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับคุณหนู”

ฉันยิ้มเล็กๆแทนคำขอบคุณก่อนจะหันเข้าเกตเพื่อขึ้นเครื่อง

‘ถ้าเลือกได้ฉันคงไม่กลับมาอีกแล้ว….’