ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้พวกเราทุกคนหันไปมองยังอีกด้านหนึ่งของท่าเรือ

        พอมองให้ชัด ก็เห็นอาจารย์ของผมเปียกโชกไปทั้งตัวมือข้างหนึ่งแบกศพไว้บนบ่า แล้วเดินขึ้นมาจากขั้นบันไดที่ทอดยาวลงทะเลสาบทีละก้าวอย่างมั่นคง

        เสียงน้ำดังซ่าๆ ไม่หยุดขณะอาจารย์แบกศพสองร่างไว้บนบ่าพลางเดินขึ้นฝั่งมา

        ผมถึงกับยืนตะลึงค้างไปในทันที

        จั่วต้าเหนียน ซุนโหย่ว และหวังเหมิ่งก็ไม่ต่างกันใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น

        อาจารย์โยนศพทั้งสองร่างลงพื้นดัง “ตุ้บ! ตุ้บ!” 

        ตอนนั้นเองพวกเราถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าที่เอวของอาจารย์ยังมีแส้กระดูกงูที่ผมเคยให้ไว้มัดอยู่

        อาจารย์กระชากแส้กระดูกงูแล้วออกแรงดึงกลับมาทางฝั่ง

        “ซ่า!” เสียงน้ำสาดซัดดังขึ้นทันทีคลื่นน้ำสูงเกือบหนึ่งเมตรซัดเข้ามายังเบื้องหน้าอาจารย์เหมือนกับคลื่นพยายามต่อต้านหรือแสดงอารมณ์ใส่เขา

        แต่สิ่งที่พวกเราสนใจคือ ปลายอีกด้านของแส้กระดูกงูที่อาจารย์ดึงอยู่พันไว้กับข้อเท้าของศพอีกสี่ร่าง

        ด้วยแรงดึงมหาศาลของอาจารย์ ศพทั้งสี่ร่างค่อยๆถูกลากขึ้นจากน้ำทีละนิด

        "เอาจริงดิ!"

        ผมเบิกตากว้าง เอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว

        อาจารย์ นี่มันจะ...ดุเดือดเกินไปหน่อยไหม

        ลงน้ำไปคนเดียว แบกศพขึ้นมาสองร่างยังไม่พอ ยังลากศพอีกสี่ร่างมาด้วย!

        พละกำลังน่ากลัวเกินไปแล้ว ช่างเหนือมนุษย์จริงๆ!

        ปฏิกิริยาของผมยังถือว่าเบา

        หวังเหมิ่ง จั่วต้าเหนียนและซุนโหย่วทั้งสามคนนั้นถึงกับอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตา

        ซุนโหย่วถึงกับตะโกนออกมาทันที

        "สวรรค์! อาจารย์ซ่ง...อาจารย์ซ่งกลับมาแล้ว!แถมยังแบกศพมาด้วย!"

        "ต้องมีพลังแค่ไหนกันถึงดำน้ำหาศพได้ซ้ำยังลากศพหลายร่างกลับขึ้นฝั่งมาได้โดยไม่มีรอยขีดข่วนเลย?"

        "นี่มัน...เก่งเกินไปแล้ว!"

        "..."

        ระหว่างที่ทั้งสามคนยังคงอึ้ง ผมรีบวิ่งตรงไปหาอาจารย์ทันที

        "อาจารย์!"

        อาจารย์ยกมือขึ้นเช็ดหน้า แล้วถอนหายใจหนึ่งเฮือก "แม่งเอ๊ย ไอ้ตัวใต้น้ำเก่งกว่าที่คิด ตอนนี้หาได้แค่นี้เอาพวกมันไปวางรวมกัน เดี๋ยวค่อยประกอบพิธีเรียกวิญญาณทีเดียว ขอพักสักแป๊บ แล้วค่อยหาทางเอาศพที่เหลือขึ้นมา"

        "ครับ!" ผมพยักหน้ารับคำเต็มไปด้วยความเลื่อมใสในฝีมือของอาจารย์

        พอมองไปยังศพหกร่างที่อาจารย์นำขึ้นมารวมกับอีกสามร่างที่ผมลากขึ้นมาก่อนหน้านี้

        ตอนนี้เราดำศพขึ้นมาได้เก้าร่าง ถือว่าเกินครึ่งแล้ว

        หวังเหมิ่ง จั่วต้าเหนียน และซุนโหย่วรีบวิ่งตามมาสมทบ

        "อาจารย์ซ่งยอดเยี่ยมมาก!"

        "ลำบากอาจารย์ซ่งแล้ว เหนื่อยหน่อยนะครับ!"

        "..."

        อาจารย์โบกมือเบา ๆ พลางพูดว่า "เรื่องเล็กน่าเอาบุหรี่มาให้หน่อย ขอพักสักครู่ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!"

        "นี่ครับๆ อาจารย์ซ่ง ผมมีฮวาจื่อ[1]พอดี!"

อาจารย์นั่งสูบบุหรี่อยู่ด้านข้างงานขนย้ายศพจึงตกมาอยู่ที่ผมกับหวังเหมิ่งแทน

        หวังเหมิ่งเป็นคนพูดน้อย ไม่ถามให้เปลืองคำ

        เราสองคนช่วยกันยกศพหกร่างวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

        ในนั้นมีเด็กอยู่สองคน คนหนึ่งอายุราวสองถึงสามขวบ อีกคนห้าถึงหกขวบ

        พูดตามตรง ผมทนเห็นศพเด็กไม่ได้

        ถึงผมยังไม่แต่งงาน ยังไม่มีลูก แต่พอเห็นเด็กเล็กๆ ถูกฆ่าตายแบบนี้ใจก็หายวูบอย่างห้ามไม่อยู่

        อาจารย์พักได้ครู่หนึ่ง บุหรี่ก็มอดดับพอดี

        เมื่อเห็นพวกเราจัดศพเรียบร้อยแล้ว ก็หันมาบอกผมว่า "เสี่ยวเจียง เอาธงเรียกวิญญาณมาให้ฉัน"

        ผมรีบไปหยิบมายื่นให้ทันที

        อาจารย์ถือธงไว้ในมือซ้าย  มือขวาเริ่มผสานมุทราชุดหนึ่งอย่างรวดเร็วปากก็ร่ายคาถาเบาๆ ไม่หยุด

        เสียงเบามากจนผมฟังแทบไม่รู้เรื่อง

        แต่คงจะเป็นเวอร์ชันที่แข็งแกร่งกว่าของคาถาเรียกวิญญาณแน่ๆ

        แต่ตอนจบ ยังเป็นคำร่ายเดิมที่ผมเคยใช้

        "กายมีอายุ วิญญาณมีจิต ตายแล้วไฟมอดดวงจิตยังสถิต ฟ้ามีเจ็ดดาวนำทาง แผ่นดินมีอาจารย์ชี้แนะ กลับมา!"

        อาจารย์ร่ายเพียงแค่คำว่า "กลับมา" หนึ่งครั้งต่างจากผมที่ต้องร่ายถึงสามครั้ง

        ทว่า คำเดียวของอาจารย์กลับส่งผลรุนแรงกว่าสามคำของผมถึงสิบเท่า

        ทันทีที่เสียงร่ายของอาจารย์จบลงลมวังเวงโหมพัดขึ้นรอบด้านอย่างฉับพลัน

        ต้นไม้โดยรอบไหวสะท้าน ใบไม้แห้งปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า

        ถัดจากนั้น ผิวน้ำของทะเลสาบทั้งหมดก็เหมือนจะเดือดพล่านขึ้นมา

        เสียงน้ำซัดกระทบกันอย่างต่อเนื่องเรือท่องเที่ยวที่จอดนิ่งอยู่ริมท่าเริ่มโยกไหวอย่างรุนแรง

        ไม่ใช่แค่หวังเหมิ่งหรือคนอื่นๆแม้แต่ผมเองยังตกตะลึงในพลังของอาจารย์

        อาจารย์ยังคงนิ่งสงบ มือซ้ายถือธงเรียกวิญญาณ ฟาดออกไปข้างหน้าเบาๆหนึ่งครั้ง

        เพียงเท่านั้น ลมวังเวงยิ่งโหมแรงขึ้น ในทะเลสาบก็เริ่มมีฟองอากาศผุดขึ้นดัง“ปุดๆ” อย่างต่อเนื่อง...

        จากนั้น ศีรษะของวิญญาณแต่ละดวงก็ลอยขึ้นมาจากผิวน้ำ ผลุบๆ โผล่ๆอยู่กลางทะเลสาบอันเดือดพล่าน ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาฝั่ง

        พวกนั้นคือดวงวิญญาณของศพที่ถูกอาจารย์เรียกกลับมา

        แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะต้องใช้โซ่เหล็กดำด้วยหรือไม่

        อย่างไรก็ดี มีไว้ย่อมดีกว่าไม่มีอย่างน้อยก็ช่วยเร่งกระบวนการเรียกวิญญาณและลดภาระของอาจารย์ได้บ้าง

        อาจารย์กำลังประกอบพิธีอยู่ ผมจึงไม่กล่าวอะไรให้รบกวนเพียงจุดเทียนเล่มหนึ่ง นำไปสอดผ่านห่วงสุดท้ายของโซ่เหล็กดำก่อนจะปักลงในร่องอิฐแล้วโยนปลายอีกด้านลงในทะเลสาบ

        อาจารย์เห็นผมทำเช่นนั้น แม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่ก็พยักหน้าด้วยสีหน้าพึงพอใจ

        แสดงว่าอาจารย์เห็นด้วยกับสิ่งที่ผมทำ

        จากนั้นวิญญาณทั้งหลายที่ถูกเรียกก็เริ่มจับโซ่แล้วไต่ขึ้นฝั่งทีละดวง

        หนึ่งดวง สองดวง สามดวง...

        จนกระทั่งครบแปดดวง

        วิญญาณทั้งแปดล้วนมีดวงตาสีดำ แม้กระทั่งสองดวงที่เป็นเด็กก็ไม่เว้น

        ในจำนวนนี้หกดวงมีพฤติกรรมเหมือนกับผีพรายที่ผมเรียกขึ้นมาก่อนหน้านี้คือพยายามจะนอนซุกกลับเข้าไปในร่างของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่สำเร็จได้แต่ทำซ้ำอยู่อย่างนั้น

        มีเพียงสองดวงเท่านั้นที่ยืนอยู่หน้าศพของตัวเองโดยไม่ขยับเอาแต่ก้มศีรษะลงต่ำ

        ผมรู้สึกได้ถึงไอเย็นจัดที่แผ่ออกมาจากทั้งสองดวงนี้

        อาจารย์หยิบธูปส่งวิญญาณขึ้นมาหนึ่งกำแล้วจุดไฟ ก่อนจะกล่าวกับวิญญาณทั้งแปดดวงตรงหน้า

        "ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน พวกแกตายไปแล้ว จงวางความยึดติดลง ยอมรับความจริงเถิด ผู้แสวงธรรมเช่นฉันสามารถพาพวกเจ้าไปสู่ห้วงแห่งวัฏฏะได้"

        เมื่อพูดจบ อาจารย์ก็เป่าธูปส่งวิญญาณในมือทันที

        ควันหนาทึบสายหนึ่งพุ่งตรงไปยังดวงวิญญาณทั้งแปด

        ลมหายใจนั้นของอาจารย์ราวกับมีพลังบางอย่างแฝงอยู่ควันธูปที่ลอดผ่านร่างวิญญาณแต่ละดวงดึงเอาหมอกดำออกมาจากภายในร่างของพวกนั้น

        ดวงตาของผีหกตนจากแปดเปลี่ยนกลับเป็นสีเทา ไอเย็นและพลังอาฆาตจางหายไป

        ทุกดวงวิญญาณเผยสีหน้าที่แตกต่างกันออกไปทันที

        บางตนร้องไห้โฮ บางตนนิ่งค้างราวกับถูกตรึง บางตนมีแววตาสับสนและบางตนก็เต็มไปด้วยความตระหนกงุนงง

        แต่มีเพียงสองดวงวิญญาณที่ยืนเงียบอยู่หน้าศพตัวเองตั้งแต่ขึ้นฝั่งจนถึงตอนนี้เท่านั้นที่ไม่เปลี่ยนแปลงเลย

        แม้ควันจากธูปส่งวิญญาณจะพัดผ่านแต่กลับไม่สามารถขจัดพลังอาฆาตของพวกมันได้แม้แต่น้อย

        ตรงกันข้าม พลังอาฆาตที่แผ่ออกมาจากพวกมันกลับทวีความรุนแรงขึ้น

        เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถส่งวิญญาณสองดวงนี้ไปได้อีกแล้ว

        แม้พวกเขาจะตายด้วยความอยุติธรรมหรือด้วยความโหดร้าย แต่หากกลายเป็นวิญญาณอาฆาตแล้ว อย่างไรก็ไม่อาจยอมรับได้

        สำหรับพวกเราที่ทำงานสายนี้ พวกมันต้องถูกกำจัดเท่านั้น

        ใครที่ใจอ่อน ใครที่อยากทำตัวเป็นพระแม่พระบิดาเมตตาเกินเหตุก็เตรียมใจตายได้เลย

        ด้วยเหตุนี้ ผมจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดึงกระบี่กระดูกปลาออกมาทันที

        เพียงแค่คำสั่งเดียวจากอาจารย์ผมก็พร้อมจะพุ่งเข้าจัดการวิญญาณสองตนนี้ทันที

        อาจารย์เห็นผมตั้งท่าพร้อมก็แค่นเสียงเย็นในลำคอ จากนั้นก็ขว้างกำธูปส่งวิญญาณในมือลงพื้น ขี้เถ้ากระจัดกระจายเต็มไปหมด

        "หมายความว่าไง ไม่อยากไปงั้นเหรอ”

[1] ฮวาจื่อ เป็นชื่อเล่นของบุหรี่ยี่ห้อจงฮวา ซึ่งเป็นบุหรี่ระดับพรีเมียมเป็นตัวแทนของผู้ใหญ่มีระดับในจีน