ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ในขณะที่ผู้คนหลายคนยังไม่หลงลืมความแค้นในอดีต รีออนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรก็ได้สอนให้แคทเทอรีนดูเครื่องเพชร เพราะเพชรแต่ละเกรดมันจะมีราคาของมันเอง แคทเทอรีนเรียนรู้มันอย่างรวดเร็วทีละนิดทีละหน่อย อีกไม่นานเธอก็สามารถทำงานแทนรีออนได้อย่างเต็มตัวแล้ว และวันนี้รีออนก็ได้รับข่าวที่แจ้งมาจากท่านพ่อว่ารัชทายาทออทาร์ น้องชายต่างแม่ของเขาจะเดินทางมายังเมืองซาทารอส และน่าจะเดินทางถึงในเย็นวันนี้ รีออนไม่ได้มีความแค้นหรืออยากจะแย่งตำแหน่งทางการเมืองอย่างนั้นกับออทาร์อยู่แล้ว เขาจัดการต้อนรับน้องชายคนนี้อย่างดีที่สุดให้สมเกียรติในฐานะเจ้าชายอันดับหนึ่งของอาณาจักร รีออนเองก็นึกแปลกใจเช่นกันที่ออทาร์จะเดินทางมาหาเขาในทันทีหลังจากที่เขาได้ส่งของขวัญไป เพราะถึงอย่างไรก็ตาม ออทาร์จะต้องมาหาเข้าอีกรอบในวันงานแต่งอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะรีบเดินทางมาทำไม “ท่านพี่รีออนเจ้าคะ.. มีจดหมายมาอีกฉบับเจ้าค่ะ..” แคทเทอรีนเดินขึ้นมาภายในร้านก่อนจะสะบัดจดหมายเล็กน้อย แน่นอนว่าเมื่อจดหมายนั้นมาถึงเขาก็รู้ได้ทันทีว่ามันส่งมาจากที่ใด และเป็นของใคร“ท่านแม่ซินะ…” เขาอ่านออกเสียงให้กับแคทเทอรีนได้ยินด้วยเช่นกัน เนื้อความในจดหมายกล่าวถึงท่านตากับท่านยายที่เขาไม่เคยจะได้เห็นหน้า และยังอวยพรให้พวกเขามีเหลนให้พวกท่านเร็วๆ แน่นอนว่ามันทำให้พวกเขาทั้งสองถึงกับหน้าแดงกันออกมาเลยทีเดียว หนุ่มสาวที่ยังเวอร์จิ้นอยู่ก็ต่างทำอะไรกันไม่ถูก รีออนจึงอ่านต่อเพื่อที่จะได้ตัดอารมณ์เหล่านี้ออกไปให้หมด สุดท้ายพวกท่านกล่าวขอบคุณเรื่องเครื่องเพชรที่ส่งมาให้ และยังได้บอกผ่านจดหมายมาอีกว่าอยากจะได้เครื่องเพชรเหล่านี้มาขายที่เมืองของพวกท่านอีกด้วย และพวกท่านได้ส่งหัวหน้าสมาคมการค้าเมืองอาเลเน่อย่าง ‘บริซกิต’ คนที่เขาเคยเจอที่เหมืองแร่เมื่อก่อนสงครามมาติดต่อซื้อขายอีกด้วย และเขาน่าจะเดินทางมาถึงเร็วๆนี้ เมื่ออ่านจบก็ต่างยิ้มออกมา แคทเทอรีนก็นึกถึงเงินที่เธอจะได้รับอีกด้วย กิจการนี้ดูเหมือนว่าจะรุ่งเรือง หลังจากแต่งงานกันไปแล้วเธอจะคุมเรื่องการเงินเอง และแน่นอนว่ารีออนไม่สามารถเอ่ยขัดอะไรได้เลยสักนิด พวกเขาใช้เวลาด้วยกันจนถึงตอนเย็นที่ขบวนเสด็จของออทาร์มาถึงเมือง รีออนปิดร้าน และออกไปต้อนรับน้องชายด้วยตัวเอง“ท่านพี่..” ออทาร์เมื่อเดินลงจากรถม้ามาได้ เขาก็พุ่งตรงไปยังพี่ชายสุดที่รักของเขา ในใจของเขาต่างก็รู้สึกผิดกับหลายๆเรื่องที่เขาถูกบังคับให้กระทำ จนตำแหน่งที่ควรจะเป็นของท่านพี่ เขาก็ได้มันมาอย่างไม่ชอบธรรม ทั้งสองกอดกันเล็กน้อยก่อนรีออนจะกล่าว“พอได้แล้วน่าน้องชาย ตอนนี้เจ้าเป็นองค์รัชทายาทแล้วนะ จะมาแสดงความอ่อนแออย่างนี้ได้อย่างไร.. มาเถอะ ข้าเตรียมอะไรหลายอย่างให้กับเจ้าไว้ด้วย..” รีออนกล่าวออกมา และกำลังจะเดินนำหน้าไปทางโรงละครที่เขาเตรียมการแสดงเอาไว้ให้กับออทาร์ แต่ก่อนนั้นออทาร์เองก็หันไปทางแคทเทอรีนแล้วก็กล่าวออกมา“ท่านคงเป็นท่านพี่สะใภ้ของข้าซินะ... พี่ชายข้าไม่ค่อยจะเอาไหน พี่สะใภ้ต้องคุมท่านพี่ให้ดีนะขอรับ ห่างตาไปแป๊บเดียวระวังท่านพี่เขาจะหนีไปเที่ยวนะขอรับ ข้าเห็นมาบ่อยแล้ว..” ออทาร์กล่าวอย่างใจจริง เมื่อก่อนเขาเห็นท่านพี่คั่วเด็กตั้งแต่ลูกสาวขุนนางชั้นสูงจนไปถึงสาวรับใช้เลยทีเดียว ความเจ้าชู้นั้นมันไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ และเขาจะต้องกล่าวเตือนพี่สะใภ้เอาไว้ก่อน“แน่นอนเจ้าค่ะองค์รัชทายาท ข้าจะตัวติดกับท่านพี่รีออนเอาไว้ไม่ต่างจากเงาของเขาเลยเจ้าค่ะ..” แคทเทอรีนกล่าวออกมาพร้อมกับยิ้ม เรื่องมีคนอื่นเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนับจากนี้ แต่แค่อย่าทำให้ผู้หญิงเหล่านั้นเป็นเหมือนของเล่นก็พอแล้ว“เฮ้ๆ ทำไมเจ้าถึงกล่าวเช่นนั้นล่ะ..ข้า.. ข้าหยุดแล้ว เพราะพี่สะใภ้ของเจ้าได้หัวใจของข้าไปทั้งดวงแล้ว มันไม่มีที่ว่างเหลือให้ใครที่ไหนอีกแล้ว..” รีออนกล่าวออกมาก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง และเริ่มเดินนำไปทางโรงละคร“อื้มๆๆ ท่านก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะขอรับท่านพี่.. แต่อย่ามาหวานกันแล้วทิ้งข้าอยู่ตรงนี้จะได้ไหมล่ะขอรับ..” ออทาร์กล่าวพร้อมกับวิ่งตามทั้งสองที่เขินอายไปทันที ไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงหน้าโรงละครแล้ว คนขายตั๋วรู้จักรีออนดีก็ทำความเคารพให้เล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้พวกเขาเข้าไป แต่ทหารองครักษ์จะต้องเสียเงินเข้ารับชม ซึ่งออทาร์ก็เป็นคนออกเงินให้“ท่านพี่ขี้เหนียวสุดๆ ยอมๆให้ทหารของข้านิดหน่อยก็ไม่ได้.. คนกันเองทั้งนั้นยังจะเก็บเงินกันอีก” ออทาร์กล่าวออกมา เพราะมันเป็นจำนวนเงินไม่น้อยเลยทีเดียวที่เขาจะต้องจ่ายออกไปให้กับทหารทั้งกอง ถ้าให้เข้าไปแค่บางคนเดี๋ยวจะน้อยใจกันขึ้นมาอีก“อะไร!! แค่ให้เจ้าเข้ามาฟรีก็ดีแค่ไหนแล้ว .. เดี๋ยวก็เก็บเงินเสียหรอก..” รีออนกล่าวออกมาอย่างเย็นชา เรื่องเงินเขาไม่ใช่พวกใจสปอร์ตเลยแม้แต่น้อย เล็กๆน้อยๆ รวมกันก็หลายตังอยู่จะปล่อยไปเฉยๆได้อย่างไร“ท่านเป็นท่านพี่ข้าจริงๆหรือเปล่าเนี้ย เมื่อก่อนท่านพี่จ่ายเอาจ่ายเอา ยิ่งกับพวกสาวๆนะ หมดไปคืนเดียวเป็นร้อยเหรียญทองก็ยังมีมาแล้ว..” ออทาร์กล่าวพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ มันแปลกจากนิสัยของท่านพี่คนก่อนไปมากอย่างกับคนละคนอย่างไรอย่างนั้น ก่อนจะหันไปท่านพี่สะใภ้ที่กำลังยิ้มอ่อนๆออกมา และมันทำให้เขารรู้สึกเหมือนกับว่าอยู่ดินแดนแห่งน้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น ‘พี่สะใภ้น่ากลัวเป็นบ้าเลยแฮะ.. แต่ก็เพราะแบบนี้ซินะ ถึงทำให้เสือร้ายกลายเป็นแค่แมวบ้านๆได้นะ..อืมๆ’ ออทาร์พยักหน้าคิดเล็กน้อย รีออนที่เห็นอย่างนั้นก็หมั่นไส้น้องชายปลอมๆคนนี้จริงๆ ชอบมายุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่นเขา “นี่คนขายตั๋ว เก็บเงินค่าชมขององค์รัชทายาทด้วยก็แล้วกัน เหมือนว่าพระองค์จะมีเงินเหลือเยอะ เราต้องรีดไถพระองค์เสียหน่อยแล้ว..” รีออนกล่าวออกมาพร้อมกับเดินเข้าไปภายในทิ้งออทาร์ที่ร้องออกมาเสียงดังว่า ‘ไม่’ อย่างนั้น แคทเทอรีนที่เห็นอย่างนั้นก็หันไปพยักหน้าให้กับคนขายตั๋วที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับคำสั่งของรีออน เพราะผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดาเสียด้วยซิ“ลดให้พวกเขาครึ่งราคาก็แล้วกันนะคนขาย .. เชิญองค์รัชทายาททางนี้เลยเจ้าค่ะ...” แคทเทอรีนกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มอันสดใส ส่วนออทาร์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทำตาปริบๆเหมือนกับเด็กน้อย พร้อมกับกล่าวออกมา“ท่านพี่สะใภ้สุดยอดมากขอรับ นับถือ นับถือ...” ตอนนี้รัชทายาทออทาร์แทบจะก้มกราบพี่สะใภ้เลยก็ว่าได้ ทั้งอาณาจักรมีผู้หญิงคนนี้เพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่คุมเกมพี่ชายของเขาได้ แน่นอนว่าออทาร์ได้จ่ายเงินน้อยลงไปอีกถึงครึ่งหนึ่ง แต่มันก็มีราคาอยู่ที่ 10 กว่าเหรียญทองอยู่ดี แต่นั่นมันก็ยังดีกว่าเสียในราคาเต็ม เมื่อเข้ามาภายในโรงละคร ออทาร์ที่ไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้ต่างก็รู้สึกว่ามันช่างคุ้มค่ากับเงินที่เสียไปจริงๆ นอกจากนี้ราคาที่ออทาร์ได้จ่ายไปนั้นยังมีของแถมเป็นป๊อบคอนที่เขาไม่คิดว่ามันจะทำมาจากเมล็ดข้าวโพด นอกจากนี้ยังมีน้ำที่ดื่มแล้วรู้สึกซ่าๆที่ปาก รู้สึกว่าท่านพี่จะเรียกมันว่าน้ำอัดลม ไม่นานไฟก็เริ่มมืดลงมากกว่าเดิมก่อนที่ม่านการแสดงจะค่อยๆเลื่อนออกแยกซ้ายขวา บ่งบอกว่ามันถึงเวลาแสดงแล้ว และแล้วละครเรื่องใหม่ที่รีออนเป็นคนกำกับก็เริ่มต้นขึ้น ‘สโนไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด’

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 67

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 67

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้