เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

หลังจากสมัครบัญชีนักเขียนเสร็จเรียบร้อยสวี่มั่วก็เปิดหน้าสร้างนิยายใหม่ มองไปที่ช่องชื่อเรื่องแล้วพึมพำกับตัวเองว่า“พูดถึงนิยายสะใจแล้ว ยังไงก็ต้องเป็นเรื่องนี้แหละ…”

        เขาใช้ความคิดพิมพ์ลงไปว่า... ‘สัประยุทธ์ทะลุโลก’!! (หมายเหตุ: เพื่อเลี่ยงการตรวจเลยแก้ไขไปคำนึง แต่ทุกคนคงเข้าใจกันแหละ)

        ‘นี่คือโลกแห่งพลังต่อสู้ที่ไม่มีเวทมนตร์ฉูดฉาดใดๆมีเพียงพลังต่อสู้ที่วิวัฒน์จนถึงจุดสูงสุด! ระบบพลังใหม่ของเรื่อง…’

        สวี่มั่วกรอกข้อมูลพื้นฐานของนิยายเสร็จอย่างรวดเร็วก่อนจะเข้าสู่หน้าสำหรับอัปโหลดเนื้อหาจริง เขาพิมพ์บทแรกขึ้นมาด้วยความคิดผ่านไปแค่ไม่กี่นาทีก็เสร็จสมบูรณ์แล้วกดอัปโหลดขึ้นไป แล้วรอการตรวจสอบ

        ต้องผ่านการตรวจสอบก่อน นิยายถึงจะถูกเผยแพร่ให้คนอื่นเห็นจากนั้นเขาถึงจะอัปโหลดต่อไปได้

        เมื่อจัดการเสร็จ สวี่มั่วก็ไปท่องเว็บไซต์อื่นต่อ

        ไม่นาน จ้าวลี่อิ่งที่เก็บกวาดเสร็จ แล้วเดินกลับมานั่งลงข้างๆสวี่มั่ว ก่อนเปิดทีวีดูต่อ

        เห็นฮัสกี้ยังนอนฟุบ ‘หมดแรง’ อยู่ตรงนั้น จ้าวลี่อิ่งก็อดสงสารไม่ได้เธอยกมือขึ้นลูบหลังมันเบาๆ พลางพูดว่า “มั่วมั่ว รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมวันนี้บ่ายฉันจะไม่ออกไปไหน อยู่บ้านเป็นเพื่อนแกเอง พักผ่อนให้เต็มที่นะ”

        สวี่มั่วเพียงแค่เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่งโดยไม่อธิบายใดๆ (จริงๆก็อธิบายไม่ได้) แล้วก็เอนตัวลงนอนต่อ

        ไม่รู้ว่าเพราะยาที่กินเข้าไปหรือเปล่าสวี่มั่วเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาเรื่อยๆ ไม่ทันรู้ตัวก็ค่อยๆ หลับไป

        ในความฝันเขาเห็นตัวเองฝ่าฟันอุปสรรคสารพัดจนเก็บแต้มพอที่จะกลับคืนร่างมนุษย์ได้แล้วใช้ชีวิตอย่างสุขสันต์ร่วมกับเหล่าสาวงามมากมาย…

        ขณะกำลังจะถึงช่วง ‘สุขสันต์’ ที่สุดอยู่นั้นเอง จู่ๆก็รู้สึกเหมือนถูกใครเตะเข้าอย่างแรง

        เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ความฝันสลายหายไปหมดเหลือเพียงความจริงที่เขายังนอนอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเท่านั้น

        เขาเงยหน้ามองไปข้างๆก็เห็นจ้าวลี่อิ่งนอนตะแคงขดตัวอยู่ปลายอีกฝั่งของโซฟา หลับสนิทเต็มอิ่ม

        เท้าที่เตะเขาเมื่อครู่ก็มาจากเธอนั่นเอง

        เฮ้อ หลับทั้งทีทำไมไม่ไปนอนในห้องนะ…

        สวี่มั่วเหลือบมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง ตอนนั้นดวงอาทิตย์ยังไม่ลับฟ้าเวลาคงยังผ่านไปไม่นานนัก

        เห็นจ้าวลี่อิ่งหลับสบาย เขาเลยไม่ปลุกให้ตื่นแต่ลุกจากโซฟาเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ

        ไม่นาน สวี่มั่วก็คาบผ้าห่มผืนหนึ่งเดินกลับออกมาเอาสองขาหน้าพาดขอบโซฟา แล้วค่อยๆ ดึงผ้าห่มคลุมให้

        จ้าวลี่อิ่งที่อยู่ในห้วงนิทรารู้สึกถึงความอบอุ่นบนร่างกายก็ยกมือขึ้นดึงผ้าห่มมาห่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวก่อนพลิกตัวเปลี่ยนท่านอนเป็นท่าที่สบายกว่า แล้วก็หลับต่อไปอย่างเป็นสุข

        ไหนๆ เธอเลือกจะนอนโซฟา งั้นฉันขอไปนอนเตียงแทนก็แล้วกันนะ…

        สวี่มั่วเห็นเธอยืดขาแผ่เต็มโซฟาก็พึมพำในใจก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในห้องนอน

        ความจริงเขายังรู้สึกง่วงอยู่ จึงตั้งใจจะไปนอนต่ออีกหน่อย…

เวลาผ่านไปทีละน้อยกระทั่งใกล้พระอาทิตย์ตกดิน จ้าวลี่อิ่งจึงค่อยๆ ลืมตาตื่น

        “เอ๊ะ? ทำไมฉันถึงมาหลับอยู่ตรงนี้ได้…”เธอพึมพำงัวเงียขณะลุกขึ้นนั่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา พลางบ่น“นี่ฉันเผลอหลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอ…”

        “หือ? ผ้าห่มนี่…”เธอเพิ่งสังเกตเห็นผืนผ้าที่ห่มอยู่บนตัว ก็ตกใจขึ้นมา “ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะก่อนนอนฉันหยิบมาไว้ด้วยเหรอ”

        ถึงแม้เธอจะจำไม่ได้เผลอหลับไปตอนไหนแต่คิดว่าน่าจะเป็นเพราะดูทีวีแล้วเผลอหลับไป ไม่ใช่ว่าตัวเองหยิบผ้าห่มมาห่มแน่ๆงั้นมันเป็นฝีมือใครกัน

        หรือว่าพี่ซือซือที่แวะมา?

        จ้าวลี่อิ่งนึกถึงหลิวซือซือที่มีลูกกุญแจบ้านของเธอด้วยจึงเงยหน้ามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยว่ามีใครเข้ามาอีกทั้งหลิวซือซือก็บอกแล้วว่าวันนี้ต้องทำงานล่วงเวลา ไม่น่าจะมาได้

        “เอ๊ะ? แล้วมั่วมั่วล่ะ”จ้าวลี่อิ่งเพิ่งสังเกตว่าเจ้าฮัสกี้หายไป

        “มั่วมั่ว?” เธอขยี้ตาให้ตื่นเต็มตาก่อนลุกขึ้นยืน แล้วมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นร่างฮัสกี้อยู่ไหนเลย

        เธอก้มมองผ้าห่มในมือตัวเอง แล้วหันไปมองห้องนอนตามสัญชาตญาณก่อนจะเดินเข้าไป

        ประตูห้องนอนไม่ได้ปิดพอจ้าวลี่อิ่งก้าวเข้าไปก็เห็นเจ้าฮัสกี้นอนแผ่หลับบนเตียงของเธอสบายใจเฉิบไม่รู้ว่ากำลังฝันอะไรอยู่ ริมฝีปากขยับไปมา ลิ้นห้อยต่องแต่งน้ำลายยืดเปื้อนผ้าปูที่นอนเป็นดวงๆ …

        จ้าวลี่อิ่งเบิกตาโพลง มองภาพตรงหน้าอยู่หลายวินาทีกว่าจะได้สติกลับมา

        “เจ้า! หมา! บ้า! ใครอนุญาตให้แกมานอนบนเตียงฉันกันหา!”