พี่สาวของผม…น่ารักเกินไปแล้ว! 18+ (Under the Same Roof)

    ตอนที่ 8 : คืนที่ไม่มีคำว่าเผลอ

     

    เสียงฝักบัวเงียบลง

    ไอน้ำร้อนยังลอยคลุ้งอยู่ในห้องน้ำที่ประตูปิดไว้เพียงบางส่วน

     

    แทนไทไม่ได้ตั้งใจจะเห็น แต่เมื่อประตูเปิดออก และเธอยืนอยู่ตรงนั้น — ผ้าขนหนูพันไว้หลวม ๆ บนเรือนร่างเปลือยเปียกชื้น ปลายน้ำหยดจากเส้นผมไล่ลงสู่แผ่นอก ลำคอ และเนินไหล่

     

    เขาไม่สามารถละสายตาได้

     

    เธอมองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะพูดเสียงเบา

     

    “…เข้ามาสิ”

     

    คำพูดนั้นเหมือนเปิดประตูใจพร้อมกันทั้งสองบาน

     

    แทนไทก้าวเข้าไปช้า ๆ

     

    เขาปิดประตูห้องน้ำ

    และเงียบ… ทั้งคู่ไม่พูดอะไรอีก

     

    สายตาสบกันอยู่ในกระจกข้างอ่างล้างหน้า — หนึ่งคนยืนเปลือยภายใต้ผ้าผืนบาง อีกคนยืนแน่นิ่งในเสื้อยืดเปียกน้อย ๆ จากเหงื่อและอารมณ์ที่สุมในอก

     

     

     

    มือของเธอเป็๞ฝ่ายเริ่มก่อน

     

    เธอเอื้อมมาจับชายเสื้อเขา แล้วค่อย ๆ ถอดมันขึ้นอย่างช้าๆ นิ้วมือเธอไล้ผ่านผิวของเขาไปพร้อมกัน ขณะถอดผ่านแผ่นอกแน่นๆ ของแทน

     

    ผ้าขนหนูหลุดลงโดยไม่ต้องดึง

     

    แทนไทกลืนน้ำลายเงียบ ๆ แล้วก้าวเข้ามาใกล้เธอ

    มือของเขาวางลงบนเอวที่เปลือยเปล่า ก่อนจะลูบขึ้นช้า ๆ จนถึงแผ่นหลัง

    ปลายนิ้วไล้แนวกระดูกสันหลังที่ชื้นเบา ๆ

     

    แพรวาหลับตา รับ๱ั๣๵ั๱นั้นพร้อมเอนร่างเข้าแนบกับเขาเต็มตัว

    หน้าอกของเธอบดเบียดอกเขาอย่างกับนุ่มนวล และไร้ความเร่งเร้า

     

    แทนไทจูบเธออีกครั้ง — ริมฝีปากแ๲๤แ๲่๲กว่าเดิม ลมหายใจของทั้งสองร้อนระอุ

    มือหนึ่งโอบหลัง อีกข้างเลื่อนไปวางใต้ต้นขาเธอ แล้วยกเธอขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าอย่างพอดีนุ่มนวล

     

    เสียงหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันจนแทบแยกไม่ออก

     

    เขาก้มจูบซอกคอเธอ ไล่ลงมาตามไหล่ จนถึงเนินอกที่เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากแทน๱ั๣๵ั๱ที่หัว

     

    มือของเธอสอดเข้าเส้นผมเขา จิกเบา ๆ ขณะเรือนร่างกำลังสั่นไหว โยกเข้าออกอย่างช้าๆ แต่ลึกสุดทาง

    เธอกระซิบชื่อเขาด้วยเสียงแหบพร่า

     

    “…แทน”

     

    เสียงนั้นพังทุกการควบคุมของเขาลงจนหมด

     

    เขากอดเธอแน่นขึ้นอีก ชันเข่าเข้าประชิด — และในจังหวะต่อมา ร่างกายของทั้งสองก็หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์

     

    ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้วระหว่างเขากับเธอ

    ไม่มีเสื้อผ้า ไม่มีเส้นแบ่ง ไม่มีคำถาม

     

    มีเพียงเสียงจังหวะกระแทกเบา ๆ ในห้องที่เงียบสนิท เสียงหอบหายใจที่เร่งแรงขึ้นเรื่อย ๆ และเสียงครางบางเบาของแพรวาที่ดังขึ้นเป็๞ระยะ…เหมือนคลื่นซัดกระทบชายฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

     

    ร่างของแพรวาโอนเอนไปตามแรงกระแทกของเขา

    ขาเธอโอบรัดเอวแทนไว้แน่น ขณะที่เขาโถมตัวเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า สอดเข้าออกเน้นและหนักแน่น

     

    มันไม่ใช่แค่เร้าอารมณ์—แต่มันคือการปลดปล่อยทุกสิ่งที่กดทับมานาน

    ความรู้สึกที่เก็บไว้

    ความอดกลั้นที่พยายามห้าม

     

    แทนปล่อยทุกอย่าง…ให้หลั่งไหลเข้าไปในตัวแพรวา

     

    เมื่อสิ้นเสียงครางที่ไม่เป็๲จังหวะของแพรวา ทั้งคู่ซบกันนิ่งเหมือนคนที่หมดเรี่ยวแรง

     

    เธอซุกหน้าลงบนบ่าของเขา

    เขาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ

     

    ไม่มีคำพูด

     

    แต่ทั้งคู่รู้ดีว่า…ทุกอย่างไม่มีทางเหมือนเดิมอีกแล้ว

     

    ⸻

     

    และในค่ำคืนที่ไฟไม่ได้ดับ แต่อารมณ์ทั้งสองกลับลุกโชน—พวกเขารู้แล้วว่าการข้ามเส้นนั้น…คือการเดินเข้าหากองไฟที่ไม่มีท่าทีจะมอดลง


     

    นิยายแนะนำ