ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 225 ฝูงสัตว์(ฟรี)

กำแพงเขตเมืองชั้นในสูงมาก และมีตาข่ายไฟฟ้าติดตั้งไว้ เมื่อฝูงสัตว์กลายพันธุ์มาถึง พวกมันจะไม่สามารถเข้าเขตเมืองชั้นในได้แน่นอน แต่เขตเมืองชั้นนอกไม่เหมือนกัน กำแพงที่นี่แทบไม่ต่างจากเครื่องประดับ หลายจุดยังมีช่องโหว่อีกด้วย

ขณะนี้ผู้คนส่งเสียงอึกทึก กำลังระดมกำลังคนไปซ่อมกำแพง บางคนกำลังตะโกนให้ทุกคนรีบกลับบ้านแล้วมุดลงไปในห้องใต้ดินไปซ่อนตัว

แม้กำแพงจะได้รับการซ่อมแซม ก็ไม่สามารถต้านทานสัตว์กลายพันธุ์ได้ พวกมันเจ้าเล่ห์มาก จะต่อบันไดขึ้นมา สัตว์กลายพันธุ์บางตัวจะยืนอยู่ด้านล่าง ตัวอื่นๆ จะเหยียบบนตัวที่อยู่ด้านล่างแล้วกระโดดขึ้นมา ปีนข้ามกำแพงได้อย่างง่ายดาย

บางคนไม่เชื่อ แต่บางคนก็ยืนยันหนักแน่น

"ทั้งหมาจรจัดกลายพันธุ์และหมาป่ากลายพันธุ์ต่างมีไอคิวระดับนี้ รีบกลับบ้านเถอะ อย่าฆ่าตัวตาย!"

เผิงฮุยและเสี่ยวหยางตื่นเพราะเสียงอึกทึกนี้ด้วย ทั้งสามคนลงจากรถ และมองหน้ากันอย่างงุนงง

จะทำอย่างไร? จะวิ่งหนีหรือไม่?

นั่นคือฝูงสัตว์ ไม่ใช่แค่ตัวสองตัว ไม่ใช่สิบตัวหรือร้อยตัว แต่อาจเป็นหลายพันหลายหมื่นตัว

หากพวกมันดุร้าย การไล่ล่ารถบรรทุกสองคันที่กำลังวิ่งหนีก็ไม่ใช่เรื่องยาก ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันสามารถเดินทางผ่านภูเขา บางครั้งรถต้องอ้อมโค้งไปหลายกิโลเมตร ในขณะที่พวกมันเพียงเดินบนยอดเขาแค่หนึ่งกิโลเมตร แล้วลงจากภูเขามาดักรถได้

ในเวลาเช่นนี้ การกระทำที่ฉลาดที่สุดคือการอยู่ในเขตเมือง อย่างน้อยพวกเขาจะไม่โดดเดี่ยว ไม่กลายเป็นเป้าหมายเดียวของฝูงสัตว์กลายพันธุ์

พวกเขามีปืน มีปืนยิงจรวดรถก็ยังค่อนข้างแข็งแรง จะทนได้สักพัก

รถบรรทุกของกองทหารรับจ้างแล่นมาด้วยความเร็ว ก่อให้เกิดฝุ่นควันปกคลุมท้องฟ้า ลำโพงบนรถกระจายเสียงประโยคเดียวซ้ำๆ

"กลับบ้านให้หมด ปิดประตูหน้าต่างให้แน่น ใครมีห้องใต้ดินก็มุดลงไป กลับบ้านให้หมด..."

ดูเหมือนทหารรับจ้างพวกนี้ก็เร่งรีบเช่นกัน ถึงขั้นเริ่มด่าคนแล้ว

เหลียนเซวียนและคณะไม่มีบ้านในเมืองนี้ จึงได้แต่มุดเข้าไปในรถเพื่อหลบชั่วคราว ไม่นานนัก รถทหารขนาดใหญ่หลายคันจอดเรียงรายบริเวณกำแพงเมือง ทหารรับจ้างติดตั้งปืนใหญ่บนรถ และแบกจรวดรุ่นล้ำสมัยไว้บนบ่า

เธอไม่เคยเห็นจรวดรุ่นนี้มาก่อน แต่มันต้องดีกว่าแบบที่ขายให้พลเรือนมาก

แทบไม่มีความลังเลใดๆ พอปืนใหญ่ติดตั้งเสร็จ ลูกปืนนัดแล้วนัดเล่าก็ถูกยิงออกไป แผ่นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นตลบไปทั่ว

ฝุ่นควันร่วงหล่นลงบนรถบรรทุก ส่งเสียงดังกรอบแกรบ

ในชาติก่อน เหลียนเซวียนเกิดในประเทศที่สงบสุข เธอเคยเห็นภาพสงครามเฉพาะในทีวีเท่านั้น ความรู้สึกนั้นแตกต่างจากการอยู่ในเหตุการณ์จริงมาก

ภายใต้พลังของปืนใหญ่ เหลียนเซวียนรู้สึกเป็นครั้งแรกว่ามนุษย์ช่างเล็กนิดเหลือเกิน ปืนใหญ่หนึ่งนัดถูกยิงออกไป ชีวิตของคุณก็จะหายไปในฝุ่นควันอย่างง่ายดาย

โชคดีที่อีกฝ่ายเป็นสัตว์กลายพันธุ์ และไม่สามารถสร้างปืนใหญ่ได้

เธอคาดการณ์ว่าภายใต้การยิงถล่มเช่นนี้ ฝูงสัตว์กลายพันธุ์จะต้องกลายเป็นเถ้าถ่าน แต่ฝุ่นควันยังไม่ทันสลายไป เธอก็รู้สึกทันทีว่ารถที่เธออยู่ถูกกระแทกอย่างแรง

ราวกับมีสิ่งใหญ่โตบางอย่างกระโดดขึ้นมาบนรถของเธอ

เมื่อเงยหน้ามอง เธอเห็นเงาดำกระโจนเข้าใส่รถที่เสี่ยวหยางอยู่ จากนั้นสิ่งนั้นก็ทาบตัวท่อนบนไว้บนตัวรถ

เหลียนเซวียนตกใจจนหัวใจเกือบหยุดเต้น เธอเคยเห็นสัตว์กลายพันธุ์มามาก แต่ไม่เคยเห็นตัวใหญ่ขนาดนี้จริงๆ!

สิ่งมหึมานั้นลุกขึ้นยืนในเมืองที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน แล้วสูงกว่ารถบรรทุกเล็กที่เสี่ยวหยางอยู่เสียอีก

เหลียนเซวียนและเผิงฮุยต่างยกอาวุธขึ้น

"พี่ฮุย เปิดหน้าต่างรถ"

ทั้งสองคนเล็งจรวดไปที่สิ่งมหึมานั้นพร้อมกัน

เสียงปืนของพวกเขาถูกกลบโดยเสียงปืนใหญ่ของกองทัพไม่ไกล พวกเขาเห็นเพียงสิ่งมหึมานั้นล้มลง

หัวใจเต้นรัว ทั้งคู่รีบปิดหน้าต่างรถ และสัญชาตญาณทำให้พวกเขามองไปรอบๆ เห็นเงาดำคล่องแคล่วนับไม่ถ้วนเคลื่อนที่ผ่านถนนที่มีควันปกคลุม

ตัวใหญ่สูงสามถึงห้าเมตร บ้านเรือนชั้นเดียวของชาวบ้านถูกพวกมันพุ่งชนจนกระเจิดกระเจิง ตัวเล็กมีขนาดเท่ากับหมาป่ากลายพันธุ์ทั่วไป

หัวใจของทั้งสองเต้นรัวในลำคอ ดูเหมือนปืนใหญ่ของกองทัพก็ไม่สามารถหยุดสัตว์กลายพันธุ์เข้าเมืองได้ พวกมันเหมือนแก๊สพิษ เหมือนคลื่น แทรกซึมไปทุกที่

ในตอนนี้เอง เสียงแจ้งเตือนระบบที่เงียบไปนานในสมองของเหลียนเซวียนก็ดังขึ้น!

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี เจ้าของระบบได้ฆ่าหมาป่ายักษ์กลายพันธุ์หนึ่งตัวเพื่อปกป้องดินแดนมนุษย์ ได้รับ 10,000 คะแนนความดี"

คะแนนความดี?

ต้องรู้ว่าระบบของเธอไม่ได้ส่งเสียงแจ้งเตือนแบบนี้มานานแล้ว ตอนนี้การฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ทั่วไป ระบบก็ไม่แจ้งเตือนอีกต่อไป มิฉะนั้นหัวของเธอคงระเบิดไปแล้ว

วันนี้มีการแจ้งเตือน แสดงว่าต้องมีเหตุการณ์พิเศษบางอย่างเกิดขึ้น เธอเปิดระบบเพื่อตรวจสอบ และพบข้อความแจ้งเตือน

"ขอแสดงความยินดี เจ้าของระบบได้ฆ่าหมาป่ายักษ์กลายพันธุ์ที่บุกรุกพื้นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ ได้รับ 10,000 คะแนนความดี"

ที่แท้การฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ก็สามารถรับคะแนนบุญได้ แต่ต้องเป็นสัตว์กลายพันธุ์ที่บุกรุกพื้นที่อยู่อาศัยของมนุษย์

เหลียนเซวียนยกจรวดของเธอขึ้นเงียบๆ เธอต้องเข้าร่วมการต่อสู้!

เมื่อฝูงสัตว์กลายพันธุ์บุกรุก น้ำบริสุทธิ์ที่ชาวบ้านดื่มกลับอาจเหลือเพียงหนึ่งในสิบ บ้านหลายหลังถูกฝูงสัตว์กลายพันธุ์พังลง

ตอนนี้เธอมีจรวดขนาดเล็กเพียงหนึ่งกระบอก เธอคิดว่าตนจะมีประโยชน์ไม่มาก จึงไม่คิดจะเข้าร่วม แต่เมื่อสามารถรับคะแนนความดี เธอจึงต้องเข้าร่วมการต่อสู้

จรวดต่อสู้อากาศยานในระบบน่าสนใจมาก เธออยากได้

เหลียนเซวียนรีบหยิบเกราะอ่อนที่ซื้อเมื่อวาน หมวกเหล็ก และสวมใส่จนครบ ใช้สเปรย์กลบกลิ่นฉีดทั่วร่างกาย

เธอแบกจรวดและเตรียมลงจากรถ

เผิงฮุยรีบขวางเธอไว้

"หัวหน้า คุณจะไปไหน?"

เหลียนเซวียนมีสายตามุ่งมั่น

"ไปฆ่าสัตว์กลายพันธุ์"

เผิงฮุยตกใจ (โกรธ) คว้าแขนเธอไว้

"คุณบ้าหรือ ข้างนอกอันตรายแค่ไหน สิ่งแบบนี้ปล่อยให้กองทัพจัดการก็พอ"

เหลียนเซวียนรู้ว่าเขาจะขวาง แต่เธอไม่ใช่คนที่ฟังคำแนะนำ

"พี่ใหญ่เผิง ฉันมีเหตุผลของตัวเอง คุณกับเสี่ยวหยางอยู่ในรถอย่างสงบ นี่เป็นคำสั่ง"

พูดจบก็ลงจากรถโดยไม่หันหลังกลับมามอง

เงาดำเคลื่อนผ่านถนนด้านข้างเหมือนผี เธอไวตาไวมือ เล็งไปที่สิ่งมหึมาและยิงไปหนึ่งนัด

สิ่งนั้นล้มลงทันที

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี เจ้าของระบบได้ฆ่าหมาป่ายักษ์กลายพันธุ์ที่บุกรุกหนึ่งตัว ได้รับ 10,000 คะแนนความดี"

เธอมองไปรอบๆ พบว่าไม่ไกลมีตึกเล็กสองชั้นจากคอนกรีตเสริมเหล็กที่ยังคงแข็งแรง ยังไม่ถูกทำลายโดยฝูงสัตว์กลายพันธุ์ เธอแบกจรวดและวิ่งเข้าประตูตึก ปีนขึ้นไปบนดาดฟ้า

ที่นี่มีทัศนวิสัยดี สามารถมองเห็นสัตว์กลายพันธุ์ด้านล่างได้อย่างชัดเจน

ปัง! ปัง! ปัง!...

ราคาของกระสุนหนึ่งนัดคือ 10,000 คะแนน ถ้ากระสุนหนึ่งนัดของเธอสามารถฆ่าหมาป่ายักษ์ได้เพียงตัวเดียว นั่นหมายความว่าไม่ได้กำไรแม้แต่คะแนนเดียว

หากยิงพลาด นั่นคือขาดทุน 10,000 คะแนน

เธอยิงไป 7 นัด และได้รับ 123,500 คะแนนบุญ

ดูเหมือนไม่มีนัดไหนยิงพลาด ได้ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ทั้งใหญ่และเล็ก กำไรกว่า 50,000 คะแนน

คะแนนความดีในระบบของเธอเหลือไม่มาก ต้องเพิ่มอัตราการยิงถูกเป้า

เธอตั้งสติ สายตาทะลุผ่านฝุ่น มองหาสัตว์กลายพันธุ์ที่อยู่เป็นกลุ่มสามถึงห้าตัวด้านล่าง

พยายามให้แต่ละนัดมีคุณค่าสูงสุด

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!...

เหลียนเซวียนยิงอย่างตั้งใจ แต่ไม่กระทบความสามารถในการมองเห็นจากหางตา

เป็นเผิงฮุยกับเสี่ยวหยาง ทั้งสองคนสวมอุปกรณ์ป้องกันครบชุดและตามมา