มหาจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ในโลกเซียน (Great Wizart into the immortal world )

ทีโอมองกระทิงสายฟ้าม่วงอย่างใจจดใจจ่อ กระทิงสายฟ้าม่วงลอยขึ้นไปบนอากาศแล้วก็หมุน...ใช่แล้วกระทิงสายฟ้าม่วงตอนนี้กำลังหมุนเหมือนลูกข่างจนกลายเป็นพายุสายฟ้า ทีโอตกตะลึงตาค้างจนแทบตกต้นไม้

พายุสายฟ้าเกิดจากการหมุนเป็นลูกข่างไปมาหรอกเรอะ! ทีโอรู้สึกเหมือนตัวเองโดนหักหลังเขานึกว่าจะมีสายลมก่อตัวจนเป็นพายุซะอีกแบบเท่ๆซะอีก แต่ทีโอปฏิเสธไม่ได้ว่าอนุภาพการทำลายล้างของมันช่างรุนแรงจริงๆ เมื่อกระทิงสายฟ้าม่วงหมุนเป็นลูกข่างนั้นทำให้เขาที่ยาวกว่า2เมตรของมันเหมือนใบมีดกงจักรที่พร้อมตัดทุกสิ่งให้ขาดออกจากกัน

“เฮ้อ” ทีโอเห็นภาพตรงหน้าก็ถอนหายใจแล้วหายตัวจากตรงนั้นไปที่เคียว แผนของทีโอก็คือเมื่อฟูหมิงหนีไปไกลแล้วทีโอก็จะวาปไปที่วงแหวนมิติที่วางไว้บนตัวเคียวแล้วตีเนียนว่าจัดการทุกสิ่งเรียบร้อยแล้ว

ฟูหมิงที่กำลังวิ่งไปที่เผ่าตัวเองอย่างสุดกำลังเพื่อไปขอความช่วยเหลือนั้นก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาขี่บนบ่า จากนั้นทีโอก็มาปรากฏตัวด้านหน้าของฟูหมิง

“ครืดดดด” ฟูหมิงเบรกจนผิวดินและหญ้าหลุดออกมาเป็นแผ่นๆ

“ท่านเทพมารจัดการเรียบร้อยแล้วหรือขอรับ” ฟูทำหมิงตาเป็นประกายถามทีโอ นั่นมันกระทิงสายฟ้าม่วงโตเต็มวัยระดับแตกใบเลยนะแม้แต่พวกอาวุโสของเผ่ายังต้องใช้เวลาอย่างน้อย2ชั่วยามแต่ท่านเทพมารก็จัดการโดยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ!

“ใช่ ตอนนี้เราควรเดินทางกันต่อ” ทีโอพยักหน้า

“อีกเพียงหนึ่งลี้เราก็ถึงแล้วขอรับ” ตอนที่ฟูหมิงรีบวิ่งไปขอความช่วยเหลือฟูหมิงวิ่งอย่างเต็มกำลังทำให้ช่วยลดระยะทางไปมากเลยทีเดียว

“อืม” ทีโอตอบกลับแล้วเดินเอาไปเคียวที่หลังของฟูหมิงคืน เมื่อกี้ตอนเขาวาปมาที่เคียวเขาตกใจมากที่วาปมาอยู่ๆก็มาขี่คอฟูหมิงที่กำลังวิ่งซะงั้นเกือบทำให้ทีโอตกหน้าคะมำไปกับพื้นแล้วโชคดีที่เขาไหวตัวทันวาปมาโผล่ข้างหน้า ถ้าหน้าทิ่มพื้นคงเสียลุคเทพมารแย่

หมูบ้านพงไพร

หมู่บ้านที่เต็มไปด้วยกระท่อมขนาดใหญ่ซึ่งดูแล้วไม่ใช่สำหรับมนุษย์แน่นอน กระท่อมไม่ได้หรูหราแต่ก็ทำด้วยความประณีตถ้าสังเกตตัวกระท่อมดีๆไม้ที่นำมาสร้างกระท่อมนั้นทำมาจากท่อนไม้ที่ขุดเป็นร่องแล้วเอาประกอบกันเหมือนจิ๊กซอว์ ทุกท่อนต่อกันอย่างลงตัวราวกับช่างไม้ฝีมือดีที่อยู่กับไม้มาตลอดชีวิตซึ่งทุกกระท่อมก็ประกอบด้วยวิธีเดียวกันทั้งหมด

ภายในบ้านกระท่อมหลังใหญ่ที่สุดสำหรับหัวหน้าเผ่า

“ท่านพ่อจะไม่ไปตามหาฟูหมิงแน่หรือ นี้ก็หลายวันมาแล้วนะ” หัวหน้าเผ่าอสูรพงไพรตาเดียวนามว่าฟูเฉิงผู้เป็นบิดาของฟูหมิงถามอย่างกังวล

“มันโตแล้ว! ฟูเฉิงเพราะเจ้าตามใจมันเช่นนี้ไงมันถึงได้เสียคนแบบนี้”หนึ่งในผู้เฒ่าของเผ่านามว่าฟูหลินคุนกำลังดุฟูเฉิงผู้เป็นบุตรของตัวเองอย่างหนักที่เลี้ยงลูกออกมาได้ไม่ดี ถ้ามารดาของเจ้าฟูหมิงไม่เสียไปก่อนล่ะก็ข้าคงไม่ต้องมานั่งลำบากลำบนแบบนี้ ฟูหลินคุนบ่นในใจ

ขณะที่ฟูหลินคุนกำลังจะดุบุตรตัวเองต่ออยู่นั้นก็มีเสียงหลานไม่รักดีที่หายหน้าหายตาไปหลายวันดังออกมาจากทางเข้าหมู่บ้าน

“ท่านปู่ ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว!” เสียงฟูหมิงดังออกมาจากหน้าบ้าน

ฟูเฉิงขมวดคิ้วแล้วรีบเปิดประตูเดินออกจากบ้านไป วันนี้เขาตั้งใจจะจับเจ้าลูกไม่รักดีคนนี้ขังไว้ในห้องศิลาสัก3ปีเผื่อว่ามันจะคิดอะไรได้บ้าง เมื่อเห็นฟูหมิงยืนอยู่เขาก็พุ่งไปหมายจะจับมาตีซะให้เข็ดแต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อเห็นโครงกระดูกแปลกประหลาดที่ยืนอยู่ข้างหลังบุตรชายของเขา

“เจ้าเป็นตัวอะไรกัน” ฟูเฉิงถามด้วยความสงสัย เกิดมาเขาไม่เคยเห็นอสูรรูปร่างแบบนี้มาก่อนในชีวิต

“ท่านพ่อท่านอย่าหยาบคายต่อเทพมารสิ นายท่านโปรดอภัยให้ท่านพ่อข้าด้วย!” ฟูหมิงได้ยินบิดาของตนเสียมารยาทต่อหน้าท่านเทพมารก็รีบก้มหัวขอโทษแทนทันที

“เทพมารบ้าอะไร!เจ้าลูกเนรคุณ นี้เจ้าลืมเอาสมองกลับมาด้วยรึไงกัน” ฟูเฉิงขมวดคิ้วตอนนี้เขาโมโหอย่างหนักออกไปตั้งหลายวันโดนตัวไอไม่รู้หลอกแถมพากลับบ้านมาอีก

“ท่านพ่อนายท่านคือเทพมารที่อยู่ในคัมภีร์โบราณของท่านปู่นะ ท่านพ่ออย่าเสียมารยาทสิ” ฟูหมิงเถียงบิดาตัวเองอย่างไม่เกรงกลัวปรกติแล้วบุคคลที่ฟูหมิงกลัวที่สุดคือท่านปู่อับดับสองคือท่านพ่อของเขาแต่ตอนนี้เขาฟูหมิงคือข้ารับใช้ของเทพมาร นายท่านไม่มีทางยอมให้เขาโดนรังแกแน่

“เจ้า..ดี ดี ดี!” ตอนนี้ฟูเฉิงเดือดจนถึงขีดสุดแล้ว บุตรชายของฟูเฉิงผู้เป็นหัวหน้าเผ่าอสูรพงไพรตาเดียวแห่งป่าเมฆาทมิฬไปลากโครงกระดูกที่ไหนก็ไม่รู้มาแล้วก็ประกาศปาวๆว่าเป็นข้ารับใช้ของมันถ้าเผ่าอื่นมาได้ยินฟูเฉิงคงไม่มีหน้าเหลือที่จะอยู่ต่อแล้ว! ฟูเฉิงปลดปล่อยพลังระดับแตกใบขั้นที่1 ออกมาหมายจะทุบเจ้าโครงกระดูกที่บังอาจหลอกลูกชายเขาให้แหลกละเอียดไปซะ

--------------------

1 เค่อ = 15นาที