ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่44 เชื่อมสัมพันธ์

     เย่จื่อเฉินถือโทรศัพท์นั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ภายในบ้าน

     พี่ลิงก็อย่างกับระเหยหายไปจากสวรรค์เสียอย่างนั้น เขาไม่ได้ประชันฝีปากกับยี่หนึงจินกุนในกลุ่มในวีแชทก็ไม่มีทักมาทะเลาะกับเย่จื่อเฉินอีก

     พอมองดูบันทึกการสนทนาล่าสุด

     มันก็เป็นของหลายวันก่อน

      "ท่านซุนหงอคง ไปเที่ยวที่ไหน ช่วงนี้ถึงไม่เห็นแม้แต่เงา"

      ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่ตอบกลับมาเหมือนเดิม

     เย่หรงเดินถือองุ่นที่ล้างสะอาดแล้วมาวางลงบนโต๊ะหินหน้าลานบ้านเสี่ยวไป๋กระดิกหางเดินตามหลังมาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง

     ท่าทางเย่อหยิ่งแบบนั้นทำให้คนที่ได้เห็นอดที่จะหัวเราะไม่ได้

      "เย่จื่อ กินองุ่นสิลูก"

     เย่จื่อเฉินได้ยินดังนั้นก็เก็บโทรศัพท์แล้วหยิบองุ่นขึ้นมาโยนเข้าปากไปหนึ่งลูก

     เสี่ยวไป๋หมอบอยู่ตรงเท้าของเขา ดวงตาเล็กปรายตามองไปที่จาน

     ราวกับกำลังพูดว่า ให้ฉันกินด้วย

     เอื้อมมือไปหยิบองุ่นในจานมาสองสามลูกแล้วโยนลงไป เสี่ยวไป๋ก็กระโดดงับ

      งั่มงั่มงั่ม

     องุ่นสามลูกเข้าปากไปทันที โดยที่ยังไม่ถึงพื้นด้วยซ้ำ

     โอ๊ะ เก่งนี่

     หยิบขึ้นมาอีกพวง แล้วโยนลงไปอีก

     ก็ยังไม่ตกถึงพื้นแม้แต่ลูกเดียว

     สะบัดหางไม่สนใจเสี่ยวไป๋เดินเชิดหน้าจากไปด้วยท่าทางเย่อหยิ่งอีกครั้ง

      "เจ้าหมาตัวนี้..."

     เย่จื่อเฉินหัวเราะร่า เย่หรงก็ยิ้มมองเสี่ยวไป๋แล้วพูด

     "เสี่ยวไป๋ฉลาดมาก เหมือนมันฟังที่เราคุยกันรู้เรื่องเลย"

      "มันแน่อยู่แล้วครับ ดูด้วยว่าใครเป็นคนพามันมา"

     ความจริงเย่จื่อเฉินอยากพูดว่า มันแน่อยู่แล้ว หมาบนสวรรค์จะไปแย่ได้ยังไง

     "จื่อเฉิน"

      พอกินองุ่นไปได้สักพัก เย่หรงก็เปิดปากพูดหลังจากที่ลังเลอยู่นาน

     เย่จื่อเฉินเลิกคิ้ว นั่งยืดตัวตรง

      "ครับแม่?"

     "อยู่แต่ที่บ้านทุกวัน ถึงจะมีเสี่ยวไป๋อยู่เป็นเพื่อนแต่แม่ก็ยังรู้สึกเบื่ออยู่ดี"

     เย่จื่อเฉินเข้าใจ ไม่เห็นใครในโซนบ้านหลังนี้มานานแล้ว

     เย่จื่อเฉินอยากหาเพื่อนไว้ให้แม่ของตนได้คุยแต่กลับไม่มีอีกอย่างก่อนหน้านี้ที่อยู่ในชนบทก็ขายของเล็กๆ น้อยๆ ด้วย จู่ๆมาว่างแบบนี้มันก็จริงที่ในใจจะรู้สึกเคว้งคว้าง

     ที่จริงงานก็มีเยอะ แต่ก็ต้องดูว่าจะทำอะไร

     จะให้แม่ไปขายผลไม้ก็ไม่ได้ เขาไม่อยากเห็นแม่เหนื่อย

      "แม่อยากทำอะไรครับ? อีกอย่างถ้าอยากเปิดร้านขายของก็ต้องมีเงินทุนแต่ตอนนี้ในกระเป๋าของลูกชายแม่ไม่มีเงินอยู่เลย"

     เย่จื่อเฉินอยากฟังความคิดเห็นของเย่หรงส่วนที่บอกว่าไม่มีเงินอยู่เลยนั้นก็ไม่ได้โกหกแถมตอนนี้เขายังติดหนี้อยู่อีกต่างหาก

     ถึงจะบอกว่าไม่ต้องคืน แต่ในใจก็รู้อยู่ว่าติด

     เย่หรงหยิบเอาบัตรเครดิตใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะเย่จื่อเฉินเลิกคิ้วถาม

      "บัตรนี้..."

      "นี่เป็นเงินที่ทางนายทุนรื้อถอนบ้านโอนมาให้ไม่รู้ทำไมพวกเขาถึงได้ให้มาตั้งสองล้าน!"

     "ให้แล้วก็เก็บไว้เถอะครับ"

     ไม่ต้องคิดเลย เงินมากมายขนาดนี้ต้องเป็นฮวางหมิงที่ให้มาแน่นอน

     ตอนนี้เวลาเจ้านั่นเห็นเขาทีก็อย่างกับหนูเห็นแมวไม่ต้องบอกเลยว่ากลัวขนาดไหน

     ครั้งก่อนตอนเจอกันที่หมู่บ้านก็ทำเอาเจ้านั่นตกใจจนแทบฉี่ราดแล้วแต่บอกตามตรงว่าเย่จื่อเฉินก็ไม่รู้ว่าทำไมเจ้านั่นถึงได้กลัวเขามากขนาดนี้

      "แล้วลูกว่าเงินนี้เราจะเอามาทำอะไรกันดี?" เย่หรงเอ่ยถาม

     คำถามนี้ทำให้เย่จื่อเฉินลำบากใจจริงๆ เขาไม่เคยทำธุรกิจเงินในมือก็เหมือนเป็นโชคลาภที่ได้มา

      "แม่เก็บไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะถามเพื่อนผมดูว่ามีอะไรที่เหมาะกับแม่บ้าง"

     "ก็ได้จ้ะ"

     เย่หรงระบายยิ้มแล้วเก็บบัตรไว้ก่อนจะพูด

      "จริงสิลูก ไม่ใช่ว่าเข้ามหาลัยแล้วจะต้องมีแฟนหรอกเหรอทำไมไม่เคยเห็นลูกพาใครไปไหนมาไหนเลยล่ะ"

     เย่จื่อเฉินรีบชิ่งหนีทันที

      "นี่ คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าที่บ้านนายจะค่อนข้างมีฐานะ ถึงได้อยู่บ้านระดับนี้ได้"

     ในขณะที่นั่งอยู่ในรถ หลิวฉิงก็ยิ้มพร้อมกับพูดอย่างนึกสนุก

     เย่จื่อเฉินยิ้มกว้าง ยื่นมือออกไปลูบหัวหลิวฉิงเล็กน้อย

      "บอกแล้วไงว่าอยู่กับฉันเธอได้ใช้ชีวิตสบายแน่นอน"

     แหวะ

     หลิวฉิงทำท่าแหวะเบาๆ

      แต่ในใจกลับมีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างเกิดขึ้นมา

     อย่างที่ลูบหัวเมื่อครู่นี้ เธอไม่ได้โดนใครลูบหัวมานานมากแล้วจริงๆเย่จื่อเฉินเป็นคนเดียวที่สามารถสัมผัสเธอได้หลังจากที่เธอกลายเป็นผี

     แม้แต่คุณตากู่ก่อนหน้านี้ก็ยังทำไม่ได้เลย

     ชั่วขณะหนึ่งที่เธอมีความมั่นใจในตัวเย่จื่อเฉินเพิ่มมากขึ้น

     ในขณะที่ขับรถอยู่นั้น จู่ๆเย่จื่อเฉินก็เห็นว่าข้างทางมีคนแก่กำลังวิ่งไปตามทางด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ

     นั่นมันคุณปู่ของซูเหยียนนี่

     ท่าทางแบบนี้ เขาคงหนีออกมาได้สำเร็จอีกแล้วสินะ

     ปี๊นนน!

     เย่จื่อเฉินกดแตรรถ ชายชราดวงตาลุกวาวหลังจากที่เห็นเย่จื่อเฉิน พร้อมกับรีบก้าวเท้าวิ่งมาหาจนเข้ามานั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ

      "เสี่ยวเย่ ไป ออกรถ"

      "โอ๊ย! ทับฉันแล้วเนี่ย"

     เมื่อครู่นี้หลิวฉิงนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ พอชายชราคนนี้ขึ้นรถมาได้ก็มานั่งทับเธอเข้าอย่างจัง

     เย่จื่อเฉินหลุดขำ หลิวฉิงจึงต่อว่า

      "นายยังมีหน้ามาขำอีก รีบให้คุณตาคนนี้ลุกเลยนะ"

     เย่จื่อเฉินจึงฝืนยิ้มไว้ ชายชราพอเห็นว่าเย่จื่อเฉินไม่ออกรถสักทีจึงเริ่มร้อนใจ

      "เสี่ยวเย่ เป็นอะไร ออกรถสิ เดี๋ยวก็มีคนตามมาทันหรอก"

      "ครับๆ แต่ว่าคุณซูครับ คุณช่วยยกก้นขึ้นก่อนได้ไหมครับ"

     ในขณะที่เย่จื่อเกือบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่ไหวชายชราก็งุนงงไปเล็กน้อยกับการกระทำของเขา แต่ก็ยังยกก้นขึ้นเล็กน้อย

     "หลุดออกมาได้สักที"

     หลิวฉิงถอนหายใจยาวแล้วลอยไปอยู่เบาะหลังเย่จื่อเฉินเองก็กลั้นขำแล้วหันไปถามชายชรา

      "จะไปไหนดีครับ?"

     "แล้วแต่เลย ที่ไหนกินเหล้าได้ก็ไป"

     "ได้ครับ"

     เพียงเหยียบคันเร่งรถของเย่จื่อเฉินก็ขับหายไปในถนนอย่างกับสายฟ้าแลบ

     ห่างจากเขาไปไม่ไกล มีชายกลุ่มหนึ่งสวมชุดดำได้ปรากฏตัวขึ้นตรงตำแหน่งเมื่อครู่นี้ดวงตามองตามรถของเย่จื่อเฉินแล้วหันไปพูดใส่โทรศัพท์

      "ตามหัวหน้าไปไม่ทัน เขาขึ้นรถคันหนึ่งทะเบียน xxxxxx ขอความช่วยเหลือด่วน"

     เย่จื่อเฉินเลือกมาร้านบาร์บีคิวข้างทางร้านหนึ่ง

     เขายังจำตอนที่เจอกับชายชราที่ถนนเส้นนี้ได้ อีกอย่างตามผับบาร์แบบนั้นก็ดูเหมือนว่าคนอายุระดับนี้น่าจะไม่ชอบ

     สั่งบาร์บีคิวมาหนึ่งชุด เย่จื่อเฉินและชายชราถือแก้วเบียร์แล้วยกชนกัน

      "เสี่ยวเย่ เราสองคนนี่มีวาสนาต่อกันจริงๆ"

      "ผมก็ว่างั้นแหละครับ"

     เย่จื่อเฉินฉีกยิ้ม ก็มีวาสนาจริงๆ นั่นแหละหนีมาสองครั้งก็มาเจอเขาทั้งสองครั้ง

      "คุณซูครับ อาการของคุณดีขึ้นเยอะเลยนะครับ"

     วางแก้วเบียร์ลงข้างตัว เย่จื่อเฉินยกบาร์บีคิวเนื้อแกะขึ้นมากัดไปหนึ่งคำ

      "เสี่ยวเย่ ฉันรู้สึกเหมือนว่าจะเป็นเพราะเหล้าของเธอ" ชายชรากัดบาร์บีคิวไปหนึ่งคำแล้วพูด "เหล้านั่นที่เธอให้ฉันมาฉันแอบจิบวันละสองอึก เธอรู้ไหมว่าพอฉันได้ดื่มทีไรมันกลับทำให้รู้สึกดีร่างกายก็เหมือนกับเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น"

      "งั้นเหรอครับ คุณซูเลิกอาการติดเหล้าได้ก็เลยอารมณ์ดีหรือเปล่าครับ"

      "ที่พูดมามันก็จริง"

     ชายชรายิ้มร่า

     ดื่มมาได้สามรอบ หัวข้อการสนทนาของเย่จื่อเฉินและชายชราก็ค่อยๆกลายมาเป็นเรื่องของซูเหยียน

      "เสี่ยวเย่ ช่วงนี้เธอกับหลานสาวฉันได้ติดต่อกันบ้างไหม?"

     "อย่าพูดถึงเลยครับ"

     เย่จื่อเฉินส่ายหน้าถอนหายใจ เดิมทีก็ติดต่อกันแค่นิดเดียวอยู่แล้วแต่นี่เชือกดันมาขาดสะบั้นลงไปอีก

     เขาขมขื่นกับเรื่องตัดขาดความสัมพันธ์นี้มาตลอด

      "ทำไม หลานฉันไม่ชอบเธอเหรอ?"

     "ก็ใช่ครับ แต่ก็ไม่เชิง" เย่จื่อเฉินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะตอบยังไงแต่ชายชรายยิ้มตาหยีแล้วพูด "ให้ตาแก่คนนี้เชื่อมสัมพันธ์ให้เอาไหม?"