เทือกเขาสีเื เขตแดนรอยต่อระหว่างดินแดนปีศาจและเผ่าพันธุ์มนุษย์ ในอดีตมันเคยเป็สนามรบระหว่างสองเผ่าพันธุ์ สิ่งมีชีวิตนับล้านที่ต้องตายในาครั้งใหญ่จึงทำให้สถานที่แห่งนี้ เป็ดินแดนอาถรรพ์ ไม่ว่าจะมนุษย์หรืออสูรปีศาจ ถ้าย่างกายเข้ามาแล้วก็ยากจะได้กลับออกไป สถานที่แห่งนี้จึงถูกขนานนามว่า สุสานสังหารเทพ....
สถานที่ต้องห้ามไม่มีใครอยากเข้าใกล้ อย่างสุสานสังหารเทพ แต่ในขณะนี้บนเทือกเขากลับมีหญิงสาวผู้หนึ่ง กำลังถูกไล่ล่าโดยสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาด หนึ่งในนั้นมีรูปร่างเหมือนมนุษย์แต่มีแขนหกข้าง อีกตนเป็เสือดำมีปีก ปีกของมันมีขนาดใหญ่กว่าลำตัว ตนสุดท้ายคืองูั์สีแดงที่มีดวงตาสามดวง....
พวกมันทั้งสามกำลังไล่ล่าหญิงสาวนางหนึ่ง เสื้อผ้าที่นางสวมใส่มีแต่ลอยขาดเหมือนถูกฉีกกระชากจากกรงเล็บของสัตว์ร้าย อีกทั้งยังมีรอยเปรอะเปื้อนที่เต็มไปด้วยของเหลวสีเขียวมากมายกระจายอยู่บนร่างของนาง
หญิงสาวนางนี้มีใบหน้าที่งดงามราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย นางมีเส้นผมสีฟ้า ั์ตาสีไพรินทร์ และที่เด่นเป็พิเศษคือใบหูทั้งสองข้างที่เหมือนสัตว์จำพวกแมว ซึ่งมันไม่ใช่ลักษณะที่มนุษย์ควรจะมี....
'อีกแค่นิดเดียว!!! ถ้าข้าข้ามเขตแดนไปได้ พวกมันก็จะไม่กล้าตามมา'
หญิงสาวครุ่นคิดขณะเร่งความเร็วขึ้นไปอีก
"ยอมแพ้เสียเถอะองค์หญิงน้อย ขืนฝ่าเขตแดนเข้าไป ท่านต้องเจอกับทัณฑ์สายฟ้า ถึงต่อให้ท่านรอดมาได้ แต่เผ่ามนุษย์คงไม่อยู่เฉยแน่ๆ ....." เสือดำตัวใหญ่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
"เ้าเดรัจฉานชั่ว!!! ท่านพ่อข้าอุตส่าห์ไว้ใจเ้า ทำไมเ้าถึงได้ทำเช่นนี้ " ขณะเอ่ยถาม นางก็บินหนีสุดชีวิต นางหวังว่าคำพูดต่างๆ ของนาง จะสามารถถ่วงเวลาให้ปีศาจทั้งสามชะงักไปได้สักครู่ก็ยังดี....
แต่มีหรือที่ปีศาจทั้งสามจะมองไม่ออก!!
"เ้าเสือพราย อย่าเสียเวลาเลย รีบๆ จัดการซะ "ั์หกแขนเอ่ยออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ พวกเขาไล่ตามปีศาจสาวมาเป็ระยะทางร่วมพันลี้ แต่ปีศาจสาวก็หนีรอดไปได้ทุกครั้ง
"ถึงเ้าจะมีเก้าชีวิต แต่เ้าก็หนีความตายไม่พ้น.. "
"มายาสังหาร!!!!" งูั์สามตาพูดจบก็ปล่อยออร่าสีแดงสดออกมาจากดวงตาที่อยู่ตรงกลางหน้าผาก ดวงตาสีแดงตรงกลางส่องประกายพร้อมกับพลังิญญาที่พุ่งตรงไปหาหญิงสาว
"กรี๊ดดดดด~ย๊ากกกก" หญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน ความรู้สึกเหมือนโดนเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงหัวใจ ดวงตาของนางแดงก่ำ.....ความเ็ปภายในจิติญญาไม่ใช่สิ่งที่จะทนรับกันได้ง่ายๆ วิชาโจมตีจิติญญาเช่นนี้ เป็สิ่งที่นางไม่อยากพบเจอมากที่สุด ถ้าไม่ติดที่วิชาของปีศาจงูั์ มันมีระยะเวลารวบรวมพลัง นางคงจะสิ้นชีพไปเสียก่อนหน้านี้แล้ว
หลังจากโดนโจมตี ความเร็วของนางก็ลดลง นางเอามือทุบหน้าอกตัวเองแรงๆ เพื่อขับไล่ความเ็ปที่นางได้รับ ดวงจิตของนางที่เคยมีอยู่เก้าดวง ทว่ามันกลับเหลือเพียงแค่ดวงเดียวเท่านั้น สิ่งเดียวที่นางทำได้ในตอนนี้คือหนี... หนีไปให้เร็วที่สุด!!! ต่อให้ต้องสูญเสียตบะจนกลับไปอยู่ในร่างเดิม นางก็ต้องมีชีวิตรอด!!!....
แต่ทว่า สิ่งที่นางคิดมันไม่สวยงามเช่นนั้น...
"หกกรจองจำ!!!"
เพียงเสี้ยววินาทีที่นางชะลอตัวลง ั์หกแขนได้ใช้วิชาคุมขังจนเกิดเป็แขนทั้งหกที่เกิดจากดิน โผล่ขึ้นมารัดตรึงร่างหญิงสาวเอาไว้แน่น แม้นางจะดิ้นรนเพียงใด แขนที่เกิดจากดินก็ไม่มีทีท่าว่าจะแตกสลาย เมื่อทำอะไรไม่ได้นางก็รู้สึกถึงความสิ้นหวังที่เข้ามาเกราะกุมหัวใจ
"อย่าดิ้นรนเลย แม้แต่ตัวเ้าในสภาพสมบูรณ์ ก็ยังทำลายมันไม่ได้"
"ฮ่าๆ สุดท้ายเ้าก็หนีไม่รอด เผ่าเก้าชีวิตเช่นเ้า มันน่าสมเพชจริงๆ" งูั์หัวเราะสะใจ
"ถุ้ย!!! ระดับราชัน3ตน แต่กลับไล่ล่าปราณนภาเพียงผู้เดียว ใครกันแน่ที่น่าสมเพช!!!..." หญิงสาวก่นด่า นางมองปีศาจทั้งสามด้วยความอาฆาตแค้น
อีกเพียงไม่ถึง5ลี้ก็จะถึงเขตแดนแบ่งกั้นแล้ว ระยะทางใกล้เพียงแค่สายตา แต่มันกลับไกลเกินกว่าที่นางจะไปถึงได้
"เมื่อท่านพูดเช่นนี้ ข้าขอไม่เกรงใจ ลาก่อนองค์หญิงน้อย...." เสือดำถอนหายใจ มันกระพืออันใหญ่โตไปทางหญิงสาว
"คมเขี้ยววายุ!!!!"
ทันทีที่สิ้นคำของเสือดำ กลิ่นอายความตายได้คละคลุ้งอยู่ในอากาศ จนปีศาจทั้งสองต้องถอยหลังห่างออกไป
ฉับพลันมิติเบื้องหน้าได้เกิดสั่นไหว ใบมีดสายลมนับหมื่นได้ก่อตัวเป็พายุขนาดใหญ่ มันมุ่งตรงไปยังทางเบื้องหน้า พลังของมันพร้อมฉีกกระชากทุกสิ่งที่มันผ่านไป ซึ่งจุดมุ่งหมายเพียงอย่างเดียวของมัน คือหญิงสาวที่ถูกตรึงไว้บนอากาศโดยแขนทั้ง6
กลิ่นอายความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ นางรู้ดีว่าวันนี้คงจะรอดยาก.... สายลมพายุพัดเข้ามาจนนางรู้สึกแสบผิว นางหลับตาลงสักครู่ก่อนจะพูดเสียงพึมพำที่มีแค่นางที่ได้ยิน
"อาภรณ์ห่มฟ้า!!!"เสียงเอ่ยอันแ่เบา ดังออกมาจากปากของหญิงสาว... โดยไม่ต้องคิด นางดึงพลังเฮือกสุดท้ายออกมาใช้ในทันที นางเพียงแค่หวังว่า มันอาจจะช่วยยื้อชีวิตของนางได้...
ฉัวะ~
สิ้นเสียงกระซิบ คมมีดวายุได้ตรงเข้ามาเชือดเฉือนร่างกายของนางเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย เสียงหวีดร้องของหญิงสาวดังระงมไปทั่วท้องฟ้ายามราตรี ััของคมมีดที่กรีดกรายผ่านชั้นิั กระดูกทั่วร่างถูกเฉือน ร่างกายถูกชโลมไปด้วยของเหลวสีเขียวขุ่น...อวัยวะภายในกระจายไปทั่วบริเวณ
น้ำเสียงโหยหวนปานขาดใจตายกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับปีศาจสาว นางรู้สึกเหมือน่เวลามันยาวนานนับสิบๆปี
"เป็เสียงที่ไพเราะเสียจริง ฮ่าๆ" ั์หกแขนยิ้มร่า
"วิธีทรมานเช่นนี้ สมกับเป็ท่านราชันเสือพรายจริงๆ" งูั์แลบลิ้นเลียริมฝีปาก มันกล่าวชื่นชมออกมา แต่เสือดำไม่ได้พูดอะไร มันเพียงมองด้วยสายตาที่เรียบเฉยเท่านั้น
......................
เพียงชั่วอึดใจ เสียงกรีดร้องก็ได้เงียบลง เศษชิ้นเนื้อรวมถึงของเหลวสีเขียวกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณชายป่า พร้อมกับพายุที่ค่อยๆ สลายหายไป
นางตายแล้ว???
นั่นคือเสียงที่ดังอยู่ในความคิดของปีศาจทั้งสาม ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจดังยาวออกมาจากปากของเสือดำตัวใหญ่
ส่วนปีศาจงู กับั์หกกร พวกมันลงไปสำรวจเศษซากชิ้นเนื้อและรอยเื เมื่อยืนยันว่าเป้าหมายตายแล้ว พวกมันจึงกลับมารวมกลุ่มกัน ก่อนที่ทั้งสามตนจะหันหลังบินหายลับจากไป
วูบ วิ้งงงง~
หลังปีศาจทั้งสามตนเดินจากไปได้ไม่นาน ได้เกิดแสงสว่างสีฟ้าคราม ปรากฏอยู่ตรงบริเวณชายป่าติดเขตแบ่งดินแดน เศษเนื้อรวมถึงของเหลวสีเขียวที่กระจัดกระจาย พวกมันกำลังหลั่งไหลมารวมตัวกัน โดยใช้เวลาเพียงไม่นานแสงสว่างนั้นก็ได้จางหายไป ก่อนจะปรากฏร่างของหญิงสาวคนเดิม แต่ทว่าบนร่างของนางมีอาภรณ์สีฟ้าเปล่งประกายดุจดวงดาวปกคลุมร่างกาย นางยืนเท้าเปล่าอยู่บนพื้นตรงแนวชายป่า จุดที่นางอยู่มันห่างจากเขตแดนเพียงไม่กี่ลี้เท่านั้น
"ก่อนที่ข้าจะกลับสู่ร่างเดิม ข้าต้องรีบแล้ว!! "
ครั้นการโจมตีจะมาถึงตัว ปีศาจสาวได้สละตบะที่อยู่ในแก่นแท้จนหมดสิ้น...ตบะที่สะสมมาเป็เวลาหลายร้อยปีถูกดึงมาใช้จนหมด แม้แต่ร่างกายในตอนนี้ ก็แทบจะคงสภาพเอาไว้ไม่อยู่...... และจากการคาดเดาของนาง พลังตกค้างจากการสละตบะ มันคงอยู่ได้เพียงแค่2ก้านธูปเท่านั้น โดยไม่รอช้า นางได้มุ่งตรงไปยังเขตแดนทันที....
ภายในเขตแดนมันมีระยะทางเพียงแค่ครึ่งลี้ ถ้าผ่านมันไปได้นางก็จะเข้าสู่ดินแดนของมนุษย์......ระยะทางภายในเขตแดนเพียงไม่กี่ร้อยก้าว หากเป็สมัยก่อน มันคงจะเป็เื่ง่ายที่นางจะฝ่าเข้าไป....
แต่มันไม่ใช่สำหรับนางในตอนนี้ นางเหลือเพียงเศษเสี้ยวของตบะ คงไม่มีทางป้องกันทัณฑ์สายฟ้าได้เป็แน่
เขตแบ่งดินแดน เป็กำแพงอาคมสังหาร มันถูกวางเอาไว้ โดยยอดนักวางค่ายกลของสองเผ่าพันธุ์หลังจบศึกใหญ่ในสมัยอดีต
อาคมถูกแบ่งเป็สองส่วน ส่วนแรกเป็อาคมโจมตีจิติญญาที่เผ่าปีศาจวางเอาไว้ ส่วนที่สองเป็อาคมจำลองทัณฑ์์ของเผ่ามนุษย์.....
เมื่อเท้าของนางััค่ายกลในด่านแรก นางรู้สึกว่าเวลามันได้หมุนช้าลง การก้าวขาแต่ละก้าวเหมือนติดอยู่ในโคลนตม เสียงกรีดร้องของเหล่าิญญาร้าย ดังขึ้นมาในดวงจิตของนางเป็ระยะ แต่ทว่านางยังคงก้าวเดินต่อไปด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย......
อาคมส่วนแรกดูเหมือนจะไม่มีปัญหากับเผ่าปีศาจสักเท่าไหร่ เพียงระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป นางก็ฝ่าอาคมด่านแรกออกมาได้แล้ว ต่อไปคือจุดอันตรายที่สุดสำหรับเผ่าปีศาจ....อาคมทัณฑ์์!!!
เปรี้ยง~
ทุ่งสายฟ้าปรากฏตรงเบื้องหน้าของนาง สายฟ้านับหมื่นสายรูปร่างเหมือนงูั์ คล้ายกำลังรอเหยื่อเช่นนางให้เดินเข้าไป เพื่อหวังจะฉีกกระชากร่างกายของนางให้แหลกเหลว
ขณะที่คิดหาวิธีในการฝ่าค่ายกล นางก็ได้ยินเสียงร้องคำรามด้วยความเกรี้ยวโกรธ ดังแว่วมาจากทางด้านหลัง
"บัดซบ!!!! พวกเราโดนหลอกแล้ว!!!"
"นางสารเลว!!! มันยังไม่ตาย "
ปีศาจสาวรับรู้ได้ในทันทีว่าเ้าของเสียงคือผู้ใด ในใจของนางรู้สึกร้อนรนเป็อย่างมาก
"พวกมันรู้ตัวแล้ว!!! ไม่มีทางเลือก ข้าต้องใช้ความเร็วฝ่าเข้าไป" โดยไม่มีเวลาให้คิด นางตัดสินใจที่จะวิ่งฝ่าอาคมทัณฑ์์ไปโดยตรง
อาคมส่วนที่สองคล้ายว่ามันมีจิตใจ เมื่อมันััได้ถึงผู้บุกรุก สีของสายฟ้าก็ได้เปลี่ยนเป็สีม่วง ก่อนที่มันจะส่งสายฟ้านับหมื่นสายผ่าลงมายังเบื้องล่าง
เปรี้ยงงง~
เปรี้ยงงงงงง~!!
สายฟ้าผ่าลงมาดังห่าฝน มันกระหน่ำผ่าลงมายังเบื้องล่างเป็ระยะๆ สายฟ้านับหมื่นไม่มีทางเลยที่ปีศาจสาวจะหลบมันได้ทั้งหมด
หลังเข้าไปในค่ายกลได้ไม่นาน ทั่วทั้งร่างของนางมีแต่รอยไหม้จากสายฟ้าที่ผ่าลงมานับครั้งไม่ถ้วน
พอนางเดินมาได้ครึ่งทาง รูปแบบอาคมจึงเริ่มเปลี่ยนไป สายฟ้านับหมื่นได้รวมตัว กลายเป็ัสายฟ้าตัวยาวนับร้อยเมตร รูปร่างของมันดูคล้ายัที่เป็ตำนานของทวีปตะวันออก (ัไม่มีปีก)
"นะนี่คือร่างที่แท้จริงของอาคมทัณฑ์์สินะ...." ปีศาจสาวพูดเสียงสั่น
เปรี้ยงงงงง~
โฮกกกกก~
ยามัสายฟ้าลืมตาขึ้นมา เสียงคำรามที่ออกมาจากปากอันใหญ่โตของมัน ทำให้หญิงสาวสั่นสะท้านอยู่ในดวงจิต ความหวาดกลัวแสดงออกมาทางสีหน้าของหญิงสาว หัวใจของนางเต้นไม่เป็จังหวะ จิตใต้สำนึกบอกให้นางรีบหนีไป....
ัตัวเขื่องหันหน้ามามองเป้าหมาย เื้ัของมันมีบอลสายฟ้าขนาดเท่าผลแตงโมนับร้อยลูกวนเวียนอยู่รอบกาย แรงกดดันของมันทำให้ปีศาจสาวหยุดชะงัก นางเคลื่อนไหวไม่ได้ ราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้.......
จู่ๆ กลุ่มของบอลสายฟ้าก็ได้พุ่งตรงมาหานางด้วยความรวดเร็ว แม้บอลแต่ละลูกจะมีขนาดที่ไม่ใหญ่มากนัก แต่พลังทำลายล้างของมันเกินกว่าที่ร่างกายของนางในตอนนี้จะทนรับได้
"ข้าจะมาตายเช่นนี้รึ!!!! บัดซบ!! ไอ้พวกสารเลว ข้าขอ
สาปแช่งให้พวกมันพบเจ...."
ตู้มมมมม~
เปรี้ยงงงงง~
สุ้มเสียงของนางเงียบหายไป พร้อมเสียงะเิของสายฟ้าที่เสียดแทงหัวใจของผู้ที่ได้รับฟัง....กลุ่มก้อนสายฟ้าสีม่วงแตกกระจายไปคนละทิศละทาง หนึ่งในนั้นมีก้อนกลมๆ สีฟ้าขนาดไม่ใหญ่ มันได้กระเด็นลอยหายไปจากแรงะเิของบอลสายฟ้านับร้อยลูก....
.
.
.
.
.
.
.
.
ปีศาจสาว
