รอยหมึกบนข้อมือซูเม่ยกระตุกพร้อมเสียงระฆังจากเขตโอสถหลวง
ครั้งแรก เยว่หลันคิดว่าตนตาฝาด
เสียงระฆังยามสายเดินทางข้ามกำแพงวังมาเบาบาง หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ทุกครั้งที่โลหะส่งเสียงกังวาน เส้นดำใต้ผิวของซูเม่ยก็หดตัวราวกับมีชีพจรของมันเอง
“เจ็บหรือไม่”
ซูเม่ยรีบดึงแขนเสื้อลง “ไม่เจ็บเพคะ”
คำตอบเร็วเกินไป
เยว่หลันจับข้อมือนางกลับมา นิ้วของซูเม่ยเย็น ทั้งที่แสงแดด่สายส่องผ่านหน้าต่างจนห้องอับร้อน รอยหมึกซึ่งเมื่อครู่มีเพียงเส้นบางเหนือข้อมือ บัดนี้แตกแขนงขึ้นมาอีก่หนึ่งแล้ว
“แล้วเหตุใดมือเ้าจึงสั่น”
ซูเม่ยมองมือตนเหมือนเพิ่งเห็นอาการนั้น นางกำปลายนิ้วเข้าหากัน ก่อนยิ้มจาง ๆ “เมื่อคืนบ่าวไม่ได้นอน วันนี้คงเหนื่อยเท่านั้น”
เยว่หลันไม่ตอบ
นางแตะหลังมือกับหน้าผากอีกฝ่าย ไม่มีไข้ ไม่พบาแ ลมหายใจยังสม่ำเสมอ เพียงเบากว่าปกติ นางไม่ใช่หมอ และไม่คิดเสี่ยงป้อนยาที่อาจเกี่ยวข้องกับถ้วยต้องสงสัย
หีบยาสามัญถูกยกออกไปั้แ่เริ่มค้นตำหนัก ต่อให้เรียกหมอ ผู้คุมก็มีเหตุผลจะปฏิเสธ และหากฝ่ายตรวจคดีเห็นรอยนี้ ซูเม่ยอาจถูกแยกไปสอบก่อนจะได้รับการรักษา
“ั้แ่เมื่อใด” เยว่หลันถาม
“อะไรหรือเพคะ”
“อาการหนาว”
ซูเม่ยหลบตา
เยว่หลันนับความไม่สมเหตุสมผลในใจทีละข้อ
หนึ่ง อากาศร้อนแต่มือซูเม่ยเย็น
สอง รอยหมึกของนางจางลงในเวลาเดียวกับที่รอยนี้ปรากฏบนซูเม่ย
สาม เสียงระฆังจากเขตโอสถทำให้รอยตอบสนอง
และสี่ ซูเม่ยกำลังปิดบังอาการ ทั้งที่เมื่อเช้าเพิ่งเห็นชัดว่านางจะไม่ยอมโยนความผิดให้คนรับใช้
เื่นี้แก้ไม่ผ่าน
“ซูเม่ย”
อีกฝ่ายคุกเข่าลงทันที “บ่าวไม่เป็อะไรจริง ๆ เพคะ พระสนมเพิ่งชะลอคำสั่งลงโทษได้ หากตอนนี้เกิดเื่ขึ้นอีก ฝ่ายตรวจคดีจะหาว่าตำหนักเราซ่อนวิชาอัปมงคล”
“ดังนั้นเ้าจึงคิดจะรอให้ล้มต่อหน้าพวกเขา”
“บ่าวเพียง—”
“ขึ้นมานั่ง”
ซูเม่ยเม้มริมฝีปาก แต่ยอมกลับมานั่งข้างเตียง
เยว่หลันปล่อยแขนนางช้า ๆ รอยที่ข้อมือตนเองยังจางจนเกือบมองไม่เห็น มันไม่ได้ย้อนกลับมาแม้แต่น้อย
คำสั่งลงโทษถูกชะลอ ผลลัพธ์ของนางเปลี่ยน จากนั้นรอยก็เลือกซูเม่ย
ต้นฉบับเดิมไม่มีสิ่งนี้ หรืออย่างน้อยส่วนที่นางเคยอ่านไม่ได้เขียนถึงมัน ในหน้ากระดาษ ซูเม่ยเป็เพียงนางกำนัลซึ่งยอมรับผิดแทนนายหญิงแล้วหายไปจากเื่ ไม่มีคำบรรยายว่าถูกขัง ถูกฆ่า หรือรอดชีวิต
ตัวละครที่หมดหน้าที่ ไม่จำเป็ต้องมีตอนจบ
ความคิดนั้นเคยดูเป็เพียงข้อบกพร่องในการเล่าเื่ บัดนี้หญิงสาวซึ่งถูกละไว้หลังหน้ากระดาษกำลังนั่งตัวเย็นอยู่ตรงหน้านาง
เยว่หลันยื่นถ้วยน้ำอุ่นให้ “ดื่มทีละน้อย”
“พระสนม—”
“ข้าไม่ได้รักษาเ้า เพียงไม่้าให้เ้าหมดแรงเพราะไม่ดื่มน้ำซ้ำอีกเื่”
ซูเม่ยรับถ้วยไป แววตาสงสัยยังคงอยู่ นางคงไม่แน่ใจว่านายหญิงซึ่งตนรับใช้มาหลายปีเหตุใดจึงเปลี่ยนไปภายในคืนเดียว
เยว่หลันเองก็ยังไม่แน่ใจว่าควรอธิบายอย่างไร
บอกว่าร่างนี้เคยเป็ตัวละครในนิยายหรือ บอกว่านางจำวันตายของทุกคนได้เพียงบางส่วน และเพิ่งใช้ข้อผิดพลาดในต้นฉบับช่วยตนจากคำสั่งลงโทษหรือ
ถ้าเป็นาง นางคงเรียกหมอเช่นกัน
เพียงแต่อาจเป็หมอที่รักษาคนเสียสติ
เสียงระฆัง่บ่ายดังขึ้นอีกครา
ถ้วยในมือซูเม่ยกระทบฟันเบา ๆ
เยว่หลันคว้าข้อมือนาง เส้นดำกระตุกสามครั้งตามเสียงระฆัง แล้วสงบลงเมื่อเสียงสุดท้ายจางหาย
คราวนี้ไม่ใช่ตาฝาด
“ระฆังนั้นใช้ทำอะไร” นางถาม
ซูเม่ยหายใจช้าลงก่อนตอบ “เขตโอสถหลวงตีบอกเวลาเปิดปิดคลังยาเพคะ ่สายตรวจบัญชี ่บ่ายส่งเวร และกลางคืนปิดเตาต้มทั้งหมด”
“ทุกวันหรือ”
“เพคะ”
“เมื่อคืนได้ยินหรือไม่”
“เมื่อคืน...” ซูเม่ยขมวดคิ้ว “บ่าวจำไม่ได้”
เยว่หลันมองสีหน้าของนาง ไม่ใช่การหลบเลี่ยง คราวนี้อีกฝ่ายกำลังค้นความทรงจำจริง ๆ
“พักเสีย” นางกล่าว “ก่อนระฆังกลางคืน ข้าจะหาทางเรียกเหอชิง”
ซูเม่ยส่ายหน้าทันที “เรียกไม่ได้เพคะ”
“เหตุใด”
“ท่านหมอเหอกำลังตรวจเส้นทางยา หากพระสนมเรียกกลับมาตอนนี้ ฝ่ายตรวจคดีจะกล่าวว่าทรงรบกวนการสืบสวน และถ้าเขาเห็นรอยนี้...” นางดึงแขนเสื้อปิดแน่นกว่าเดิม “พระสนมจะถูกกล่าวหาเพิ่ม”
“เ้ากลัวว่าข้าจะถูกกล่าวหา หรือกลัวว่าพวกเขาจะทำอะไรเ้า”
ซูเม่ยเงียบ คำตอบจึงเป็ทั้งสองอย่าง
“หากอาการหนักขึ้น เ้าต้องบอกข้า”
“เพคะ”
“อย่าตอบเพียงเพื่อให้ข้าหยุดถาม”
ซูเม่ยก้มหน้า “เพคะ”
คำรับครั้งที่สองไม่น่าเชื่อถือกว่าครั้งแรกเลย
จนตะวันลับกำแพง ซูเม่ยยังฝืนจุดตะเกียงและจัดสำรับเย็น เยว่หลันนั่งข้างหน้าต่าง รื้อความทรงจำเกี่ยวกับตำหนักจันทร์ดับ
ในต้นฉบับ พระสนมเสิ่นไม่ได้รอการปะาอย่างสงบ หลังคำให้การของคนรับใช้ นางพยายามหนีผ่านทางลับหลังห้องเก็บเครื่องเรือน ทางนั้นเชื่อมกับเส้นทางส่งฟืนด้านตะวันตก หากผ่านประตูตรวจยามกลางคืนได้ จะออกถึงเขตสวนร้างก่อนกำแพงชั้นนอก
แผนล้มเหลว นางถูกจับกลับมา และความพยายามหลบหนีกลายเป็หลักฐานยืนยันความผิด
แต่ตอนนี้คำให้การของเกาฝูถูกหักล้างไปบางส่วน ผู้คุมสนใจทางเข้าหลักมากกว่าห้องเก็บของ หากมี่เวลาใดที่เส้นทางนั้นยังไม่ถูกค้น ก็คงเป็คืนนี้
เยว่หลันไม่ได้คิดจะหนีทันที นางเพียงต้องรู้ว่าทางเลือกยังอยู่
เสียงระฆังกลางคืนดังขึ้น
เคร้ง
ช้อนในมือซูเม่ยตกกระทบพื้น
นางเซชนโต๊ะ ถ้วยข้าวต้มคว่ำ น้ำร้อนหกผ่านขอบโต๊ะลงบนกระโปรง แต่หญิงสาวไม่ร้องแม้แต่น้อย ร่างทั้งร่างทรุดลงราวกับเส้นซึ่งดึงไว้ถูกตัดขาด
“ซูเม่ย!”
เยว่หลันรับตัวนางไม่ทัน เข่ากระแทกพื้นก่อน นางจึงทำได้เพียงประคองศีรษะไม่ให้ฟาดมุมโต๊ะ
เสียงระฆังครั้งที่สองดังขึ้น
รอยหมึกพุ่งพ้นขอบแขนเสื้อ เลื้อยจากข้อมือขึ้นถึงท้องแขน
ครั้งที่สาม ซูเม่ยเกร็งตัว หายใจไม่เข้า
เยว่หลันคลายคอเสื้อนาง จัดให้นอนตะแคงและยกศีรษะพ้นคราบข้าวต้ม “ซูเม่ย มองข้า”
เปลือกตาของอีกฝ่ายสั่น แต่ไม่เปิด
เยว่หลันแตะหน้าผาก ไม่มีไข้ ตรวจลมหายใจ ยังมี เพียงขาด่เหมือนคนถูกความหนาวบีบรัดจากภายใน นางดึงผ้าห่มมาคลุม แล้วถูฝ่ามือเย็นจัดของซูเม่ย
“ได้ยินข้าหรือไม่”
“พระ...สนม...”
“อย่าหลับ”
“หนี...เพคะ”
เยว่หลันชะงัก “อะไรนะ”
ซูเม่ยฝืนลืมตา ั์ตาพร่ามัว “หลังห้องเก็บของ...มีทางสำหรับคนส่งฟืน บ่าวจะถ่วงทหารไว้ พระองค์ไปคืนนี้ได้”
“เ้ารู้ทางนั้นได้อย่างไร”
“บ่าวเป็คน...เตรียมไว้”
คำตอบเย็นกว่ารอยหมึกเสียอีก
ในต้นฉบับ ทางหนีเป็ความลับของพระสนมเสิ่น แต่ผู้เป็นายไม่เคยลงมือขุดกำแพงหรือย้ายตู้ด้วยตนเอง คนที่เตรียมทาง คนที่เสี่ยงติดสินบนคนเฝ้าประตู และคนที่อาจถูกลงโทษแทน ย่อมเป็ซูเม่ย
รายละเอียดซึ่งเื่เดิมไม่เคยเห็นว่าสำคัญ
“ท่านต้องไป” ซูเม่ยกระซิบ “ก่อนพวกเขารู้ว่ารอยนี้อยู่กับบ่าว”
“แล้วเ้าล่ะ”
“บ่าวจะบอกว่า...ไม่รู้”
คำโกหกที่ไม่มีผู้ใดเชื่อ
“นี่คือสิ่งที่เ้าเลือกจริง ๆ หรือ” เยว่หลันถาม “มิใช่เพราะคิดว่านางกำนัลสมควรตายแทนนาย”
ซูเม่ยนิ่งไป ความกลัวในดวงตาไม่ได้หาย แต่ครั้งนี้นางตอบโดยไม่หลบ “บ่าวไม่อยากตายเพคะ”
นิ้วเย็นจัดกำแขนเสื้อเยว่หลันแน่นขึ้น
“แต่หากพระองค์อยู่ พวกเขาอาจฆ่าทั้งสองคน หากพระองค์ไป อย่างน้อยยังมีคนตามหาว่าใครทำเื่นี้กับบ่าว นี่เป็สิ่งที่บ่าวคิดเอง มิใช่เพราะชีวิตบ่าวไม่มีค่า”
เยว่หลันไม่อาจปฏิเสธด้วยคำสั่งของผู้เป็นาย นิ้วเย็นจัดยังคงกำแขนเสื้อนางไว้ รอคำตอบ
“ถ้ามีทางที่เราไม่ต้องเลือกว่าผู้ใดควรถูกทิ้ง เ้าจะยอมเสี่ยงอยู่กับข้าหรือไม่”
ซูเม่ยมองรอยหมึกบนแขนตน ก่อนพยักหน้าช้า ๆ “หากเป็ทางที่พระองค์จะไม่หนีไปแล้วปล่อยให้บ่าวตายโดยไม่รู้สาเหตุ บ่าวยอมเพคะ”
เยว่หลันมองประตู ทหารยังไม่เข้ามา เสียงถ้วยตกคงถูกลมพัดกลบ หรือพวกเขาไม่สนใจความเคลื่อนไหวของผู้ต้องหาซึ่งไม่มีอาวุธ
ทางลับอยู่ห่างออกไปเพียงสองห้อง
ถ้านางหนีได้ นางอาจหาหมอจากที่อื่น อาจตามรอยผู้สั่งเกาฝูโดยไม่ถูกกัก อาจช่วยซูเม่ยภายหลัง
คำว่า “ภายหลัง” เป็ข้ออ้างที่มนุษย์ใช้เก่งเสมอ
เยว่หลันจัดผ้าห่มรอบตัวซูเม่ย แล้วลุกขึ้น
รอยหมึกบนแขนหญิงสาวเข้มขึ้นทันที
ซูเม่ยสูดลมหายใจเฮือก ร่างงอด้วยความเ็ปเป็ครั้งแรก
เยว่หลันหยุด
เส้นดำหยุดลาม
นางมองข้อมือตนเอง รอยจางใต้ผิวไม่เปลี่ยนแปลง จากนั้นหันไปทางห้องเก็บเครื่องเรือนอีกครั้ง
เพียงความคิดเื่เปิดทางลับชัดขึ้น รอยบนแขนซูเม่ยก็เต้นแรง
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง
ไม่ใช่ระฆังแล้ว
มันตอบการตัดสินใจของนาง
เยว่หลันก้าวไปทางประตูหนึ่งก้าว
ซูเม่ยส่งเสียงคราง รอยหมึกแตกแขนงขึ้นถึงข้อศอก
นางถอยกลับ รอยลามช้าลง
ความเชื่อมโยงชัดเจนจนไม่ต้องมีหมอมายืนยัน
การหนีของนางมีราคา และสิ่งที่กำลังเรียกเก็บราคานั้นเลือกหักจากชีวิตซูเม่ย
ภาพจากโลกเดิมผุดขึ้นมาโดยไม่ให้ตั้งตัว ห้องทำงานสว่างด้วยแสงจอ หมายเหตุข้อหนึ่งซึ่งนางเห็นว่าผิดแต่ปล่อยผ่าน เพราะกำหนดส่งใกล้เข้ามาและผู้เขียนยืนยันว่าไม่ต้องแก้ ภายหลังข้อผิดพลาดนั้นถูกพิมพ์ออกไป คนอีกคนรับผิดแทน
เยว่หลันจำมือของเขาที่สั่นขณะเก็บของออกจากโต๊ะได้ชัดกว่าประโยคที่ผิด นางเคยปลอบตนเองว่าไม่ได้เป็คนตัดสินใจ แต่การเห็นผลลัพธ์แล้วเลือกเดินออกมา ก็เป็การตัดสินใจชนิดหนึ่ง
หากคืนนี้นางเปิดทางลับ ซูเม่ยอาจตายก่อนนางพ้นประตูตะวันตก แล้วเยว่หลันจะบอกตนเองอีกครั้งว่านางตั้งใจกลับมาช่วย
เื่เดิม เปลี่ยนเพียงชื่อผู้รับผล
“พระสนม...” ซูเม่ยพยายามยันตัวขึ้น “อย่าเสียเวลาเพราะบ่าว”
เยว่หลันคุกเข่าลงข้างนาง
“เ้าพูดผิด”
ซูเม่ยมองอย่างไม่เข้าใจ
“ข้าไม่ได้เสียเวลาเพราะเ้า” เยว่หลันจับข้อมือเย็นนั้นไว้ “ข้ากำลังเลือกทางที่เราตกลงจะเสี่ยงด้วยกัน และหยุดตนเองไม่ให้ทำผิดซ้ำ”
นางลุกไปยังห้องเก็บเครื่องเรือน ดึงตู้ไม้ซึ่งบังแผ่นผนังออกเพียงพอให้เห็นร่องประตูลับ
ลมเย็นจากช่องแคบลอดเข้ามา กลิ่นดินชื้นกับฟืนเก่าอยู่ใกล้เพียงเอื้อม
ทางรอดเปิดอยู่ตรงหน้า
เยว่หลันผลักตู้กลับเข้าที่ ลงกลอนด้านใน แล้วลากหีบไม้หนักมาขวางเพิ่ม
เสียงไม้ครูดพื้นทำให้ทหารนอกประตูะโถาม “มีอะไร”
นางเดินกลับไปเปิดประตูหลัก “นางกำนัลของข้าล้มป่วย ไปเรียกหมอหลวงเหอ”
ทหารสองคนมองหน้ากัน คนหนึ่งหัวเราะสั้น “ตำหนักต้องโทษไม่มีสิทธิ์เรียกหมอหลวง”
“เช่นนั้นไปเรียกหัวหน้าของเ้า”
“ปิดประตูแล้วกลับเข้าไป”
เยว่หลันยืนขวางธรณี “หลินซูเม่ยเป็ผู้รับถ้วยยาเมื่อคืน เป็ผู้ถูกกล่าวหาว่าเปิดประตูให้เกาฝู และเป็พยานซึ่งฝ่ายตรวจคดียังสอบไม่เสร็จ หากนางตายหลังคำให้การของเกาฝูมีพิรุธ ผู้ใดจะรับรองว่าไม่มีคนทำลายพยาน”
สีหน้าทหารเปลี่ยนเล็กน้อย
“นางเพียงป่วย”
“เ้าตรวจแล้วหรือ”
“ข้าไม่ใช่หมอ”
“ดี อย่างน้อยเราก็เห็นตรงกันหนึ่งเื่” เยว่หลันกล่าว “จงไปตามคนที่เป็หมอ”
ทหารอีกคนขยับมือแตะดาบ “พระสนมกำลังข่มขู่เ้าหน้าที่หรือ”
“ข้ากำลังมอบโอกาสให้พวกเ้ามีพยานยืนยันว่าทำตามหน้าที่ หากนางตาย คืนนี้ทุกคนที่เฝ้าประตูจะถูกสอบว่าเห็นอาการั้แ่เมื่อใด เหตุใดไม่รายงาน และใครสั่งให้ปล่อยพยานตาย”
ไม่มีผู้ใดขยับ
เยว่หลันจึงเติมคำสุดท้าย “บอกเหอชิงว่าอาการเริ่มหลังซูเม่ยััถ้วยของกลาง และกำเริบพร้อมระฆังจากเขตโอสถ หากเขายังไม่มา ข้าจะให้บันทึกว่าข่าวนี้ถูกทหารหน้าตำหนักกักไว้”
คราวนี้ทหารคนแรกหันไปสั่งผู้ใต้บังคับบัญชา “ไปแจ้งหัวหน้าเวร”
“แจ้งเหอชิงโดยตรง”
“พระสนมไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่ง”
“แล้วเ้ามีสิทธิ์เลือกว่าจะให้ชื่อของตนอยู่ตรงส่วนใดในรายงาน”
เขาจ้องนางครู่หนึ่ง ก่อนผลักประตูปิดใส่
แต่เสียงฝีเท้าคนหนึ่งรีบออกจากลานไปแล้ว
เยว่หลันกลับเข้าห้อง ซูเม่ยหายใจเบาจนผ้าบนอกแทบไม่ขยับ นางเปลี่ยนผ้าห่มผืนที่เปื้อนน้ำข้าว จัดให้อีกฝ่ายนอนตะแคง และเรียกชื่อทุกครั้งที่เปลือกตาปิดนานเกินไป
นางไม่รู้ว่าการทำเช่นนี้ช่วยได้มากเพียงใด
แต่รู้ว่าห้ามป้อนยาสุ่ม ห้ามปล่อยให้อยู่ลำพัง และห้ามโกหกตนเองว่าเข้าใจสิ่งซึ่งไม่เข้าใจ
่เวลารอคอยยืดยาว เสียงยามเปลี่ยนเวรดังจากไกล ๆ เงาคบไฟเคลื่อนผ่านหน้าต่างสองรอบ
ในที่สุดประตูตำหนักถูกเปิดแรง
เหอชิงก้าวเข้ามาพร้อมผู้ช่วยสองคน กล่องยาอยู่ในมือผู้หนึ่ง ส่วนอีกคนถือหีบไม้ผนึกตราฝ่ายตรวจคดี หัวหน้าทหารตามหลังมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“ผู้ใดแตะต้องนางหลังล้ม” เหอชิงถามทันที
“ข้าคนเดียว”
“ให้ยาอะไร”
“ไม่มี”
“น้ำ”
“ก่อนล้มดื่มน้ำอุ่น หลังล้มไม่ได้ป้อนสิ่งใด”
“อาเจียนหรือไม่”
“ไม่”
“ชัก”
“ร่างเกร็งตามเสียงระฆังสามครั้ง”
เหอชิงนั่งลงข้างซูเม่ย เขาเปิดเปลือกตา ตรวจลิ้น แตะชีพจรทั้งสองข้าง แล้วสั่งผู้ช่วยจุดตะเกียงเพิ่ม
เมื่อแขนเสื้อซูเม่ยถูกเลิกขึ้น รอยหมึกทอดจากโคนนิ้วถึงข้อศอก
ผู้ช่วยคนหนึ่งผงะ “นี่มัน—”
“อย่าแตะ” เหอชิงสั่ง
เขามองเยว่หลัน “รอยนี้ปรากฏเมื่อใด”
“หลังคำสั่งลงโทษข้าถูกชะลอ”
“เหตุใดไม่รายงานั้แ่เช้า”
คำถามนั้นมีคม และสมควรมี
“ข้าไม่รู้ว่าผู้ใดในฝ่ายตรวจคดีไว้ใจได้”
“ดังนั้นจึงเสี่ยงชีวิตนางกำนัลเพื่อเก็บข้อมูล”
เยว่หลันกำมืออยู่ใต้แขนเสื้อ “ใช่”
ซูเม่ยขยับริมฝีปาก “ไม่ใช่...เพคะ บ่าวเป็คนขอ—”
“อย่าพูด” เหอชิงกดนิ้วลงบนชีพจร “เก็บแรงไว้”
เยว่หลันมองรอยหมึกบนแขนอีกฝ่าย นางอยากแก้คำตอบ อยากบอกว่าตนทำเพื่อป้องกันซูเม่ย แต่ความจริงคือส่วนหนึ่งของนาง้าเวลาเพื่อคิด ้าควบคุมว่าใครจะรู้ และผลของความล่าช้ากำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ตรงหน้า
“ข้าตัดสินใจผิด” นางกล่าว “แต่ตอนนี้ช่วยนางก่อน”
เหอชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เหมือนไม่คาดว่าจะได้ยินคำยอมรับตรง ๆ
เขากลับไปตรวจชีพจร “ไม่มีไข้ ไม่มีสัญญาณาเ็ ลิ้นและตาไม่เหมือนพิษเย็นหรือพิษร้อน ลมหายใจติดขัดแต่ทางเดินหายใจไม่อุดตัน”
“รักษาได้หรือไม่”
“หากยังไม่รู้ว่าเป็อะไร คำว่ารักษาเป็เพียงคำปลอบ”
เขาสั่งให้ผู้ช่วยนำเข็มเงินหลายขนาดออกมา แต่ยังไม่ปัก เพียงวางเทียบตำแหน่งเส้นชีพจรแล้วตรวจสีผิว จากนั้นถามเวลาอาการกำเริบทุกครั้ง
เยว่หลันตอบตามที่จำได้ ่สายหนึ่งครั้ง ่บ่ายหนึ่งครั้ง และกลางคืนสามครั้งตรงกับระฆังปิดเตา
“มีสิ่งใดจากเขตโอสถอยู่ในตำหนักนี้หรือไม่” เหอชิงถาม
“ไม่มี ยากับหีบหลักฐานถูกนำออกไปหมดแล้ว”
ผู้ช่วยด้านหลังกลับมองหีบผนึกในมือตน “ท่านหมอ ถ้วยของกลางอยู่ที่นี่”
หัวหน้าทหารขมวดคิ้ว “เหตุใดนำมาด้วย”
“เพราะข้อความบอกว่าอาการเกิดหลังััถ้วย” เหอชิงตอบ “ข้าจึงสั่งนำหลักฐานมาภายใต้ตราผนึกเพื่อเทียบสิ่งตกค้าง มิใช่ให้ผู้ต้องหาแตะต้อง”
เขายังไม่ให้ผู้ช่วยขยับหีบ แต่เรียกผู้จดบันทึกมาคัดหมายเลขของกลาง ลักษณะเชือก และรอยประทับทุกตำแหน่งลงกระดาษ
“ตราฝ่ายตรวจคดีสามดวงไม่ขาด เชือกไม่มีรอยแก้” เหอชิงกล่าว “หัวหน้าทหาร ตรวจด้วยตนเองแล้วลงชื่อรับรอง”
หัวหน้าทหารไม่เต็มใจ แต่ต้องก้มตรวจหีบทีละด้าน ก่อนประทับลายนิ้วมือท้ายบันทึก ผู้ช่วยสองคนลงชื่อเป็พยานตาม เหอชิงจึงเขียนเวลาเริ่มตรวจและกำชับให้บันทึกระยะเคลื่อนหีบทุกครั้ง
เยว่หลันมองหีบไม้ รอยจางบนข้อมือตนพลันเย็นวาบ
ในเวลาเดียวกัน ซูเม่ยสะดุ้งทั้งที่ยังไม่ได้เปิดหีบ
เหอชิงเห็นเช่นกัน “วางหีบไว้หน้าประตู”
ผู้ช่วยทำตาม
ชีพจรใต้ปลายนิ้วเขาเต้นถี่ขึ้น
“ยกออกไปนอกลาน”
เมื่อหีบถูกนำห่าง ลมหายใจซูเม่ยค่อย ๆ ยาวขึ้น
ห้องทั้งห้องเงียบลง
เหอชิงให้ผู้ช่วยทำซ้ำ โดยกำชับว่าห้ามเปิดตรา ห้ามเปลี่ยนทิศหีบ และห้ามให้ผู้ใดััซูเม่ยนอกจากเขา
ครั้งแรก หีบหยุดห่างจากเตียงสิบก้าว ชีพจรเร็วขึ้นเล็กน้อย ห้าก้าว รอยหมึกกระตุก สามก้าว ซูเม่ยเกร็งนิ้ว
เหอชิงยกมือทันที “พอ นำออกไป”
ผู้ช่วยถอยกลับ รอยหมึกหยุดเคลื่อนไหว
หัวหน้าทหารมองหีบสลับกับหญิงบนเตียง “ในหีบอาจมีไอพิษรั่ว”
“ตราผนึกไม่ขาด” เหอชิงกล่าว “และหากไอพิษมากพอส่งผลในระยะสิบก้าว คนถือหีบควรมีอาการก่อน”
ผู้ช่วยหน้าซีดลง แต่ยังยืนมั่นคง
“หรือเป็กลของพระสนม” หัวหน้าทหารกล่าว “นางอาจสั่งให้นางกำนัลแกล้งป่วย”
เหอชิงไม่เถียง เขาหยิบผ้าผืนหนึ่งปิดตาซูเม่ย แล้วสั่งให้ผู้ช่วยเคลื่อนหีบตามจังหวะซึ่งเขาเขียนลงกระดาษโดยไม่บอกผู้ใดในห้อง
บางครั้งเข้าใกล้ บางครั้งถอยห่าง บางครั้งหยุดนิ่ง ซูเม่ยไม่อาจเห็น เยว่หลันเองก็ถูกสั่งให้หันหลัง มีเพียงเสียงเหอชิงนับชีพจรอย่างแ่เบา
เมื่อการทดสอบจบ เขาดึงผ้าปิดตาออก สีหน้าซึ่งเคยสงบนิ่งเคร่งขึ้น
“เป็อย่างไร” เยว่หลันถาม
“ทุกครั้งที่ถ้วยเข้าใกล้ ชีพจรนางเร็วขึ้นและขาด่ ทุกครั้งที่นำออกห่าง ชีพจรกลับมาสม่ำเสมอกว่าเดิม”
“พิษชนิดใดทำเช่นนี้ได้”
เหอชิงมองรอยหมึกซึ่งเลื้อยอยู่ใต้ผิว ก่อนมองหีบหลักฐานนอกประตู
“ไม่มีพิษชนิดใดที่ข้ารู้จัก”
“โรคเล่า”
“โรคไม่รู้ว่าของกลางอยู่ห่างกี่ก้าว”
เขาวางปลายนิ้วลงบนชีพจรซูเม่ยอีกครั้ง ราวกับต้องยืนยันสิ่งที่ตนไม่้าเชื่อ
จากนั้นจึงกล่าวช้า ๆ
“ชีพจรของนางไม่ได้ตอบสนองต่อยา”
สายตาเขาเลื่อนไปยังถ้วยซึ่งถูกปิดผนึกอยู่ในหีบ
“มันกำลังตอบหลักฐานชิ้นนั้น”
15K
![ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688553136_53689454.webp)
