รุ่นพี่ที่เลิฟ

ตอน6: The Escort

ท่ามกลางกองสมุดหลายสิบเล่มที่หล่นเต็มพื้น กับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า และเราที่กำลังพยายามดึงตัวเองให้ลุกขึ้นมา

“นายเราขอโทษเรารีบไปหน่อยไม่ทันเห็นว่ามีคนเดินมา” เรายื่นมือเข้าไปเพื่อจะดึงเขาขึ้นมา เขาก้มหน้าไปหยิบสมุดที่หล่นเต็มพื้น

“เดี๋ยวเราช่วยเก็บนะ” 

“ไม่เป็๲ครับผมเก็บเองได้” เขาค่อยๆลุกแล้วหันหน้ามาหาเรา

“เห้ยพี่โซ่” เรา๻๷ใ๯เรียกชื่อพี่เขาดังมาก 

เขาหันมามองหน้าเราแล้วยิ้มและพยายามจะลุกขึ้นไปเก็บสมุดที่หล่นอยู่  และถามเราว่า “รู้จักชื่อพี่ได้ยังไงครับ”

“เอ่อ” เรานิ่งไปสักแป๊บ

“พี่ถามว่ารู้จักชื่อพี่ได้ยังไงครับ เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า” พี่โซ่ถามย้ำเราอีกครั้งพลางหยิบสมุดที่หล่นพื้นไปด้วย

“เอ่อออออ มีนเป็๞น้องพี่เมย์ห้องม6/1ครับเคยเห็นพี่เมย์พูดถึงพี่อยู่บ่อย ๆ ว่าพี่เรียนเก่งมาก ขยันสุด ๆ แถมยังได้ไปแข่งขันงานใหญ่ระดับประเทศหลายงานแล้ว” เราอธิบายและช่วยพี่โซ่เก็บสมุดไปด้วย

“ชื่อมีนเหรอเราอ่ะ น้องมีนก็พูดเกินไปพี่ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกครับ ว่าแต่เราเคยเห็นหน้าพี่เหรอครับ” พี่โซ่หยุดหยิบสมุดที่พื้นแล้วหันมายืนจ้องหน้าเรา

“เอ่อ มีนเคยเข้าไปดู IG พี่ก่อนหน้านี้มาแล้ว เห็นพี่เมย์พูดถึงพี่บ่อย ๆ ก็คิดว่าคนอะไรจะเก่งขนาดนั้น แอบไปส่องบ้าง” เราแก้เขินไปพยายามจะหลบสายตาพี่โซ่

“อ๋อเป็๲แบบนี้นี่เองแต่ไม่ได้ไป ฟอลโล่พี่ใช่ป่ะไปกดเป็๲เพื่อนกันได้นะเรารู้จัก IG พี่แล้วนี่ รอนะครับพี่รีบไปก่อนนะครับไปส่งการบ้านอาจารย์” พี่โซ่เก็บสมุดที่หล่นจนครบ แล้วหันไปโบกมือให้เราและส่งยิ้มกว้าง ๆ ดูน่ารักมาก ๆ 

เราไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้น ได้แต่ส่งยิ้มและโบกมือให้พี่โซ่ พี่เขาทำไมพูดจาเพราะจัง ขนาดเราเดินชนจนเจ็บยังสุภาพขนาดนี้ ผิดกับนายนั่นเจอกันทีไรทะเลาะทุกที คนอะไรตัวซวยจริง ๆ ว่าแต่ทำไมอยู่ ๆ นึกถึงนายนั่นขึ้นมาอีกหละ เห็นหน้านายนั่นลอยมาทีไรเกิดเ๹ื่๪๫ทุกรอบ 

“ตายหละมัวแต่ช้าอยู่เนี้ยวิชาบ่ายน่าจะเริ่มเรียนแล้ว จะซวยมั๊ยเนี้ย” เรารีบวิ่งขึ้นห้องเรียนทันที

…………………

ระหว่างที่กำลังจะเริ่มเรียนวิชาชีววิทยาทุกคนกำลังเตรียสมุดหนังสือพร้อมอุปกรณ์เตรียมตัวเรียน และอาจารย์ก็ให้เปิดหน้าที่จะเรียนในวันนี้เรียบร้อยแล้ว  ส่วนเรากำลังจอจ่อกับการหาไข่สีน้ำเงิน ในกระเป๋านักเรียนอย่างใจจดใจจ่อ

“มีน เมิงทำไรอ่ะเดี๋ยวอาจารย์ก็ว่าเอาหรอก” พอร์ชกระซิบพร้อมสะกิดเรา

“กูกำลังหาไข่” เราพูดในลำคอและมองหน้าพอร์ช

“ไข่อะไรของเมิงอีก” พอร์ชทำหน้างง

“เอ่อน่าไว้กูอธิบายให้เมิงอีกที ตอนนี้กูกำลังหามันอยู่ว่ากูเอาไปไว้ที่ไหน” เราหันมาจดจ่อที่กระเป๋านักเรียนอีกครั้งโดยไม่สนใจเพื่อนเลย พอร์ชได้แต่ส่ายหน้าแล้วหันกลับไปเรียนต่อ

“เจอแล้ว” เราลืมตัวอุทานเสียงดังขึ้นมา  พร้อมกำไข่สีน้ำเงินใบนั้นไว้แน่นแล้วเอาใส่กระเป๋ากางเกงไว้ อาจารย์ที่กำลังสอนอยู่ถึงหยุดสอนแล้วทุกคนในห้องหันมามองที่เราเป็๞สายตาเดียวกัน 

“มีอะไรกันนายพัฒนพงษ์ นายกฤษณะ เธอสองคนมีไรอะไร” อาจารย์ถามเรากับพอร์ช

“ไม่มีอะไรครับ เมื้อกี้ผมเจอแมงสาบครับ มันวิ่งไปทางหน้าห้อง” เราชี้ไปที่หน้าห้อง

“ไหนๆ มันวิ่งมาทางไหน” อาจารย์รีบเดินหนี

“สงสัยวิ่งออกนอกห้องไปแล้วมั้งครับอาจารย์” เรารีบจบประโยคให้เร็วที่สุด

“เมิงเป็๲ไรมากป่าวไอ้มีน พักนี้เมิงแปลก ๆไปนะ” พอร์ชหันมาว่าเรา

เราก็ได้แต่นิ่ง ๆ และโล่งมากสุดท้ายก็หามันเจอจนได้ ห้องเรียนก็กลับมาบรรยากาศปกติ เย็นนี้ที่ชมรมเรามีไข่สีน้ำเงิน ที่นายนั่นพูดถึงแล้ว อยากจะรู้ว่าไข่สีน้ำเงินอันนี้เอาไว้ใช้ทำอะไรเย็นนี้ได้รู้กัน ตอนนี้ในใจรู้สึกทั้งอยากจะเอาไข่ไปแสดงให้นายนั่นดู กับอีกใจก็ไม่อยากจะไปชมรมนั้นเลยเราไม่ชอบและไม่อยากจะเข้าชมรมนี้เลย สับสนอยู่ในใจตัวเองขึ้นมาอีกแล้ว

…………………..

เสียวกริ่งดังขึ้นทุกคนเก็บของ ๆ ตัวเองเตรียมตัวไปชมรมที่ตัวเองเลือกไว้กัน ดูเหมือนทุกคนมีความสุขกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นแต่ทำไมเราถึงรู้สึกหดหู่ ปน สับสนยังไงก็ไม่รู้บอกไม่ถูก

“มีนสรุปนายอยู่ชมรมอะไร อาจารย์ได้บอกนายไปหรือยัง เราได้อยู่ชมรมเดียวกันมั๊ย” แค็ทถามเรา

“นั่นดิสรุปแกมีชมรมอยู่ยังว่ะมีน” นุ่นเสริมขึ้นมาทันที

“เราได้อยู่ชมรมบาสเกตบอล” 

ทุกคนหันมามองหน้าเราแล้วพูดพร้อมกัน “อะไรนะ” 

“ได้ยินไม่ผิดหรอก เราอยู่ชมรมบาสเกตบอล” เราย้ำเพื่อน ๆอีกครั้ง

“มีนแกจะไหวเหรอ บาสเกตบอลเนี้ยนะ แกไม่ชอบมันและเคยเกิดเ๱ื่๵๹เพราะบาสเกตบอล” พอร์ชทำหน้าแปลกใจและสงสัยในตัวเรา

“เราก็ไม่รู้จะอธิบายให้พวกแกฟังกันยังไง รู้แต่ว่าไอ้ไข่สีน้ำเงินใบนี้มันมาอยู่ในกระเป๋ากางเกงเราเมื่อไหร่ไม่รู้ มันเป็๞ของชมรมบาสเกตบอลสำหรับคนที่สมัครชมรมนี้” เราล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบไข่ใบนั้นขึ้นมา

“ไข่เนี้ยนะ” นุ่นชี้ไปที่ไข่

“เอ่อดิ วันนี้แหละเราถึงจะรู้ว่ามันมาได้ยังไง แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่เรา แล้วไข่ใบนี้มันคืออะไร” เราพูดพลางถอนหายใจทำหน้าเซ็งขึ้นมาทันที

“ยังไงก็ลองไปดูก่อนนะเว้ยมีน มันอาจะไม่แย่อย่างที่เราคิดก็ได้นะ” แค็ทให้กำลังใจเรา

“นั่นดิลองไปเหอะมีน”นุ่นจับมือให้กำลังใจเรา

แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปชมรมของตัวเองตามที่ได้นัดหมาย ส่วนเราก็กำลังจะไปที่สนามบาส ที่ที่นัดหมายของชมรม ดูคนอื่นเขารีบไปกันจัง แต่ทำไมเราไม่อยากให้ถึงเวลานั้นเลย คิดแล้วหดหู่ขึ้นมาอีกแล้ว 

………………..

ณ สนามบาสโรงเรียน เราเดินมาถึงที่สนามบาสเรียบร้อยแล้ว  เริ่มมีคนในชมรมมากันแล้ว มีทั้งรุ่นพี่ม.5 และรุ่นพี่ม.6. รวมทั้งน้องใหม่ ม.4 เริ่มมีมาแล้ว

“น้องใหม่ใช่มั๊ยมาทางนี้เลยครับ” คนนี้น่าจะเป็๞รุ่นพี่แน่ ๆ และคงเป็๞นักกีฬาด้วยสูงเชียว

“ใช่คับ” เราตอบไป

“นายถือไข่สีอะไร” รุ่นพี่ถามเรา

เรายื่นไข่สีน้ำเงินให้รุ่นพี่ดู แล้วรุ่นพี่คนนั้นหันมามองเราท่าทางแปลก ๆ แล้วหันไปกระซิบกับเพื่อนเขาอีกคน และแล้วทุกคนก็มองมาที่เรา ทันใดนั้นก็มีรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาที่เราท่าทางดูไม่เหมือนจะเป็๲มิตรเท่าไหร่ แถมดูเชิด ๆ และมองเรา๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า 

“ไหนขอดูไข่ที่เธอถือมาซิว่าสีน้ำเงินจริงมั๊ย” รุ่นพี่ผู้หญิงถามเรา

เรายื่นไข่สีน้ำเงินให้รุ่นพี่ดู หน้ารุ่นพี่นิ่งๆ ไม่พูดไม่จาอะไรแล้วก็ทำหน้าเฉยๆ ใส่อีก 

“เป็๞ไรของเขาทำหน้าไม่ต้อนรับเลย” เราบ่นพึมพำ

“เธอพูดไร” 

“ป่าวคับ” เราส่ายหน้า

“แล้วไปงั้นตามฉันมาเดี๋ยวไปเข้าแถวตามสีของไข่ที่เธอถือมา” แล้วเราก็ตามรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นไป จริง ๆ รุ่นพี่ผู้หญิงคนนี้ทั้งสวย และหุ่นดีทีเดียว สูงพอ ๆ กับเราเลย ขนาดใส่ชุดนักเรียนยังดูดีเลย แต่นิสัยควรปรับปรุงหน้าตาไม่ค่อยจะรับแขกเท่าไหร่ หรือเราคิดไปเอง หรือบุคลิกพี่เขาเป็๲แบบนั้นอยู่แล้ว หยุดคิดก่อนดีกว่าแล้วเดิมตามไป ขืนช้าอาจจะทำหน้า๾ั๠๩์ใส่เราก็เป็๲ได้

“แถวเธออยู่นี่นั่งรอได้เลย” รุ่นพี่พูดเสร็จแล้วหันมามองเรา๻ั้๫แ๻่หัวจรดเท้า แล้วเดินกลับไปที่สนามบาสอีกฝั่ง ตอนนี้ที่เรากำลังงงอย่างมากคือ ทำไมแถวอื่นมีคนเข้าแถวกันอยู่หลายคนแล้ว แต่ทำไมแถวเราไม่มีใครเลยสักคน มีแต่เราคนเดียว หรือรุ่นพี่พาเรามาผิดแถวหรือยังไง ด้วยความไม่เข้าใจเราจึงหันไปถามคนที่นั่งแถวข้าง ๆ 

“ขอโทษนะนาย นายได้ไข่สีอะไรอ่ะ” เราถาม

“ของเราสีแดง” 

“ของเราสีน้ำเงิน”

“หูยสีน้ำเงิน วีไอพีเลยนะเนี้ย” เพื่อนแถวข้าง ๆ พูดลอยขึ้น ๆ มา

“ยังไงเหรอวีไอพี” เราถามกลับไป แต่ทุกคนก็นิ่งไม่พูดอะไร 

“อ๋อสงสัยแถวเราคงยังไม่มากันแน่ ๆ อาจจะสักแป๊บมั้ง” เราพูดตัดบทไป ในระหว่างที่เรากำลังคุยอยู่นั้นก็เห็นรุ่นพี่ที่อยู่อีกฝั่งสนามบาสยังคงมองมาที่เราแล้วเหมือนจะซุบซิบอะไรกันอยู่ ทำให้เรางงเข้าไปอีก แต่ก็ไม่ได้สนใจไรหละ รออย่างเดียว เดี๋ยวคงมีใครมานั่งแถวเดียวกับเรา

10นาทีผ่านไป ทุกคนในชมรมก็ทยอยเข้ามาเรื่อย ๆ แถวอื่นก็มากันหมดกันทั้ง 3 แถว ทุกแถวน่าจะมาครบกับแล้ว 

“น้องอยู่แถวนี้นะ ไข่สีน้ำเงิน “ รุ่นพี่ผู้หญิงคนเดิมมาส่งผู้หญิงตัวเล็ก ๆ และน่ารักมาก ๆ และชี้ให้นั่งต่อแถวจากเรา

เรารู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที เรามีเพื่อนในแถวแล้ว

“เธอได้ไข่สีน้ำเงินใช่ป่ะ “ เราถามผู้หญิงในแถว

“ใช่ๆ เราสมัครมาชมรมและทางรุ่นพี่เลือกไข่สีน้ำเงินให้เรามา” 

“อ๋อ” เราพยักหน้า

“แล้วเธอหละได้มายังไง”

“เอ่อ ก็ได้มาแบบเดียวกับเธอนะแหละ” เราตอบปัดไป จริง ๆ แล้วก็ตามที่รู้นะแหละมันเป็๞ปริศนาอยู่ตอนนี้

“เราชื่อแพรนะ อยู่ชั้น ม4/5ยินดีที่ได้รู้จักนะ” แพรแนะนำตัว

“เราชื่อมีน อยู่ชั้นม4/2” พูดเสร็จก็ยิ้มให้แพร วินาทีนี้เรามีเพื่อนในชมรมหละ จากที่กลัว ๆ ก็แอบใจชื้นขึ้นมาหน่อย แต่ในใจลึก ๆ เราก็ไม่อยากจะอยู่ชมรมนี้อยู่ดีนะแหละ ว่าแต่นายนั่นจนป่านนี้แล้วทำไมยังไม่มาสักที เราพยายามองไปรอบ ๆ แล้วนะยังไม่เห็นเลย เรามองไปที่กลุ่มรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เห็นนายนั่น เป็๞ถึงนักกีฬาทีมเยาวชนและอยู่ชมรมนี้ป่านนี้ยังไม่มาสักที เหลวไหลที่สุด 

และแล้วรุ่นพี่คนหนึ่งก็ลุกขึ้นประกาศไมค์หน้าแถว และมีพี่ผู้หญิงที่เดินส่งมาเรามายืนอยู่ข้าง ๆ   ให้เราเดาน่าจะเป็๲ประธานชมรมแน่ ๆ ดูสูงสง่าและเหมาะสมมาก ๆ   ส่วนผู้หญิงเราไม่กล้าเดา ดูท่าทางหยิ่ง ๆ ไม่ค่อยถูกชะตาเท่าไหร่

“สวัสดีครับทุก ๆ คน พี่ชื่อพี่กอล์ฟนะครับ เป็๞ประธานชมรมบาสเกตบอล และพี่ส้มโอเป็๞รองประธานชมรมของเราครับ” ทุกคนก็ปรบมือเสียงดังเกรียวกราว เราหันไปมองหน้าพี่ส้มโอแล้วพูดเบาๆคนเดียวแอบมองบนนิดนึง “รองประธานเลยเหรอ” จากนั้นประธานชมรมก็พูดต่อเ๹ื่๪๫สีของไข่ ตอนนี้แหละเราลุ้นจริง ๆ และเป็๞สิ่งที่เราอยากรู้มันมาก ๆ คนอื่นคงพอรู้ว่าสีไหนทำอะไรมาบ้างแต่เราไม่รู้อะไรเลย

“น้อง ๆ ครับ สีของไข่ที่น้อง ๆ ได้ไป มีทั้งหมด 3 สีนะครับ แต่ละสีก็แยกเป็๲แถวกันแล้ว

 โดยที่สีแดง(play)เป็๞สีของคนที่จะฝึกเป็๞นักกีฬาบาสเกตบอลของโรงเรียนเราในไข่จะมีกระดาษเขียนไว้ว่า(Hansamu)แปลว่าหล่อ และจะมีหัวหน้าที่ดูแลทุกคนคือพี่เองพร้อมกับ พี่ม่อนสุดหล่อ” แล้วเสียงปรบมือก็ดังขึ้นพร้อมเสียงกรี๊ดก็ดังตามมา เราหันไปมองนายนั่นสงสัยว่ามา๻ั้๫แ๻่ตอนไหนเนี้ยวาร์ปมาเร็วมาก แล้วก็เผลอสบตากับนายนั่นพอดี เขาส่งสายตากรุ่มกริ่มใส่เราด้วย 

“มา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ไม่ยักกะเห็น” เราพูดเบาๆ แล้วหลบสายตาจากนายนั่นทันที

“ส่วนสีชมพู(Cheer)นะครับจะเป็๞สีของคนที่จะเป็๞ทีมเชียร์ของชมรมบาสเกตบอลโรงเรียนเรา ในกระดาษจะเขียนไว้ว่า (Kirei)แปลว่าสวย สาวๆ ทีมเชียร์ของเราต้องสวยและเก่งจะมีพี่แตงกวาและพี่ลูกหว้าเป็๞ผู้ดูแลน้อง ๆ นะครับ ” พี่กอล์ฟพูดเสร็จเสียงสาวๆ ปรบมือส่งเสียงกรี๊ดกันเหมือนเดิม

“มาสีสุดท้ายนะครับสีน้ำเงิน(Escort) เป็๲สีวีไอพีสำหรับคนที่ถูกพวกเราคัดเลือกมาต้องพิเศษจริง ๆ จะเป็๲สีที่จะเป็๲พี่เลี้ยงนักกีฬาจะดูแลนักกีฬาทุกๆอย่างในกระดาษจะเขียนไว้ว่า (Kawaii)แปลว่าน่ารักในส่วนนี้จะเป็๲หน้าที่ของพี่ส้มโอที่จะคอยดูแลและช่วยเหลือ Escort 2คนนี้นะครับ”พี่กอล์ฟชี้มาที่เรากับแพรและทุกคนก็หันมามองเราสองคนอย่างพร้อมเพรียง

“ ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วนะครับว่าตัวเองอยู่ในส่วนไหนของชมรม วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านได้ ในส่วนข่าวสารกิจกรรมชมรมทางรุ่นพี่แต่ละส่วนจะแจ้งทางบอร์ดหน้าห้องกิจกรรมชมรมนะครับ”พี่กลอ์ฟปิดท้ายก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับ

“มีนเรากลับก่อนนะคุณแม่เรามารอรับแล้วไว้เจอกัน” แพรเด็กสาวน่ารักและตัวเล็กยิ้มให้เราและโบกมือก่อนจะวิ่งไปหน้าประตูโรงเรียน เรากับแพรก็คงได้เจอกันเยอะขึ้นแน่นอนเพราะต้องทำกิจกรรมชมรมด้วยกัน ก็ยังดีที่ยังมีเพื่อนที่รู้สึกว่าไม่เหงาและไม่แย่จนเกินไปกับชมรมบาสนี้ ถึงจะไม่ชอบหรือยังไงก็ตามแต่ในเมื่อมาถึงวันนี้แล้วก็ลองดูหละกันนะมีน เราพยายามให้กำลังใจตัวเองให้ลืมเ๱ื่๵๹ร้ายๆ เกี่ยวกับบาสเกตบอลให้ได้  แต่ตอนนี้เราควรโทรหาพี่เมย์ก่อนดีกว่าป่านนี้รอนานแล้วไม่ได้บอกด้วยว่ามาอยู่ชมรมนี้ในขณะที่เรากำลังกดโทรศัพท์หาพี่เมย์ ก็มีเสียงเรียกจากข้างหลังเรา

“เธอคนนั้นอ่ะอย่าเพิ่งไปไหน” เสียงผู้หญิงเรียกใครสักคน

ระหว่างที่รอสายพี่เมย์เราก็กำลังเดินออกจากสนามบาส “จะไปไหนฉันบอกให้หยุด” เรารีบวางสายพี่เมย์แล้วหันไปตามเสียงที่เรียก “เรียกผมเหรอครับ” เราหันไปผู้หญิงที่เรียก ที่แท้ก็เป็๲เสียงของพี่ส้มโอรุ่นพี่ที่จะต้องดูแลเราในส่วนของ Escort 

“ใช่เรียกเธอนะแหละ”. น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยเป็๞มิตรเท่าไหร่ 

“มีอะไรหรือเปล่าครับพี่ส้มโอ” เราถามด้วยความสงสัย

“เธอชื่ออะไรนะ” พี่ส้มโอถามแล้วทำหน้าเชิด ๆ ใส่

“ชื่อมีนครับ พี่มีอะไรเหรอคับผมจะกลับบ้านแล้ว” เราก็ตอบไปแบบไม่สนใจ 

“เธอได้ไข่สีน้ำเงินใบนี้มายังไง ใครให้เธอมา ฉันไม่เห็นเธอมาสมัครเข้าชมรมเลยเมื่อวันศุกร์” พี่ส้มโอใส่คำถามเรารัวๆ 

“เอ่อผมก็ไม่ทราบครับว่าไข่ใบนี้มันมาอยู่ที่ผมได้ยังไง”เราตอบกลับ

“เธอไม่รู้ได้ยังไงมีน เพราะไข่สีน้ำเงิน คนที่มีสิทธิ์สามารถอนุญาตให้ได้มีแค่สองคนเท่านั้น พี่กอล์ฟ และ นายม่อน เธอได้ไข่ใบนี้มาจากใคร เธอพูดออกมานะมีน” พี่ส้มโอยังใส่ไม่หยุดและพยายามจะเข้าถึงตัวเรา

“ไม่ทราบครับผมไม่ทราบจริง ๆ” น้ำเสียงเราเริ่มสั่นขึ้น

“เธออย่ามาเล่นตลกกับรุ่นพี่อย่างฉันนะมีน คุณสมบัติอย่างเธอก็ไม่เห็นจะเหมาะที่จะมาเป็๞ Escort และชมรมเราก็ไม่เคยรับผู้ชายมาทำหน้าที่ Escort มาก่อนด้วยเธอเป็๞คนแรกที่ได้มาทำทุกคนเลยอยากรู้ว่าเธอได้ไข่ใบนี้มาได้ยังไง” พี่ส้มโอกำลังจะเอื้อมมือมาจับแขนเรา ทันใดนั้นก็มีมือใครคนหนึ่งมาจับมือเราจูงมือออกมาจากตรงนั้น 

“นาย………….”