เซียนเทพยุทธ์ (จบ)

บทที่47คืนอภิเษกสมรส

            วังหลวงแคว้นเหยียน บัดนี้ต่างคึกคักจอแจไปด้วยผู้คนจำนวนมากด้วยวันนี้เป็นวันที่มีงานมงคลสมรสขึ้น ระหว่างกู่เชวี่ยเทียนตี้ บุตรคนรองของประมุขนิกายสุริยันจันทรากับเหยียนจินอวี้ องค์หญิงแห่งราชวงศ์เหยียน เช่นนั้นตลอดรายทางไม่เว้นแม้แต่บ้านเรือนของราษฎรจึงถูกประดับประดาไปด้วยผ้ามงคลสีแดงและโคมไฟลวดลายต่างๆ ให้ความวิจิตงดงามยิ่ง ส่วนภายในวังหลวงยิ่งประดับตกแต่งไปด้วยของมีค่าและของหายากมากมาย สมบัติของชาวบ้านทั้งแคว้นยังมิอาจเทียบเคียงกับมูลค่าที่นำมาจัดงานในครั้งนี้ได้ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้สมเกียรติกับคู่สมรสทั้งสอง อันเป็นบุคคลสำคัญของแคว้นเหยียนแห่งนี้

            ในงานอภิเษกสมรสครั้งนี้เองผู้มีชื่อเสียงมากมายของแคว้น ต่างตบเท้าเข้ามามอบของขวัญชิ้นโต เพื่อเอาอกเอาใจกู่เชวี่ยเทียนตี้บุรุษผู้ที่อนาคตแน่นอนว่าย่อมได้นั่งบัลลังก์ทองปกครองแคว้นแห่งนี้เป็นคนต่อไป เช่นนั้นวันนี้จึงเป็นวันที่กู่เชวี่ยเทียนตี้ชื่นมื่นอย่างปิดไม่มิดมันพึงพอใจเป็นอย่างยิ่งที่แผนการณ์ของวันนั้นจนถึงวันนี้ได้สำเร็จผล และอีกไม่นานมันก็จะได้ครอบครองร่างกายของสตรีที่มันถวิลหามาโดยตลอดกลับกันเหยียนจินอวี้กลับมีความรู้สึกที่ตรงกันข้าม นางทั้งมีโทสะต่อกู่เชวี่ยเทียนตี้แทบอยากจะฉีกกระชากร่างของมันออกมาเป็นชิ้นๆเพียงแต่ในตอนนี้นางไม่มีผู้หนุนหลังแล้ว ทั้งยังถูกบีบบังคับโดยมีพระบิดาตนเป็นตัวประกันของพวกมันอยู่ดังนั้นนางจึงเปรียบเสมือนนกไร้ที่พึ่ง มิอาจจะกระทำการใดได้

           หลังจากเสร็จงานพิธีในช่วงเย็นบัดนี้ก็ได้เวลาส่งตัวคู่สมรสเข้าห้องหอแล้ว ตามประเพณีของแคว้นเหยียนบุรุษต้องมาตบแต่งที่บ้านของสตรีเมื่อเสร็จสิ้นพิธีทั้งคู่จึงจะถูกส่งตัวกลับไปเข้าเรือนหอยังบ้านของฝ่ายบุรุษ เช่นนั้นบิดามารดาของกู่เชวี่ยเทียนตี้และแขกผู้มีเกียรติมากมายจึงกลับไปรอที่ตำหนักรับรองของนิกายสุริยันจันทรากันหมดแล้วที่แห่งนี้จึงหลงเหลือเพียงองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเหยียน องค์หญิงเหยียนจินอวี้ กู่เชวี่ยเทียนตี้หัวหน้าหมอหลวง หัวหน้าองครักษ์ รองแม่ทัพฝ่ายขวา อวี้หลัน และองครักษณ์ประจำตัวจักรพรรดิอีกสองคน

          องค์จักรพรรดิจูงมือบุตรตรีเพื่อจะเดินไปส่งที่รถม้าเดินมาได้ครึ่งทางพระองค์ก็ทรงตรัสขึ้น

           “บุตรตัวเล็กจ้อยในอดีตของบิดาบัดนี้ก็ได้เป็นฝั่งฝาเสียที บิดาปลื้มใจมากนัก วันนี้บิดาจึงขออวยพรให้เจ้า….”

           เหยียนจินอวี้พลันน้ำตาไหลซึมก่อนเข้าไปโอบกอดบิดาองค์จักรพรรดิก็ยิ้มอย่างปลื้มปิติ ก่อนยกพระหัตถ์ลูบแผ่นหลังของนางอย่างแผ่วเบา ชั่วอึดใจเหยียนจินอวี้ก็คลายมือออกจากบิดาก่อนจ้องมองพระองค์คราหนึ่งองค์จักรพรรดิเมื่อเห็นใบหน้าและแววตาของบุตรีเช่นนั้น พระองค์ทรงรู้สึกกระตุกวูบขึ้นมานี่มิใช่น้ำตาแห่งความสุข นี่มิใช่แววตาแห่งความปิติ แต่นี่คือแววตาแห่งความทุกข์ระทมขมขื่นแววตาแห่งความหวาดกลัว หวาดระแวงและความสิ้นหวัง ด้วยความที่พระองค์ทรงเลี้ยงดูบุตรีมาตั้งแต่เยาว์วัยพระองค์ย่อมทรงทราบในอุปนิสัยของบุตรีเป็นอย่างดี เช่นนั้นงานอภิเษกสมรสครั้งนี้ย่อมมีเลสนัยอันใดซ่อนอยู่เป็นแน่พระองค์จึงตรัสขึ้น

           “อวี้เอ๋อ เจ้าจงบอกต่อบิดานี่มีลับลมคมนัยน์อันใด”

           เหยียนจินอวี้รู้ว่าความรู้สึกของนางย่อมถูกบิดามองออกได้แต่หากตนกล่าวความจริงออกไปย่อมสร้างความลำบากแก่พระองค์เป็นแน่ เช่นนั้นนางจึงปั้นรอยยิ้มแล้วกล่าว

           “ลูกมิได้เป็นอันใด ลูกเพียงเป็นห่วงบิดาเท่านั้น”

           “ไม่ถูกต้อง อวี้เอ๋อ บอกความจริงต่อบิดา”

           “ไม่มีอันใดเพคะ”

           “อวี้เอ๋อ หากเจ้าตกนรกทั้งเป็นแล้วบิดาจะมีจิตใจอยู่บนโลกนี้ได้เช่นไร”

            กวู่เชวี่ยเทียนตี้เห็นการสนทนาของทั้งสองอาจสร้างความยุ่งยากให้กับตนเช่นนั้นคนจึงกล่าวตัดบทขึ้น ก่อนพาเหยียนจินอวี้ขึ้นสู่รถม้าหน้าวังหลวงไป ขณะที่รถม้ากำลังจะเคลื่อนตัวกู่เชวี่ยเทียนตี้พลันกระซิบที่ข้างหูนางอย่างแผ่วเบา

            “หากพระองค์ทรงเผยพิรุธอันใดไปกระหม่อมรับรองได้ว่าบิดาพระองค์ จะทรงอยู่บนโลกนี้ได้อีกไม่นาน”

          เหยียนจินอวี้กัดฟันกรอดก่อนกล่าววาจาลอดผ่านไรฟัน “เจ้า!”

         “ฮ่าฮ่าฮ่า” กู่เชวี่ยเทียนตี้หัวเราะอย่าชั่วช้า แล้วกล่าวต่อ “อย่าลืมว่าพระองค์ไม่มีที่ให้พึ่งพิงอีกแล้วฮ่าฮ่าฮ่า”

         ตูมมมมมม!!

         เสียงดังสะท้านกึกก้องไปทั่วแผ่นฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งปฐพี รังสีกระบี่สีทองเจิดจรัสเล่มใหญ่ยักษ์ปักดิ่งลงมาจากนภากาศจมลึกเข้าสู่พื้นปฐพีเกือบครึ่งเล่มขัดขวางขบวนรถม้ามิให้เคลื่อนไป เมื่อเสียงดังเลื่อนลั่นเกิดขึ้นส่งผลให้ทุกผู้ต่างตื่นตระหนกเหล่าทหารชุดเกราะที่ยืนเรียงรายเป็นกำแพงมนุษย์ตามถนนเพื่อคอยส่งรถม้าขององค์หญิงต่างวิ่งกรูกันเข้ามายังต้นเสียง ม้าที่ลากจูงเทียมเกวียนงานมงคลต่างร้องเสียงหลง กระโดดยกเท้าหน้าขึ้นจนคนคุมบังเหียนกระเด็นตกลงไปกวู่เชี่ยวเทียนตี้โทสะพุ่งขึ้นสูง คนทะยานร่างออกจากเทียมเกวียน ผู้ใดที่กล้าสร้างความวุ่นวายขัดขวางสิ่งที่มันกำลังถวิลหาอยู่ย่อมมิอาจจะตายดีด้านเหยียนจินอวี้ก็ออกจากรถม้าตามมาติดๆ เมื่อนางมองเห็นรังสีกระบี่สีทองเจิดจรัสเล่มใหญ่มหึมาและบุคคลที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของรังสีกระบี่เล่มนี้ ร่างของนางพลันสะท้านขึ้นมาคราหนึ่งแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ซึ่งนำเสียงนี้เต็มไปด้วยความปิติยินดียากจะหาคำมาอธิบายได้

           “เฟยหลง”

           กู่เชวี่ยเทียนตี้เมื่อเห็นผู้มาได้อย่างชัดตาคนต้องสบถออกมาด้วยโทสะ

           “เจ้าตัวบัดซบ มันยังไม่ตายได้อย่างไร”

           บุรุษที่ยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของรังสีกระบี่สีทองเจิดจรัสเล่มใหญ่แน่นอนย่อมเป็นเฟยหลงมันยังไม่ตาย และมันก็มิอาจตายได้ ย้อนกลับไปก่อนหน้าที่แดนปรโลก เฟยหลงถูกหนึ่งดรรชนีพิพากษาของพญามัจจุราชแสงสีแดงแผ่กระจายโจมตีเข้าสู่จิตใต้สำนึกของชายหนุ่ม มันพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ก็มิอาจต่อต้านพลังสายนี้ได้ทำให้ภายในมโนจิตของมันได้ยินเสียงที่กระชากวิญญาณเสียงหนึ่ง อันเป็นเสียงของพญามัจจุราชดังขึ้น

           “ความดื้อรั้น มุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ของเจ้าช่างต้องใจข้านัก เจ้ากลับเป็นดวงวิญญาณดวงแรกที่เหนือปฏิหาริย์ในแดนปรโลกแห่งนี้.......ข้าอยากเห็นนักว่าภายภาคหน้าเจ้าจะสามารถไปยืนถึงจุดใดกัน อย่าพึ่งตายง่ายๆล่ะ……. จงรับสิ่งนี้ไป” วิ้งงง”เจ้าสามารถใช้มันได้เพียงสามครั้งเท่านั้น จงใช้เมื่อถึงคราจำเป็น….รับคำพิพากษา ดินแดนแห่งนี้ยังไม่ต้องการวิญญาณเช่นเจ้า”

         พรึ่บบบ กระดาษสีเทาหม่นในมือของพญามัจจุราชพลันลุกไหม้เหลือเพียงเศษเถ้าธุลีและวิญญาณของเฟยหลงก็ได้คืนกลับสู่ร่าง อีกทั้งบาดแผลบนร่างกายของมันก็หายไปราวกลับปาฏิหาริย์...............

          เหยียนจินอวี้ตอนแรกนางรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งแต่พอนึกถึงว่าตอนนี้ศัตรูยังอยู่รอบกาย ทั้งพวกมันต่างก็มีฝีมือที่เก่งกาจกันทั้งนั้นส่งผลให้นางต้องตะโกนก้องขึ้น

          “เฟยหลงหนีไป นี่ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกลับท่าน”

          “พระองค์ทรงอยากสมรสกับมันหรือไม่”เสียงของเฟยหลงกล่าวถาม เหยียนจินอวี้ได้แต่อ้ำอึ้ง เฟยหลงจึงเปิดปากกล่าวถามอีกครั้ง“พระองค์ทรงอยากจะไปกลับมันหรือไม่” เหยียนจินอวี้น้ำตาไหลพรากความรู้สึกของนางในตอนนี้คล้ายมีขุนเขาขนาดใหญ่ที่ไม่แพ้เขาเถาหมิงซานหนุนหลังและคอยประคับประคองนางอยู่จิตใต้สำนึกของนางบอกให้เชื่อสัณชาตญาณนี้ เช่นนั้นนางจึงกล่าวตอบด้วยสุรเสียงอันดังก้อง

          “ข้าไม่ต้องการแต่งให้กับมัน”

           เฟยหลงยิ้มละมุน ก่อนกล่าววาจา “เช่นนั้นจงเชื่อใจกระหม่อม”เหยียนจินอวี้พยักหน้าด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง “อื้อ”

           กู่เชวี่ยเทียนตี้ได้ยินเช่นนั้นโทสะที่อัดแน่นของมันพลันระเบิดออก เป็นรองแม่ทัพฝ่ายขวาที่คิดหวังทำผลงาน คนจึงกล่าวขึ้น“นายน้อยให้ข้าจัดการขยะตนนี้เอง” กล่าวจบรองแม่ทัพฝ่ายขวาอวู่เซี่ยวเหว่ยพลันทะยานร่างเข้าหาเฟยหลง เสียงลมหวือทอดเป็นทางยาวตามทิศทางที่มันพุ่งร่างไปทว่าร่างยังไม่บรรลุถึง เฟยหลงอีกคนกลับปรากฏที่ด้านหลังของมันก่อนแทงรังสีกระบี่ตัดขั้วหัวใจมันชั่วพริบตามิทันได้ตั้งตัวร่างของอวู่เซี่ยวเหว่ยก็กลายเป็นศพกลางอากาศก่อนล่วงหล่นลงมาเสียงดังตุบร่างของเฟยหลงอีกร่างที่พึ่งแทงรังสีกระบี่สังหารอวู่เชี่ยวเหว่ยพลันเลือนหายไป ทุกผู้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างปากอ้าตาค้างต่อเหตุการณ์เบื้องหน้าบ้างมิอาจเชื่อสายตาที่รองแม่ทัพฝ่ายขวา ผู้ที่มีฝีมือคนหนึ่งกลับถูกสังหารได้ในพริบตาหัวหน้าองครักษ์ อวี้จงหวินได้แต่พึมพรำขึ้นแผ่วเบา

            “ไม่น่าเชื่อ เพียงไม่กี่วันฝีมือมันกลับรุดหน้าถึงเพียงนี้และท่าร่างพิสดารเมื่อครู่มันคืออะไรกัน”

            เหล่าทหารชุดเกราะที่ยืนล้อมรอบอยู่ไม่เว้นแม้แต่องค์จักรพรรดิต่างงุนงงต่อเหตุการณ์เบื้องหน้า จนทำตัวไม่ถูก เป็นองค์จักรพรรดิที่ตรัสถามขึ้น

            “อวี้เอ๋อ นี่มันเรื่องอะไร”

            ขณะที่เรื่องยุ่งยากจะบังเกิดหัวหน้าองครักษ์ อวี้จงหวินพลันสติหลุด มันทะยานร่างเข้าหาองค์จักรพรรดิคิดหมายคร่ากุมร่างกำลังจะบรรลุถึง เป็นแม่ทัพใหญ่ จางหว่างจิ้ง กับรองแม่ทัพฝ่ายซ้าย ต้าจงเหรินได้ปรากฏตัวขึ้นและเข้าขัดขวางจนอวี้จงหวินต้องกระเด็นล่าถอยกลับหลังไป ที่ด้านหลังองค์จักรพรรดิพลันมีบุรุษผู้หนึ่งเดินออกมาแม้มันจะดูซูบผอมลงไปบ้าง แต่ทว่าสง่าราศียังมีติดตัวคงเดิม มันผู้นี้ก็คือเหยียนโจวเหยียนนั่นเองมันเดินเข้ามาขวางที่เบื้องหน้าขององค์จักรพรรดิและเหยียนจินอวี้ พร้อมกล่าวขึ้น

          “ข้าจะมิปล่อยให้ผู้ใดมาทำร้ายบิดาและน้องสาวข้าอีกแล้ว”

          เหยียนจินอวี้เมื่อเห็นเหยียนโจวหยวนด้วยสภาพนี้ความสำนึกผิดพลันถ่าโถมเข้ามาในจิตใจ นางทิ้งเข่าลงตึงต่อหน้าเหยียนโจวหยวน โดยมิอาจจะกล่าววาจาใดได้เป็นเหยียนโจวหยวนที่รีบเข้าไปพยุงนางให้ลุกขึ้น ก่อนกล่าว “นี่มิใช่ความผิดเจ้าเป็นพวกคนชั่วช้าที่วางแผนให้พวกเราแคลงใจต่อกันเท่านั้น”

            เหยียนจินอวี้เงยหน้าที่สำนึกผิดขึ้นก่อนกล่าวถาม “แล้วพวกท่านออกมาได้เช่นไร”

            เหยียนโจวหยวนยกยิ้ม ก่อนหันหน้าไปทางเฟยหลงแล้วกล่าว “เป็นมันที่ช่วย”

          “อวี้เอ๋อ หยวนเอ๋อ นี่มันเรื่องอะไรกัน”เสียงตรัสถามจากองค์จักรพรรดิ เหยียนจินอวี้ลุกขึ้นปาดน้ำตาที่นองหน้าก่อนกล่าว“เรื่องเลวร้ายทั้งหมดในวังหลวงเป็นฝีมือของพวกมันทั้งสิ้น….กู่เชวี่ยเทียนตี้ เซี๊ยะทิมอี้ อวี้จงหวิน อวี้หลัน อวู่เชี่ยวเหว่ยทุกเรื่องย่อมเกิดขึ้นเพราะพวกมัน”

          เรื่องเลวร้ายของกู่เชวี่ยเทียนตี้ถูกเปิดโปงออกมาเช่นนี้โดยสาเหตุทั้งหมดมาจากชายหนุ่มที่ยืนบนรังสีกระบี่นั่น สิ่งที่วาดฝันเอาไว้ของมันพลันพังครืนลงต่อหน้าต่อตาจากบุคคลที่ไร้หัวนอนปลายเท้าผู้หนึ่งเช่นนั้นจะให้มันยอมรับได้อย่างไร กู่เชวี่ยเทียนตี้พลันตาแดงก่ำ เส้นเลือดตามร่างกายปูดโปนเนื่องจากโทสะที่อัดแน่นคนจึงตะโกนก้อง

          “ไอ้ตัวบัดซบ ข้าจะถลกเนื้อหนังเจ้าออกเป็นชิ้นๆ”

          “คุ้มครององค์จักรพรรดิ”เสียงเหล่าทหารชุดเกราะดังลั่นขึ้น ก่อนแบ่งกองกำลังบางส่วนเคลื่อนย้ายตำแหน่งไปยืนห้อมล้อมองค์จักรพรรดิและเหล่าเชื้อพระวงศ์ทั้งสองด้านแม่ทัพใหญ่ และรองแม่ทัพฝ่ายซ้ายก็เดินมาป้องกันที่ด้านหน้าอีกหนึ่งชั้น

           “แผนการอันชั่วร้ายของพวกเจ้าจบสิ้นแล้วยอมมอบตัวเสียโดยดี”

           หัวหน้าหมอหลวง เซี๊ยะทิมอี้หัวเราะราวบ้าคลั่ง “ฮ่าฮ่าฮ่า มอบตัว จะให้ข้ายอมมอบตัว อย่างพวกเจ้ายังมิอาจกดดันข้าได้ถึงเพียงนั้น”กล่าวจบ เซี๊ยะทิมอี้พลันพุ่งทะยานร่างเข้าหากลุ่มคนดังกล่าว สร้างความตกตะลึงแก่ทุกผู้นักเพราะตลอดเวลาทุกผู้ต่างคิดว่าเซี๊ยะทิมอี้ ไม่เป็นวรยุทธ์ ทั้งไม่มีพลังญาณ แต่ทว่าวันนี้พลังญาณที่มันปลดปล่อยออกมากลับเหนือล้ำกว่าแม่ทัพใหญ่และรองแม่ทัพฝ่ายซ้ายอักโข

           “คุ้มกันองค์จักรพรรดิ”

           พลังกดดันจากคลื่นพลังญาณของเซี๊ยะทิมอี้ที่ปลดปล่อยออกมาส่งให้เหล่าคนที่คุ้มกันองค์จักรพรรดิต้องถอยร่นไปหลายก้าว เซี๊ยะทิมอี้ยกมือซ้ายขึ้นส่งพลังญาณอันรุนแรงสายหนึ่งพุ่งโจมตีออกไปฟิ้วว ขณะพลังจะปะทะถูกกลุ่มคน พลันมีคนผู้หนึ่งปรากฏขึ้น มันตวัดนิ้วชี้ออกไป ปรากฏลำแสงสีทองเจิดจรัสพุ่งวาบผ่านอากาศฉีกกระฉากพลังโจมตีของเซี๊ยะทิมอี้ออกเป็นชิ้นๆ ลำแสงสีทองยังไม่หยุดยั้งเพียงเท่านั้นมันยังทะลวงผ่านฝ่ามือและหัวไหล่ซ้ายของเซี๊ยะทิมอี้จนปรากฏเป็นรูวงกลมขนาดใหญ่บนร่างทั้งมีเปลวไฟสีทองเจิดจรัสเผาไหม้ในช่องดังกล่าว

            เซี๊ยะทิมอี้ทิ้งร่างลงไปนอนกองอยู่บนพื้นคนส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด “อ๊ากกก”

            บุคคลที่ปรากฏขึ้นขัดขวางนี้แน่นอนย่อมเป็นเฟยหลงชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าหาเซี๊ยะทิมอี้อย่างช้าๆ แม้แต่หัวหน้าองครักษ์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆยังมิกล้าผลีผลามลงมือขัดขวาง เพราะเวลานี้มันรับรู้แล้วว่าบุรุษหนุ่มเบื้องหน้า หาใช่บุรุษหนุ่มในวันวานไม่แต่หัวหน้าองครักษ์ไม่ลงมือ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครกล้าลงมือต่อเฟยหลง เพราะโทสะของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งมันลุกโหมจนเกินจะต้านทานแล้ว

            “เจ้าตัวบัดซบไปตายซะ”

            กู่เชวี่ยเทียนที่พุ่งร่างฟาดฝ่ามือเข้าหาเฟยหลงอย่างสุดกำลังเฟยหลงเองก็เค้นพลังญาณออกมาเต็มสิบส่วน ก่อนฟาดฝ่ามือออกต้านรับ เปรี้ยงงง พลังทั้งสองสายปะทะกันส่งผลให้เกิดคลื่นพลังกระแทกออกรอบข้าง เหล่าคนที่อยู่ภายในบริเวณใกล้เคียงบ้างล้มระเนระนาดบ้างถอยร่นกลับหลังหลายก้าว ไม่อาจยืนหยัดอยู่ที่เดิมได้