(จบ) บ้านนี้โชคดีมีลูกสาวเป็นหมอดูอัฉริยะแห่งลัทธิเต๋า

บทที่ 37 พ่อของคุณถูกลอบฆ่า

        ในที่สุดโม่เชียนก็ยุติการสู้รบปรบมือกับเหล่าบรรพจารย์ของตนเอง

        หญิงสาวลุกขึ้นจากแท่นบูชา ก่อนจะเดินไปนั่งงุนงงอยู่ตรงขอบเตียง

        ใช้เวลาสักพักกว่าเธอจะกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

        เมื่อหันไปมองเฉียวเหอที่ยืนอยู่นอกประตู เธอจึงพองแก้มแล้วถามว่า “ที่บ้านของคุณมีอาหารไหม?”

        ประโยคนี้ฟังดูเหมือนลูกพลัมริมถนนที่ไม่ถูกใครหยิบกลับไป

        พอได้ยินแล้วเฉียวเหอก็คล้ายถูกความเศร้าจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว 

        โม่เชียนมีรูปร่างที่ผอมและเล็ก เธอสูงเพียง 1.6 เมตร และน้ำหนักก็น่าจะไม่ถึง 40 กิโลกรัมด้วยซ้ำ

        แมวตัวอ้วนที่นั่งอยู่ข้างเท้าของเธอยังดูอุดมสมบูรณ์กว่าเจ้าของของมันซะอีก

        เฉียวเหอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับครอบครัวกู้ แต่เขาคิดว่าวันนี้อีกฝ่ายคงถูกรังแกมา ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้กินอาหารเช้ามาแบบนี้

        แต่เฉียวเหอไม่แปลกใจเลย

        เพราะสำหรับตระกูลกู้ เรื่องแบบนี้นับเป็นเรื่องปกติ

        ถ้าในตระกูลกู้มีคนที่ปกติอยู่บ้างสักสองสามคน พวกเขาย่อมไม่กลายเป็นค่ายคนโสดอย่างที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้

        เฉียวเหอสั่งให้พ่อครัวของเขาเตรียมอาหารเช้าให้โม่เชียนตามความต้องการของเธอทันที

        ไม่นานนักอาหารก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ

        ทันทีที่โม่เชียนและเสี่ยวเฮยเห็นอาหาร ทั้งคนและแมวต่างดูมีความสุขขึ้นมาทันที

        โม่เชียนหยิบชามเหล็กใบใหญ่ของเสี่ยวเฮยออกมาจากกระเป๋า เติมอาหารจนเต็มแล้วค่อยเริ่มกินส่วนของตัวเอง

        ทั้งสองกินพร้อมกันอย่างมีความสุข

        เฉียวเหอนั่งอยู่ตรงข้าม มองดูทั้งสองกินโดยที่รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาไม่เลือนหายไป...

        …

        หลังจากกินอาหารอิ่มแล้วโม่เชียนก็กลับมาเป็นหญิงสาวที่มีความสุขอีกครั้ง

        เธอกอดเสี่ยวเฮยแมวอ้วนแล้วเดินไปหาเฉียวเหอ “ไปพบคนของคุณกันเถอะ”

        ช่างเป็นสาวน้อยที่ใจร้อนจริง ๆ

        เฉียวเหอหัวเราะเบา ๆ หยิบทิชชู่ออกมาแล้วค่อย ๆ เช็ดใบหน้าของโม่เชียน “คุณจะเอาเศษข้าวพวกนี้ติดตัวไปด้วยรึไง? ”

        “เอ๋? ”

        โม่เชียนตอบ รีบเช็ดหน้า จากนั้นก็วิ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อส่องกระจกให้แน่ใจว่าสะอาดเอี่ยม แล้วค่อยวิ่งย้อนกลับมาอีกครั้ง

        “น่าจะพอได้แล้ว”

        เฉียวเหอยิ้มและพยักหน้า จากนั้นก็เรียกเยี่ยเฟย ก่อนทั้งคณะจะเริ่มออกเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง

        40 นาทีต่อมา รถก็ขับเข้าไปในสถานที่ที่สวยงามราวกับสรวงสวรรค์

        ทิวทัศน์งดงาม เงียบและดูสงบสุข

        นี่คือสถานพยาบาลที่มีชื่อเสียงในเมืองปักกิ่ง มีสภาพแวดล้อมอันยอดเยี่ยมสมบูรณ์แบบ แต่ก็แน่นอนว่าราคาค่าบริการย่อมไม่ใช่ถููก ๆ เช่นกัน

        เพียงค่าใช้จ่ายรายเดือนก็ปาไปมากกว่าหนึ่งล้านแล้ว

        คนธรรมดาย่อมไม่มีทางคิดฝันถึงสถานที่แบบนี้

        รถจอดอยู่หน้าอาคารห้าชั้น ลึกเข้าไปในบ้านพักคนชรา เห็นได้ชัดว่า อาคารหลังนี้มีสภาพแวดล้อมที่ดีมากกว่า ซ้ำความหนาแน่นของผู้อาศัยยังนับว่าบางตา

        เฉียวเหอพาโม่เชียนตรงไปยังชั้นห้า และทั่วทั้งชั้นนั้นก็มีวอร์ดอยู่เพียงแห่งเดียวเท่านั้น

        ส่วนห้องอื่น ๆ มีไว้สำหรับผู้ดูแล นักโภชนาการ นักบำบัด และพ่อครัว

        เฉียวเหอเดินตรงไปยังห้องชั้นในสุดของทางเดิน เขาเปิดประตูวอร์ด ก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกันกับโม่เชียน

        ที่นั่นมีเตียงผู้ป่วยอยู่ตรงกลาง และบนเตียงนั้นก็ปรากฏชายร่างผอมนอนอยู่อีกที

        เขาดูมีอายุประมาณ 50 หรือ 60 ปี

        ชายตรงหน้าดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก แม้เขาจะซูบผอมและทรุดโทรม แต่ก็สามารถบอกได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นชายที่สง่างามและสูงส่งมากแค่ไหน

        โม่เชียนเข้าไปใกล้ มองดูชายที่นอนติดเตียง

        สัญชาตญาณแรกของเธอคือการพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของอีกฝ่าย

        เธอจ้องมองเขาอยู่เป็นเวลานาน และหลังจากเวลาผ่านไปประมาณ 10 นาที ในที่สุดเธอก็พูดออกมาว่า

        “เขาเป็นพ่อของคุณเหรอ? คุณทั้งสองคนดูมีกระดูกที่คล้ายกันมากเลยนะ”

        เฉียวเหอไม่ได้คิดจะปิดบังโม่เชียนอยู่แล้ว เขาพยักหน้าและยอมรับคำสันนิษฐานของเธอ

        เขาถามกลับ “คุณรู้จักเขาไหม? ”

        “ฉันไม่รู้” โม่เชียนตอบอย่างไร้อารมณ์ ดูราวกับว่าเธอไม่รู้อะไรเลย

        เธอเดินไปรอบ ๆ เตียงสองครั้ง และจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า “บอกวันเกิดของเขามาหน่อย”

        “หืม? ”

        เฉียวเหอสับสน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ตัดสินใจบอกเธอ

        เมื่อโม่เชียนรู้วันเกิดของชายบนเตียง เธอค่อยหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็ก ๆ ในกระเป๋าออกมา พร้อมเริ่มจดบันทึกประมาณสองสามรายการลงไป

        เฉียวเหอจับตาดูสิ่งที่สาวน้อยเขียน

        แต่เขาไม่เข้าใจสิ่งที่ปรากฏอยู่บนนั้นเลย

        ตัวอักษรซึ่งดูเหมือนภาพวาดที่น่ากลัวนั้นอยู่นอกเหนือขอบเขตความรู้ของเขา

        โม่เชียนวางสมุดบันทึกไว้ตรงหน้าเฉียวเหอ

        จากนั้นค่อยหยิบกระบอกไม้หกแฉกออกมา ข้างในนั้นมีแท่งไม้อยู่ทั้งหมดห้าอัน เธอโค้งคำนับมันอย่างศรัทธา

        “ฟ้าดินโปรดอำนวยพรเบิกเนตรให้โม่เชียน! ”

        โม่เชียนเขย่าไม้เสี่ยงทายในมือของเธอเหมือนนักพนัน หลังจากเวลาผ่านไปครู่หนึ่งจึงเหวี่ยงกระบอกไม้หกแฉกอย่างแรงแล้วตะโกน

        “เปิดดวงชะตา!”

        หลังจากพูดคำนี้แท่งไม้สองแท่งที่มีคำสองคำก็กระเด็นออกมา

        มันเป็นเขียนไว้ว่า ‘พลิกผัน’ กับ ‘ดีเลิศ’

        แต่คำว่าดีเลิศกลับเขียนไม่ถูกต้องเสียทีเดียว มันมีจุดที่หายไป อยู่แถว ๆ ด้านล่าง

        เฉียวเหอมองดูอักษร รู้สึกราวกับถูกถังน้ำเย็นราดใส่

        สาวน้อยคนนี้จะทำได้ไหมนะ...

        แต่โม่เชียนมั่นใจในตัวเองมาก เธอหยิบไม้เสี่ยงทายขึ้นมาและพยักหน้าอย่างแรง

        จู่ ๆ เธอก็พูดออกมา

        “พ่อของคุณถูกลอบฆ่า”

        “โดยใครกัน? ” หัวใจของเฉียวเหอที่เย็นเยียบไปครึ่งแถบอยู่แล้วยิ่งเหมือนถูกทุบตีจนแทบแหลก

        อันที่จริง... เขาสงสัยมาโดยตลอดว่าพ่อของเขาถูกวางแผนลอบฆ่า

        ในปีนั้นเฉียวเหอล้มป่วยกะทันหัน และพ่อแม่ของเขาก็ไปเสาะหาทุกสิ่งทุกอย่างที่น่าจะสามารถเอามารักษาเขาได้ แต่หลังจากที่รู้ว่าโรงพยาบาลไม่สามารถทำอะไรกับอาการป่วยได้ พ่อของเขาก็เริ่มหันไปสนใจศาสตร์ทำนองอภิปรัชญา

        พ่อของเขาได้ออกตามหาอาจารย์และพระจำนวนมาก ทั้งหมดเพื่อหาวิธีมาช่วยชีวิตบุตรชายเอาไว้

        ทว่ากลับมีเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดเกิดขึ้น พ่อของเขาประสบอุบัติเหตุก่อนมีโอกาสพบหนวิธีการรักษาที่กำลังตามหานั้น

        อุบัติเหตุนั้นเกิดขึ้นที่หมู่บ้านต้าต้าว

        ไม่มีใครรู้ว่าทำไมพ่อถึงไปที่หมู่บ้านแห่งนั้น บอดี้การ์ดทั้งสี่คนที่ติดตามเขาไปต่างตกจากหน้าผาลงมาตาย

        มีเพียงพ่อของเขาเท่านั้นมีชีวิตรอดมาได้ แต่ก็เป็นในสภาพของเจ้าชายนิทรา

        ผลการสอบสวนของตำรวจในขณะนั้นคือมีเหตุการณ์โคลนถล่มบนภูเขาต้าต้าว ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 5 ราย พวกเขาตกลงมาจากหน้าผา

        ไม่มีการเฝ้าระวังในหมู่บ้านต้าต้าว นั่นยิ่งไม่ต้องพูดถึงบนภูเขาซึ่งนับเป็นสถานที่อันตราย ถนนแคบ แถมมีแนวโน้มที่จะเกิดดินถล่มมาแต่เดิม ไม่มีใครในหมู่บ้านต้าต้าวรู้ว่ามีคนถูกฝังอยู่ที่นั่นกี่คน

        ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ในที่เกิดเหตุ และผู้ที่ตกจากหน้าผาก็มีเพียงร่องรอยบาดแผลจากการตกจากที่สูงเท่านั้น ไม่มีอาการบาดเจ็บจากการต่อสู้แต่อย่างใด

        สุดท้ายแล้วผลสรุปของคดีคือทุกอย่างล้วนเกิดจากอุบัติเหตุเท่านั้น

        แต่เฉียวเหอไม่เชื่อ ชายหนุ่มรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้

        เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาวผู้อยู่ตรงหน้า เฉียวเหอจึงรู้สึกราวกับว่าในที่สุด เขาก็พบกับใครบางคนที่คิดเห็นเช่นเดียวกันกับตนเองเสียที เขามองไปที่โม่เชียนด้วยความคาดหวัง “ใครทำร้ายเขา? ”

        โม่เชียนไม่สามารถตอบคำถามของเขาได้ เธอจึงส่ายหัว 

        “ฉันก็ไม่รู้ว่าใครพยายามฆ่าเขา แต่ทั้งชีวิตนี้ เขาไม่ควรได้รับอุบัติเหตุใด ๆ เลย”

        เฉียวเหอลดสายตาลง จ้องมองที่สร้อยลูกปัดไม้กฤษณาบนข้อมือของโม่เชียน

        ตัวเขาเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว