[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

ตู้ม!

ดาดฟ้าเกิดรอยแตกขนาดใหญ่ เท้าที่ตะปบลงมาด้วยความเร็วเต็มกำลังทิ้งรอยตัดจากกรงเล็บเอาไว้ แรงที่ส่งมาพร้อมกับเท้าได้กระแทกพื้นอีกแรงจนทำให้เกิดรอยแตกออกไปไกล โยฮันที่ใช้สัญชาตญาณแมวหลบการโจมตีเมื่อครู่พ้นรีบกระโจนไปยังตึกอีกหลังที่อยู่ห่างไม่ไกลจากจุดนี้  เสือตัวสีส้มที่เห็นเหยื่อของมันวิ่ง มันจึงพยายามวิ่งไล่ตามด้วยดวงตาแดงก่ำ บาดแผลส่วนหลังสร้างความเสียหายให้มันไม่น้อย หากไม่มีบาดแผลเหล่านี้มันคิดว่าการไล่ล่าคงจะจบลงไปนานแล้ว แต่ครั้งนี้มันกลับไล่ล่าเป้าหมายเป็นเวลานานนับชั่วโมงแต่ก็ยังจับชายเสื้ออีกฝ่ายไม่ได้

โยฮันที่กระโจนมายังดาดฟ้าตึกเขาได้มองไปด้านหลังเห็นเสือตัวใหญ่พุ่งมาแต่ไกลจึงอ้าปากพ่นหมึกใส่ตาของมันแล้วใช้กรงเล็บแทงขณะที่มันกำลังจะลงเหยียบพื้น เพียงแต่ว่ากล้ามเนื้อบริเวณคอของมันกลับเกร็งตัวทำให้เขาตวัดกรงเล็บเพื่อตัดคอของมันไม่ได้  จังหวะที่ร่างขนาดใหญ่เหยียบพื้นดินมันก็ได้ใช้เท้าหน้าตวัดเข้าใส่เหยื่อ โยฮันจึงสลัดเล็บมือทิ้งแล้ววิ่งไปยังอีกฝั่งของดาดฟ้าตึกแล้วกระโจนข้ามไปยังตึกที่ไกลออกไปราว 20 เมตร การกระโดดครั้งนี้เขาไม่สามารถขึ้นไปบนดาดฟ้าได้เพราะมันอยู่สูงเกินไป ดังนั้นเขาจึงเกาะอยู่ชั้น 10 ของตึกเพียงเท่านั้น

โฮก!

เสียงคำรามของเสือดังขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อเหยื่อของมันฝากบาดแผลเอาไว้ให้ มันจึงกระโจนตามเหยื่อไปจนทะลุผนังเข้าไปในตึกใกล้กับตำแหน่งที่โยฮันเกาะอยู่ เขาจึงปล่อยตัวตกลงมาเหยียบระเบียงตึกชั้นที่ 9 จากนั้นก็กระโจนลงไปยังชั้นที่ 8 และชั้นที่ต่ำกว่าจนลงมาอยู่ที่พื้นก่อนจะออกแรงวิ่งเต็มฝีเท้าเพื่อหนีเสือที่ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเขาไป

เสือตัวใหญ่ที่ชะโงกหน้าออกมาจากตึกหลังจากเห็นเหยื่อวิ่งลงไปบนถนน มันจึงวิ่งกระแทกผนังตึกทะลวงไปยังตึกอีกหลังที่อยู่ติดกันเพื่อไล่ตามไป ด้วยการวิ่งทะลวงตึกแล้วเหยียบระเบียงตึกที่อยู่ต่ำกว่าทำให้มันค่อยๆลดระดับความสูงจนสามารถกระโจนลงมาเหยียบพื้นได้สำเร็จ แต่ทว่าโยฮันกลับเป็นฝ่ายกระโจนขึ้นไปบนตึกอีกครั้งเพื่อให้มันเกิดความหงุดหงิดจนเลิกไล่ตามเขาไป

“ บ้าจริง มันควรจะเลิกล่าได้แล้ว มันจะแค้นอะไรกันนักกันหนา ”

โยฮันวิ่งไปเรื่อยๆพลางสำรวจร่างกายตนเองตลอดเวลา การวิ่งเต็มกำลังตลอด 1 ชั่วโมงที่ผ่านมาเผาผลาญพลังงานไปไม่น้อยจนต้องดื่มเครื่องดื่มชูกำลัง 2 ขวดสุดท้ายไปจนหมด เสือกลับยังคงวิ่งไล่เขาต่อไปเรื่อยๆ ต่อให้มันจะเหนื่อยหอบแล้วก็ตามกลับยังพยายามไล่เขาสุดแรง 

แม้โยฮันจะพยายามหลบซ่อนตัวมันก็สามารถตามกลิ่นของเขาได้เช่นเดิมจนไม่รู้จะหนีอย่างไร ทันใดนั้นโยฮันกลับเบิกตากว้างก่อนจะฉีกยิ้มหน้าบานเมื่อเขามองเห็นสะพานข้ามแม่น้ำห่างจากเขาไปไม่ไกลมาก หลังจากคิดแผนการณ์หนีได้แล้วเขาจึงวิ่งไปยังสะพานพลางหันมองเสือที่พยายามไล่ตามไม่เลิกจนสุดท้ายเขาก็มาหยุดอยู่กลางสะพานข้ามแม่น้ำสะพานที่ 2 

“ ตามมาสิไอ้เจ้าแมวเหมียว ”

ร่างหุ้มด้วยกระดองปูกระโจนลงจากสะพาน ก่อนจะจมดิ่งหายไปในแม่น้ำไม่สามารถมองเห็นได้อีก เสือที่ไล่ตามมาติดๆเมื่อมันเห็นเหยื่อกระโจนหายลงไปในแม่น้ำถึงขั้นร้องคำรามลั่นด้วยความรู้สึกโกรธหลังจากถูกโจมตีจนบาดเจ็บไปทั่วตัว

โยฮันที่ลงมาในน้ำลึก เขาได้มองกลับขึ้นไปบนผิวน้ำยังคงเห็นเสือตัวใหญ่พยายามกวาดสายตาของมันมองหาเหยื่อที่กระโจนลงมาในน้ำลึก เมื่อเห็นว่ามันยังคงต้องการเห็นร่างของเหยื่อ โยฮันจึงดำน้ำลึกหนีไปจากมัน ด้วยความสามารถในการดำน้ำ เขาสามารถว่ายไปให้ไกลกว่านี้แล้วค่อยขึ้นมาบนฝั่งหลังจากที่มั่นใจว่าพ้นสายตาของเสือ

ขณะดำน้ำไปเรื่อยๆ โยฮันก็เริ่มเอะใจหลังจากที่เขาสัมผัสได้ว่าปลาใต้น้ำหายไป  เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเชื้อซอมบี้สามารถแพร่กระจายไปได้ทุกแห่งแม้แต่ใต้น้ำ เขาจึงรีบว่ายน้ำให้เร็วที่สุดหวังจะขึ้นจากฝั่งเพื่อหนีสิ่งที่อันตรายภายในแม่น้ำแห่งนี้ ในวันที่เขาพาทุกคนกระโดดลงมาในแม่น้ำ เขาลืมไปเลยว่าซอมบี้อาจจะอยู่ในน้ำ ซึ่งนับว่าโชคดีมากที่พวกมันไม่ได้โจมตีเขากับคนอื่นๆ

---------------------------------------------------------------

“ คุณพอลคะ เราต้องทิ้งรถไม่อย่างนั้นซอมบี้ทั้งหมดจะตามไปที่สถานี ”

“ คุณพอล! ”

แอลลี่มองไปยังเบาะหน้า ความเร็วรถเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเกิน 160 กิโลเมตรไปแล้ว ด้านหน้ารถที่ติดไปด้วยใบมีดขนาดใหญ่ถูกทำลายไปหมดแล้วจากความเสียหายที่เกิดจากการพุ่งชนซอมบี้ระดับ 3 ถึงอย่างนั้นคนขับรถกลับพยายามเหยียบคันเร่งพารถกลับไปยังฐาน  แอลลี่ที่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียกเธอจึงชะโงกหน้าไปดูก่อนจะพบว่าพอลเสียสติไปแล้ว เขาควบคุมรถด้วยสติที่เตลิดไปไกลไม่ได้คิดสิ่งใดอีกแล้วนอกจากจะต้องกลับไปถึงสถานี

“ คุณพอล เราต้องจอดรถแล้ววิ่ง ถ้ายังขับต่อไปเราจะนำซอมบี้ไปที่สถานี! ”

แอลลี่ร้องตะโกนข้างหูของพอล เธอพบว่าอีกฝ่ายยังไม่ตอบรับเสียงของเธอแม้แต่น้อยจึงตัดสินใจใช้สันมือสับลงไปยังคอของอีกฝ่าย การสับครั้งแรกเธอใช้แรงน้อยที่สุดเพราะไม่รู้ว่าระดับ 2 อย่างคุณพอลจะรับแรงกระแทกของสันมือได้มากแค่ไหน เธอกลัวว่าถ้าทำแรงไปอีกฝ่ายอาจจะคอหักตาย

เมื่อเห็นว่าพอลยังไม่สลบแล้วยังขับรถต่อไปโดยไม่สนใจเลยว่าเธอทำอะไร แอลลี่จึงเพิ่มแรงขึ้นไปเรื่อยๆจนกระทั่งครั้งที่ 3 พอลก็สลบคาพวงมาลัย เธอจึงเป็นฝ่ายจับพวงมาลัยแทนแล้วพยายามแหย่ขาเหยียบเบรกลดความเร็วลง จนกระทั่งรถจอดเธอจึงลากพอลออกมาจากรถก่อนจะอุ้มพอลขึ้นบ่าแล้วพาวิ่งหนีฝูงซอมบี้ที่กำลังตามมา ด้วยพละกำลังระดับ 3 ทำให้เธอหลบหลีกสิ่งกีดขวางได้ดีกว่าเดิม แม้จะมีกำแพงสูง 3 เมตรก็สามารถกระโดดข้ามไปได้ การปีนป่ายขึ้นสู่ตึกสูงเป็นเรื่องง่าย หลังจากขึ้นมาบนยอดตึกได้เธอก็หยุดวิ่งเพื่อเงียบเสียงเฝ้ารอให้ซอมบี้กระจายตัวหายไปหลังจากที่ตามเธอไม่ได้อีก

“ บ่ายโมงแล้วเหรอ หวังว่าพี่จะกลับไปถึงสถานีก่อนค่ำนะ ”

แอลลี่นั่งรอบนดาดฟ้าพลางมองดูของที่พี่ให้พกติดตัวมา สำหรับโหลดองยา เธอสามารถทำมันแตกได้ ขอเพียงแค่ตะขาบและแมงป่องภายในยังคงเหลืออยู่ สำหรับม้วนหนังและศีรษะกวางรวมไปถึงงาช้างจำเป็นต้องนำกลับไปให้ได้เยอะที่สุดเพราะมันจำเป็นสำหรับพี่ของเธอ จนกระทั่งนั่งพักอยู่บนดาดฟ้าตึกเป็นเวลา 1 ชั่วโมงจนมั่นใจว่าด้านใต้ตึกไม่มีการเคลื่อนไหวใดแล้ว แอลลี่จึงอุ้มพอลกระโดดข้ามตึกมุ่งหน้ากลับไปยังสถานีด้วยความระมัดระวัง เธอไม่สามารถกระโดดข้ามตึกติดกันแบบถี่รัวได้เหมือนตอนที่อยู่กับพี่ชาย เนื่องจากเธอไม่สามารถฟังเสียงไกลๆได้เหมือนพี่จึงต้องกระโจนข้ามตึกแล้วก็แวะพักเล็กน้อยเพื่อดูว่ามีสิ่งใดไล่ตามเธอมาหรือเปล่า

---------------------------------------------------------------

“ แค่นี้ก็น่าจะพอนะ ”

โยฮันไม่รู้ว่าตนเองดำน้ำมาไกลแค่ไหน แต่เขากลับภาวนาให้เสือตัวนั้นมองไม่เห็นเขาไต่ขึ้นฝั่ง ขณะค่อยๆว่ายน้ำกลับขึ้นไปนั้น โยฮันกลับขนลุกชันเมื่อเขาสัมผัสได้ว่ารอบด้านมีการจ้องมองที่น่าขนลุก เขาจึงก้มหน้าลงไปในน้ำแล้วมองดูว่าสิ่งใดจ้องเขาก่อนจะตกใจเมื่อพบว่าแม่น้ำอันว่างเปล่าไร้ปลาที่เคยแหวกว่าย ตอนนี้เต็มไปด้วยดวงตาสีแดงกำลังจ้องเขาจากใต้น้ำทุกทิศทาง

สองเท้าที่ยังคงเปลี่ยนไปเป็นหางรีบว่ายน้ำขึ้นฝั่ง ทันใดนั้นฝูงปลาซอมบี้ก็พุ่งเข้าฉีกร่างราวกับพวกมันเป็นปลาปิรันย่า ต่อให้มันจะเป็นปลาธรรมดาทั่วไปที่สามารถหาได้ตามแม่น้ำ พวกมันกลับวิวัฒนาการจนมีฟันแหลมคมฉีกสัตว์ต่างๆที่ร่วงตกลงมา

อย่างไรก็ตามสิ่งที่พวกมันฉีกกลับมีเพียงแค่เสื้อผ้า ด้วยระดับที่สูงกว่าทำให้โยฮันสามารถแหวกว่ายต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งฝั่งอยู่ห่างจากเขาไปเพียง 2 เมตรเท่านั้น ขณะที่กำลังคว้ามือไปยังริมตลิ่งสัญชาตญาณของเขาก็แจ้งเตือนให้รีบขึ้นจากน้ำ โยฮันจึงถีบเท้าด้วยพละกำลังมากที่สุดส่งร่างของเขาลอยขึ้นจากผิวน้ำร่วงตกลงไปยังพื้นดิน หลังจากมองกลับหลังเขาก็พบปากขนาดใหญ่มีขนาดไม่ต่างจากประตูบ้านอ้ากว้างเตรียมจะกลืนร่างของเขาเข้าไป

“ ถ้าเป็นระดับ 4 คงไม่เหลือ บ้าจริง อันตรายกว่าบนบกอีก ”

โยฮันรีบวิ่งออกจากริมตลิ่ง ปลาตัวเล็กๆที่ไม่สามารถทะลวงการป้องกันของเขาได้พวกมันพยายามใช้คีบส่งตัวเองขึ้นมาบนฝั่งเพื่อกัดเขาต่อไป หลังจากขึ้นฝั่งได้สำเร็จเขาก็มองไปยังสะพานที่ตัวเองกระโดดลงมา ปรากฎว่ามันหายไปจากการมองเห็นแล้วเขาจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเพราะเสือตัวนั้นก็คงมองไม่เห็นเขาที่นี่ 

อย่างไรก็ตามโยฮันกลับต้องถอนหายใจอีกครั้งหลังจากรู้ว่าเขาขึ้นฝั่งผิดทิศ เขาควรจะว่ายขึ้นฝั่งทางทิศเหนือแต่เขากลับอยู่ทางทิศใต้ดังนั้นจึงต้องหาสะพานข้ามไป ดูท่าเขาคงต้องวิ่งกลับไปใช้สะพานที่เคยข้ามกับตำรวจ

พระอาทิตย์บนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงส้ม อีกไม่นานจะถึงตอนเย็น โยฮันไม่รู้ว่าน้องสาวกลับถึงสถานีแล้วหรือเปล่าเขาจึงออกวิ่งเลียบแม่น้ำตามหาสะพานข้ามไปอีกฝั่ง ในขณะวิ่งเขาก็พบว่ามีซอมบี้เลียบแม่น้ำไล่ตามมาเช่นเดิม มนุษย์ หมา แมว หนูท่อ ยังคงเป็นสิ่งที่พบได้ทั่วไป เขาจึงใช้ความเร็วของตัวเองวิ่งฉีกหนีไปให้ไกลจนรอบข้างไม่มีซอมบี้เหลืออยู่อีก

“ ถ้าหากไม่มีซอมบี้คงจะเป็นวิวที่ดีไม่น้อย ”

สะพานข้ามแม่น้ำอยู่ไม่ไกลออกไป มองลอดผ่านสะพานขนาดใหญ่เขาเห็นพระอาทิตย์ดวงโตกำลังร่วงตกลงพื้นสะท้อนแสงไปกับผิวน้ำ ริมตลิ่งที่กำลังวิ่งผ่านมีหญ้าเขียวชอุ่มถูกลมพัดผ่านทำให้ใจรู้สึกชื่นบาน หากเขาได้เบียร์สักขวดพร้อมกับเสื่อสักผืนคงจะนอนเล่นอยู่ที่นี่สักหลายชั่วโมง

อย่างไรก็ตามการวิ่งของโยฮันกลับหยุดลง หลังจากเขาได้ยินเสียงผิดแปลกไปจากปกติ เมืองที่ควรจะเงียบโดยมีเสียงครางซอมบี้ กลับมีเสียงจิ้งหรีดเรไรดังขึ้นเรื่อยๆไม่ขาดสาย จากเสียงเล็กๆของพวกมันทำให้โยฮันตื่นตกใจเมื่อรู้ว่าจิ้งหรีดยังไม่ได้กลายเป็นซอมบี้ หลังจากที่กวาดตาออกไปรอบๆเขาจึงสันนิษฐานได้ว่าที่ตรงนี้ไม่มีซอมบี้จิ้งหรีด คงเป็นเพราะว่าไม่มีซอมบี้อยู่ที่นี่เลยสักตัว ดังนั้นจึงยังไม่มีเชื้อแพร่กระจาย

แต่ถึงอย่างนั้นเสียงจิ้งหรีดกลับไม่ได้เรียกให้เขาหยุดวิ่งเพราะเชื้อซอมบี้ยังไม่ได้กระจายมาที่นี่ เขาหยุดวิ่งก็เพราะพลังของจิ้งหรีดจำเป็นต่อร่างกาย เมื่อรู้ว่าพวกมันอยู่แถวๆพุ่มหญ้าใกล้ๆ โยฮันจึงรีบกระโจนเข้าไปคุ้ยเขี่ยหาพวกมันหวังจะกินเพื่อปรับสภาพร่างกาย

จิ้งหรีดฝูงใหญ่กางปีกบินหลังจากตกใจ พวกมันกำลังร้องหาคู่แต่กลับถูกมนุษย์ตะครุบใส่ ท่ามกลางจิ้งหรีดพยายามกระโดดไปมารอบๆร่างกาย โยฮันไม่รอช้าคว้าพวกมันยัดใส่ปากตัวแล้วตัวเล่าจนกว่าเขาจะได้รับพลัง .

ปล.วันนี้มา 4 ตอนนะ ^^