……
หลังจากที่พวกคนรับใช้ได้นำอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาจัดวางไว้บนโต๊ะให้อย่างเรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดก็ได้ออกไปจนเหลือแค่เพียงวิศณีตุลย์ที่อยู่ในห้องตอนนี้ ( ไม่รวมอาเทนติยูสนะเพราะว่าในตอนนี้เขายังใช้เวทย์พลางตัวอยู่จึงทำให้มองไม่เห็นจากสายตาของมนุษย์ปรกติ )
อาเทนติยูสก็ได้เกิดความสงสัยในตัวของอาร์มมิ่งไวท์เป็อย่างมาก เพราะก่อนที่อาร์มมิ่งไวท์จะออกไป เขาได้บอกกับวิศณีตุลย์ของเขาว่าหลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขามีเื่ที่ต้องคุยกับวิศณีตุลย์อีกครั้ง อาเทนไม่ชอบท่าทางที่อาร์มมิ่งมาทำกับวิศณีตุลย์เลย อาเทนจึงพูดกับวิศณีตุลย์ไปว่า
“ ตุลย์.. หลังจากที่เ้ากินอาหารนี้เสร็จแล้ว เ้าจะต้องไปหาเ้าหมอนั่นอีกยังงั้นเหรอ ? ” อาเทนติยูสทำเสียงออดอ้อนอย่างที่วิศณีตุลย์ก็ถึงกับงุนงงในน้ำเสียงของอาเทนติยูสที่เขาได้เปล่งออกมา
วิศณีตุลย์ก็ได้รู้สึกว่าอาเทนติยูสอาจจะไม่ชอบหน้าของอาร์มมิ่งไวท์แน่ๆ เธอจึงตัดสินใจเล่าเื่ราวทั้งหมดั้แ่ต้นที่โดนจับมา.. ทั้งหมด.. จนกระทั่ง.. เธอมาถึงที่คฤหาสน์ไวท์แห่งนี้ได้อย่างไร
“ ฉานก่อม่ายรู้ว่าท่านอาร์มิ่งเขา้าอะไรกานแน่ขา ( ฉันก็ไม่รู้ว่าท่านอาร์มมิ่งเขา้าอะไรกันแน่ค่ะ ) ” วิศณีตุลย์ก้มมองอาหารที่วางเรียงรายอยู่ที่บนโต๊ะในตอนนี้
“ แต่ข้าไม่ค่อยชอบหน้าเ้านั่นเลย!! ” อาเทนติยูสบ่นให้วิศณีตุลย์ฟัง
“ แต่.. เขาบอกจาช่วยฉานให้กาบบ้านที่อาเทนติยูสนะขา ( แต่.. เขาบอกจะช่วยฉันให้กับบ้านที่อาเทนติยูสนะคะ ) ” วิศณีตุลย์บอกอาเทนให้เขาเข้าใจในเจตนาของอาร์มมิ่ง
“ แต่มันก็ให้คนไปลักพาตัวเ้ามา.. อีกทีไม่ใช่หรือไง ? แถมยังมาวางท่าและพูดจากับเ้าแบบนั้น..!! ” อาเทนชะงักและหยุดพูดต่อ.. เพราะเขาไม่คิดว่าตัวของเขาจะพูดอะไรในเื่แบบนั้นออกมาได้เลย
“ รึว่าท่านหึงฉาน ? ( รึว่าท่านหึงฉัน ? ) ” วิศณีตุลย์หลุดปากถามออกไป
แต่เพราะด้วยว่าอาเทนติยูสใช้เวทย์พลางตัวของเขาไว้อยู่ในขณะนี้ จึงทำให้วิศณีตุลย์ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของอาเทนติยูสได้ในขณะนี้ ซึ่งในตอนนี้ อาเทนติยูสของเรานั้นใบหน้าร้อนผะผ่าวและแดงระเรื่อเรื่อยไปจนถึงใบหู เขาคงจะอายหรือเขินกันแน่นะ ?
“ อะไร ? ใครบอกเ้ากัน ? ข้าแค่เป็ห่วงเ้าเพราะว่าเ้าเป็คนในปกครองของข้ายังไงล่ะ ” อาเทนติยูสยังคงปากแข็งและเถียงอย่างข้างๆคูๆ
“ อ้อ.. เ้าขา ฉานเข้าจายแล้วขา เอ่อ.. แล้วอีกย่างน้าขา อาหามที่ฉานสั่งมานี้ ฉานม่ายด้ายยากกินน้าขา ( อ้อ.. เ้าค่ะ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ เอ่อ.. แล้วอีกอย่างนะคะ อาหารที่ฉันสั่งมานี้ ฉันไม่ได้อยากกินนะคะ ) ” วิศณีตุลย์บอกกับอาเทนติยูสให้เขาได้รับรู้ความจริง
“ ฉานแค่ยากร่ายอาร์มมิ่งห้ายออกไปยางงายล่าขา เพื่อท่านอาเทนจะด้ายมายืนบ่นฉานยู่นี่งายขา ( ฉันแค่อยากไล่อาร์มมิ่งให้ออกไปยังไงล่ะคะ เพื่อท่านอาเทนจะได้มายืนบ่นฉันอยู่นี่ไงคะ ) ” วิศณีตุลย์แกล้งพูดประชดอาเทนติยูสไปบ้าง
อาเทนติยูสอดทนในกิริยาของวิศณีตุลย์ในตอนนี้ไม่ไหวแล้ว.. เขาจึงดึงร่างของวิศณีตุลย์เข้ามากอดเอาไว้อย่างแแ่
“ ใช่!! ในตอนนี้ข้าหึงเ้า!! ตุลย์.. ข้าคิดถึงเ้าเหลือเกิน.. ั้แ่วันที่เ้าได้หายจากข้าไป ใจของข้าก็ไม่สามารถเป็อันทำการทำงานได้เลย ” อาเทนติยูสได้สารภาพความในใจของเขาออกไปให้แก่วิศณีตุลย์ฟัง
วิศณีตุลย์ตลึง.. และรู้สึกถึงเสียงหัวใจที่มันเต้นอย่างรุนแรง และหนักหน่วงจนเหมือนกับว่าหัวใจอันน้อยนิดของเธอนั้นมันจะแตกและะเิออกมาเสียอย่างนั้นแหละ!!.. และในอ้อมกอดอันแแ่ของอาเทนนั้น.. ตัวของเขาก็แทบจะไม่ได้แตกต่างไปจากเธอเลยสักนิด อาเทนติยูสก็มีอาการหัวใจสั่นไหว และสั่นแรงขึ้น.. แรงขึ้น.. จนเหมือนเ้าหัวใจเ้ากรรม.. มันจะออกมาเต้นระบำอยู่ที่ด้านนอกอกของเขาเสียอย่างนั้นเลย
" เอ่อ.. อาเทนฉานหายจาม่ายออก ( เอ่อ.. อาเทนฉันหายใจไม่ออก ) " วิศณีตุลย์ค่อยๆพยายามพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่บางเบาปนลมหายใจที่ติดขัด จึงทำให้อาเทนติยูสค่อยๆผ่อน และคลายวงแขนของเขาที่กำลังกอดรัดวิศณีตุลย์อยู่ในขณะนี้
" เอ่อ.. ข้าขอโทษ เ้าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ? " อาเทนติยูสในตอนนี้หน้าแดงมากกก.. เป็โชคดีของเขาที่ใช้เวทย์ในการพรางตัว จึงทำให้วิศณีตุลย์ไม่สามารถเห็นตัว และหน้าตาของเขาในเวลานี้ได้ ไม่เช่นนั้น.. ความเป็ผู้นำของเขา และผู้ปกครองของเธอ มันคงจะต้องพังพินาศหมดไปด้วยเพราะหน้าตาที่เขินอายของเขาในขณะนี้มันทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง และด้วยในวัยหนุ่มของเขานั้น อาเทนติยูสมีอายุได้เพียง 23 ปีเอง.. ซึ่งอาเทนอายุน้อยกว่าวิศณีตุลย์อยู่ถึง 5 ปี ( เพราะวิศณีตุลย์อายุ 28 ปี )
" ม่ายขา ฉานม่ายด้ายเ็ปที่โตงหนาวเลย และฉานก่อคิดถึงท่านเหมือนกันขา ( ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้เ็ปที่ตรงไหนเลย และฉันก็คิดถึงท่านเหมือนกันค่ะ ) " วิศณีตุลย์ยิ้มให้กับอาเทนทั้งๆที่เธอยังไม่เห็นอะไรเลย
" จริงรึ ? เป็เช่นนั้นจริงๆรึตุลย์ ? " อาเทนติยูสทวนคำถามกับเธออีกครั้ง
วิศณีตุลย์พยักหน้าตอบรับให้อาเทน
" ในตอนที่ฉานโดนจาบตัวเรียกค่าไถน้าฉานยางคิดว่าท่านอาจจาไม่ตาหาฉานก่อด้ายนาขา ( ในตอนที่ฉันโดนจับตัวไปเรียกค่าไถ่ ฉันยังคิดว่าท่านอาจจะไม่ตามหาฉันก็ได้นะคะ ) " วิศณีตุลย์บอกความจริงไป
" ทำไมข้าถึงจะไม่ตามตัวเ้าล่ะ ? เ้าเป็ของข้า!?.. " อาเทนหยุดพูดนิดนึงเพราะด้วยความเขินอาย ในคำพูดของตัวของเขาเอง
‘ “ เ้าเป็ของข้า.. ” นี่ฉันกลายเป็ทรัพย์สมบัติของเขาไปแล้วอย่างนั้นหรือ ? หรือว่า อาเทนติยูสพูดผิดไปนะ ? อย่ามาทำให้ฉันหัวใจแกว่ง.. สิอาเทน.. ’
" ฉานเป็ของท่าน ? ( ฉันเป็ของท่าน ? ) " วิศณีตุลย์ทวนคำด้วยความสงสัยในคำพูดของอาเทน
" ก็เ้า.. เอ่อ.. ก็ข้าเป็ผู้ปกครองของเ้าอย่างไรล่ะ เ้าจึงเป็คนของข้าโดยสมบูรณ์ " อาเทนพยายามแก้เขินและพูดกลบเกลื่อน
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่นั้น ก็พอดีมีเสียงประตูห้องของวิศณีตุลย์เปิดเข้ามา พ่อบ้านเฮวส์นั่นเอง..
พ่อบ้านเฮวส์เดินเข้ามาพร้อมกับหันซ้ายและหันขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนที่จะถามคำถามกับวิศณีตุลย์
“ เมื่อสักครู่ เลดี้.. ท่านคุยอยู่กับใคร ? ” พ่อบ้านเฮวส์มองมาที่วิศณีตุลย์แค่ครึ่งตาโดยไม่้าคำตอบ
“ ฉานพูดกาบตัวเองขา พอดีม่ายรู้ว่าจากินอาไรก่อนดีขา ( ฉันพูดกับตัวเองค่ะ พอดีไม่รู้ว่าจะกินอะไรก่อนดีค่ะ ) ” วิศณีตุลย์กำลังแก้ต่างให้กับตัวเองก่อนที่พ่อบ้านเฮวส์จะสงสัยไปมากกว่านี้
“ เฮ้อ.. ข้าก็แค่คิดว่าท่านคงจะไม่ปรกติ แต่นี่มัน.. ไม่ปรกติกันเกินไปหน่อยแล้วนะขอรับ แต่ว่า.. ท่านผู้นำอาร์มมิ่งไวท์ส่งให้ข้ามาบอกท่านให้ขึ้นไปพบที่ห้องหนังสือขอรับ ” พ่อบ้านเฮวส์สุดจะทานทนกับความไม่มีกุลสตรีของวิศณีตุลย์เป็อย่างมาก
“ อ๋อ.. ได้สิ!! เอ่อ.. ขอเวลาแปบนึงน้า พอดีฉานยากจะเปลี่ยนเสื้อนิดน้อยน้า ( อ๋อ.. ได้สิ!! เอ่อ.. ขอเวลาแปบนึงนะ พอดีฉันอยากจะเปลี่ยนเสื้อนิดหน่อยน่ะ ) ” วิศณีตุลย์หาเื่ไล่ให้พ่อบ้านเฮวส์ให้ออกไปก่อน เพื่อจะได้มีเวลาคุยกับอาเทน
“ ขอรับ.. กรุณาอย่าช้านะขอรับท่านผู้นำกำลังรอเลดี้อยู่ ” พ่อบ้านเฮวส์บอกพร้อมกับเดินออกไปรออยู่ที่ด้านนอกห้องของเธอ
พอพ่อบ้านเฮวส์ได้ออกไปแล้ว วิศณีตุลย์จึงได้กระซิบเสียงเบาๆเพื่อบอกกับอาเทนติยูสว่า
“ เดี๋ยวฉานออกไปหาอาร์มมิ่งก่อนน้า ( เดี๋ยวฉันออกไปหาอาร์มมิ่งก่อนนะ ) ”
“ ข้าจะไปด้วย!! ” อาเทนติยูสพูดเสียงหนักแน่น
“ เอ่อ.. ถ้าย่างน้านท่านช่วยหาหลังไปก่อนจาด้ายไหม ? ฉานจาเปลี่ยนเสื้อน้าขา ( เอ่อ.. ถ้าอย่างนั้นท่านช่วยหันหลังไปก่อนจะได้ไหม ? ฉันจะเปลี่ยนเสื้อน่ะค่ะ ) ” วิศณีตุลย์บอกอาเทนติยูสอย่างเอียงอาย
“ เอ่อ.. ข้าขอโทษ!!.. ข้าหันหลังมาแล้ว และเ้าก็รีบๆเข้าเถอะ ” อาเทนหันหลังให้วิศณีตุลย์จริงๆ แต่ข้างหน้าของอาเทนติยูสนั้นมันคือกระจกบานใหญ่ที่เขาไม่สามารถจะหลบเลี่ยงได้เลย ส่วนวิศณีตุลย์นั้นก็เร่งรีบตามที่อาเทนได้บอกให้เธอนั้นเร่งรีบ
“ ท่านหาหลังจิงๆช่ายหมาย ? ( ท่านหันหลังจริงๆใช่ไหม ? ) ” วิศณีตุลย์เริ่มระแวงเพราะเธอไม่เห็นตัวของอาเทนติยูส
“ นี่เ้า..!! ข้าหันหลังมาจริงๆ.. ” อาเทนติยูสหน้าแดงจนถึงใบหูด้วยเพราะว่าเขาเห็นวิศณีตุลย์ผ่านกระจกที่อยู่ตรงเบื้องหน้า
“ เอ่อ.. ถ้าย่างน้านฉาน ขอห้าท่านหลับตาอีกด้วยด้ายหมาย ? ( เอ่อ.. ถ้าอย่างนั้นฉันขอให้ท่านหลับตาอีกด้วยได้ไหม ? ) ” วิศณีตุลย์คิดว่าถ้าหลับตาด้วยเธอคงจะสบายใจขึ้น
“ เอ่อ.. ตอนนี้ข้าหลับตาเพื่อเ้าแล้ว.. ตุลย์ ” อาเทนหลับตาลงจริงๆ และเขากำลังทำใจของเขาให้สงบขึ้น
วิศณีตุลย์รีบเปลี่ยนชุดให้ดูเรียบร้อยและรัดกุมมากยิ่งขึ้นเพื่อที่อาร์มมิ่งจะได้ไม่เข้ามาวอแวเธออีก เสร็จแล้วเธอจึงได้ออกมาข้างนอกห้องและเดินตามพ่อบ้านเฮวส์ไปอย่างเงียบๆ โดยที่อาเทนติยูสก็ได้ค่อยๆแอบเดินย่องตามเธอไปอย่างเงียบเชียบเช่นเดียวกัน
ณ ห้องหนังสือของชั้นสอง
วิศณีตุลย์เดินเข้ามาอย่างช้าๆ เพื่อหวังให้อาเทนเข้ามาข้างในห้องให้ได้ก่อนเธอ อาร์มมิ่งนั่งทำงานรอเธออยู่ข้างในห้องก่อนแล้ว
“ มาแล้วรึ ? นั่งก่อนสิ ” อาร์มิ่งไวท์พยักหน้าให้พ่อบ้านเฮวส์ออกไปก่อน เพราะอย่างนั้นในห้องหนังสือนี้จึงดูเหมือนกับว่ามีแค่เขาและเธออยู่กันแค่สองคน โดยที่อาเทนยืนมองพวกเขาอยู่ในห้องก่อนหน้านี้แล้ว
อาเทนติยูสเห็นลาทส์องค์รักษ์ประจำกายของเขา อยู่ที่นอกหน้าต่างตรงต้นไม้ที่เขาได้สั่งให้ลาทส์เฝ้าอยู่ อาเทนจึงได้รู้สึกเบาใจขึ้น
วิศณีตุลย์เดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงหน้าด้านตรงกันข้ามกับอาร์มมิ่งไวท์ที่นั่งอยู่
“ ข้าจะขอเข้าเื่เลยนะ!!.. เมื่อสักครู่ที่เ้ากัสต้าได้มาหาข้านั้น มันได้เอาสารมาส่ง ว่าจะมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับและเปิดตัวทายาทของตระกูลอาร์เมียสแห่งรัฐฮิวเมอร์เนีย และได้มีบัตรเชิญไปยังคนสำคัญต่าง ๆของเมืองนี้และอาณาจักรต่าง ๆ เพื่อที่ข้าจะต้องสืบสารสัมพันธไมตรี และดำเนินธุรกิจเพื่อการค้า ” อาร์มมิ่งไวท์หยุดพูดนิดนึงเพื่อมองหน้าสวยๆของวิศณีตุลย์ก่อนที่จะเริ่มพูดต่อไป
“ ข้าจึงจำเป็ที่จะต้องเข้าร่วมงานในครั้งนี้ด้วย แต่ด้วยว่าเื่ที่ข้าเคยได้ให้สัญญาไว้ให้แก่เ้า ว่าจะพาเ้าส่งคืนแก่บ้านเมืองของเ้าที่จักรวรรดิอาเทนติยูสนั้น อาจจะล่าช้ากว่าเดิม.. เพราะข้าจะต้องดำเนินงานกิจการของตระกูลของข้าก่อน และยังต้องไปจัดการในเื่ของงานเลี้ยงในครั้งนี้อีกด้วย แต่ในตอนนี้ข้าได้ร่างจดหมายไว้พร้อมแล้ว เพื่อจะได้นำส่งไปยังจักรวรรดิอาเทนติยูส เพื่อความสบายใจของเ้า และ้าที่จะแจ้งให้ท่านผู้นำแห่งจักรวรรดิอาเทนติยูสได้รับทราบเื่ราวด้วย เ้าคิดว่า เ้าจะทนรอจนทุกอย่างเรียบร้อยอย่างสงบเสงี่ยมได้หรือไม่ ? ถ้าไม่อย่างนั้น.. ข้าคิดว่าเ้ากัสต้าคงจะไม่ยอมลามือง่ายๆแน่ ” อาร์มมิ่งไวท์บอกเหตุผลที่เรียกวิศณีตุลย์เข้ามาในวันนี้
วิศณีตุลย์พยักหน้าช้าๆเพื่อรับรู้ และอาเทนติยูสที่ยืนฟังเื่ราวอยู่ในห้องนั้นก็ได้ยินหมดทุกสิ่งทุกอย่าง
“ ฉานข้าวจาท่าน และนานหมายขากว่าจะถึงงานเลี้ยง ( ฉันเข้าใจท่าน และนานไหมคะกว่าจะถึงงานเลี้ยง ) ” วิศณีตุลย์ถามเพราะอยากจะรู้ว่าเธอจะต้องอยู่ที่คฤหาสน์ไวท์แห่งนี้อีกนานแค่ไหนกัน ?
“ อีกประมาณสิบวัน.. และในตอนที่ข้าไม่อยู่ ข้าจะให้ทหารฝีมือดีมาคอยเฝ้า เ้าอยู่ที่บ้านก็แล้วกัน อย่าห่วงไปเลย ” อาร์มมิ่งไวท์กล่าวกับเธออย่างเป็งานเป็การ
วิศณีตุลย์เข้าใจทุกอย่างดีแล้ว เธอจึงขอตัวกลับที่ห้องของเธอ อาร์มมิ่งสั่นกระดิ่งเรียกพ่อบ้านให้มารับวิศณีตุลย์กลับห้องไป พร้อมกับยื่นจดหมายที่ถูกประทับตราประจำตระกูลของเขาให้แก่พ่อบ้านเฮวส์ไปด้วย พร้อมกับกล่าวว่า
“ เฮวส์.. เดี๋ยวเ้านำจดหมายนี่ให้คนไปส่งด่วนที่จักรวรรดิอาเทนติยูสนะ และส่งให้ถึงมือของท่านผู้นำจักรวรรดิอาเทนติยูสด้วย ” อาร์มมิ่งส่งจดหมายให้กับพ่อบ้านเฮวส์ให้ได้ไปจัดการ
พ่อบ้านเฮวส์รับจดหมายฉบับนั้นมาและเดินนำวิศณีตุลย์ออกไปส่งที่ห้อง อาเทนก็ค่อยๆเดินออกมาพร้อมๆกับวิศณีตุลย์นั่นเอง พวกเขาเดินตามพ่อบ้านเฮวส์จนมาถึงหน้าประตูห้องของวิศณีตุลย์ พ่อบ้านมาแค่ส่งเธอแค่นั้น เขาก็เดินจากไปเพื่อไปทำงานตามที่อาร์มมิ่งไวท์ได้สั่งเขามา..
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)
184K
