ในเงาไฟ: รัก ลวง ล่า

เสียงหัวใจของเมธาวีกระแทกอกดังไม่เป็๲จังหวะ
ทุกเสี้ยววินาที เธอรู้สึกเหมือนถูกกลืนกินไปทีละน้อย

และวริษฐ์ นักล่าผู้โ๮๨เ๮ี้๶๣ ก็ไม่คิดจะหยุด

ริมฝีปากหยักหนาไล่เรื่อยจากลำคอขาวจนถึงยอดทรวงสั่นระริก
เขาใช้ลิ้นแตะไล้วนอย่างเชื่องช้า ราวกับตั้งใจให้เธอทรมานจากความคั่งค้าง

"วา..."
เสียงพร่าของเธอหลุดออกมาเบา ๆ

แค่เรียกชื่อเขาแบบนั้น
วริษฐ์ก็แทบจะขาดสติ

**

เขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตาสีดำเข้มสาดแววป่าเถื่อนออกมาไม่ปิดบัง

มือหนาจับสะโพกเธอแน่น
ยกตัวเธอขึ้นในคราวเดียว
จนแผ่นหลังบางแนบติดกับกระจกเย็นเฉียบอีกครั้ง

"ขออนุญาตเหรอ?"
เขาแค่นเสียงหัวเราะพร่า
"ลืมไปได้เลย เมย์"

ริมฝีปากเขาประกบกับปากเธออีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

เขาดูดกลืนเสียงครางสั่นเครือของเธอทั้งหมดอย่างหิวกระหาย
เหมือนสัตว์ร้ายที่ได้ลิ้มรสเ๣ื๵๪ครั้งแรก

**

ปลายทางแห่งความอดกลั้นใกล้แตกสลาย
เมธาวีรู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองกำลังหลอมละลายไปกับมือ ริมฝีปาก และลิ้นของเขา

"ขอฉัน..."
เธอกระซิบเสียงสั่นสะท้าน

แต่วริษฐ์ไม่ให้เธอมีเวลาตั้งหลักแม้แต่วินาทีเดียว

เขาสอดตัวเข้าหาเธออย่างรุนแรงในคราวเดียว
ลึก
แรง
จนร่างบางสะท้านเฮือก

"อ๊ะ!"
เสียงหวานหลุดออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

**

วริษฐ์คำรามในลำคอ เสียงต่ำดิบกระแทกหูเธอ

"แบบนี้สิ...ของฉัน"
เขากระซิบอย่างพร่าเครือ

เขาเคลื่อนตัวช้า ๆ ก่อนกระแทกกลับมาแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องในห้อง
สอดประสานกับเสียงหอบหายใจและเสียงครางหวานจนบาดใจ

**

เมธาวีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยไปในทะเลเพลิง
ทุกการขยับของเขา
ทุกแรงกระแทกกระทั้น
พาเธอเข้าใกล้ขอบเหวแห่งความสุขสมที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

มือเรียวของเธอกอดคอเขาแน่น ราวกับกลัวจะตกจากขอบโลกนี้

วริษฐ์เองก็กระชับแขนรัดเธอแน่นเหมือนกัน
เหมือนเขากลัวว่าเธอจะหนีหายไปจากอ้อมแขนของเขา

**

"เมธาวี..."
เขาครางเรียกชื่อเธอเสียงพร่า

และในวินาทีที่ร่างกายเธอสั่นระริกถึงจุดสุดยอด
วริษฐ์ก็กระแทกตัวเข้าสุดแรง
ปลดปล่อยตัวตนทั้งหมดของเขาเข้าใส่เธอ

เสียงครางต่ำลึกของเขากับเสียงหวานหอบหายใจของเธอสอดประสานกันในห้องเงียบสงัด
กลายเป็๞บทเพลงแห่งการ๳๹๪๢๳๹๪๫อันบ้าคลั่ง

**

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน
กว่าที่ทั้งคู่จะหยุดหอบหายใจเหนื่อยหอบในอ้อมแขนกันและกัน

วริษฐ์ยังไม่ยอมปล่อยเธอ
ร่างใหญ่กอดเธอแน่นไว้กับกระจกใส เย็นเยียบตัดกับความร้อนแรงระอุระหว่างร่างสองร่าง

เขาซุกใบหน้ากับลำคอขาวของเธอ
สูดกลิ่นกายหอมหวานนั้นเข้าปอดลึก ๆ

"จำไว้..."
เขากระซิบเสียงพร่า

"เธอ...หนีฉันไม่พ้นอีกแล้ว เมธาวี"