ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

“หลังจากแต่งงานกับท่านแล้ว... ท่านจะมีภรรยาเพิ่มอีกกี่คนข้าจะไม่ว่าท่านเลยสักคำ แต่ข้าจะขอให้ตัวข้านั้นได้กลับมาเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ข้า อย่างน้อยๆปีละ 1 ครั้ง ท่านสามารถทำให้ข้าได้หรือไม่” ฌอนก็ตอบกลับไปว่าไม่เป็นปัญหา และเขารู้ว่าเงื่อนไขก็คงไม่หมดเพียงเท่านี้ เขาจึงหันไปมองเพื่อให้เฟียร์นั้นกล่าวต่อ“และเงื่อนไขที่สอง .. ถ้าท่านต้องการไปผจญภัยในสถานที่ต่างๆ ข้าขอไปพร้อมกับท่านได้หรือไม่ ข้าเองก็เป็นคนหนึ่งที่หลงใหล และอยากรู้เกี่ยวกับสถานที่อื่นๆเช่นกัน” เฟียร์กล่าวออกมาอย่างนั้น แน่นอนว่ามันก็ทำให้ฌอนถึงกับยิ้มออกมา เขาพยักหน้าให้ครั้งหนึ่ง แล้วไล่ให้เธอกลับไปพักผ่อน เพราะหลังจากแต่งงานกันตามประเพณีแล้ว เขาจะเดินทางต่อในทันที อีกด้านหนึ่ง แนนซี่ที่กำลังประมวลผลข้อมูลที่เธอเพิ่งจะได้รับมาจากสมาคมนักฆ่า พวกเขาสามารถจับหนอนบ่อนไส้มาได้ แต่มันไม่ยอมเลยที่จะพูดอะไรออกมา แต่จากการคาดการณ์ของรองผู้นำสมาคมอย่างกราเซีย ว่าสายลับคนนี้อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับอาณาจักร ‘บีไฮท์’ ที่มีอำนาจทางการทหารและการเงินมากที่สุดในทวีป“พวกเจ้าแน่ใจแค่ไหน... กับเรื่องนี้” แนนซี่ถามเข้าไปในระบบมอสของเหล่านักฆ่า แน่นอนว่าคนยืนยันก็มีผลปรากฏออกมาแล้วว่ามากกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ เธอจึงไม่รอช้าที่จะติดต่อไปยังฌอนทันที ไม่นานนักปลายสายก็รับโทรศัพท์ทางไกล“มีอะไรเร่งด่วนอย่างนั้นเหรอแนนซี่...” ฌอนกล่าวถามออกมาในขณะที่กำลังเริ่มลงมือทานอาหารกับครอบครัวของว่าที่ภรรยาในอนาคตอยู่“เรื่องด่วนอยู่.. ถ้าหากข้าเดาไม่ผิดในตอนนี้ เทคโนโลยีปืนของเรา อาณาจักรบีไฮท์ที่ใหญ่ที่สุดในทวีปได้ก็อปปี้ไปแล้ว... เราควรจะเริ่มปฏิบัติการนั้นในทันที.. และอีกอย่างเราจะเร่งพัฒนาร้านค้าให้ถึงระดับ 10 เป็นการด่วน..” แนนซี่กล่าวออกมา เป้าหมายแรกของพวกเขาคือการรวมทวีปนี้ให้เป็นหนึ่งเดียว หลังจากนั้น ถึงจะสามารถจัดการกับภารกิจหลักอันสุดท้ายได้ ฌอนที่ได้ฟังก็เงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา “..ข้าอนุมัติให้เริ่มแผนการนั้นในทันที และนั่นก็แปลว่า ข้าจะต้องเร่งกลับไปยังเมืองที่มีร้านในเครือซินะ... ยอดการค้าเหลืออีกเท่าไรในการอัปเกรดระดับร้าน ข้าจะได้เตรียมตัวถูก...” แนนซี่ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างยินดี“ข้าสามารถดำเนินการให้ได้ในทันทีเลยเจ้าค่ะ... รวมถึงเรื่องยอดนั้นก็ด้วย ภายในช่วงเช้าของวันพรุ่งนี้ข้าคิดว่ามันก็น่าจะครบแล้ว...” แนนซี่กล่าวตอบ ตอนนี้พวกเขาทั้งสองลงเรือลำเดียวกันแล้ว การที่เธอจะได้กลับไปพบกับชายที่เธอรักได้มันก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของเขา และเธอในตอนนี้ และแน่นอนว่าการจัดการทุกอย่าง โดยเฉพาะยอดที่ต้องทำนั้น มันก็ต้องใช้อำนาจมืดเสียหน่อยยังไงก็ทัน อภิสิทธิ์สำหรับการอัปเกรดร้านให้เป็นเลเวลสิบนั้น มีมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว หนึ่งเลยคือการปลดล็อกระบบการใช้เวทมนตร์ของผู้จัดการร้าน หรือตัวของฌอนให้สร้างการเรียนรู้ได้ สองเกี่ยวกับผู้ดูแลร้าน และเหล่าผู้ติดตาม สามารถที่จะเดินทางออกนอกเมืองได้ในระยะ 20 กิโลเมตรเป็นรัศมีวงกลม และอย่างสุดท้ายที่เพิ่มเข้ามานั้นก็คือ ระบบการเทเลพอร์ต ไปเมืองที่ร้านในเครือตั้งอยู่ได้ และมันสามารถใช้ได้โดยที่ไม่มีเงื่อนไขอื่นๆเพิ่มเติม ใช้ได้ทั้งผู้จัดการ และผู้ดูแลร้านเลยทีเดียว “เข้าใจแล้ว.. แจ้งมีเวีย และลิเวียธานไว้ด้วย ว่าข้าจะเดินทางเข้าไปน่าจะถึงในอีกสองสามวัน...ข้าจำเป็นต้องจัดการเรื่องทางนี้ให้เสร็จสิ้นเสียก่อน” ฌอนเอ่ยตอบก่อนที่ทั้งคู่จะวางสายไป ปฏิบัติการลับที่วางแผนมาอย่างเนิ่นนานก็ได้เริ่มต้นขึ้น คำสั่งถูกถ่ายทอดออกไปในทันที เหล่านักฆ่าที่อยู่ภายในแผนการต่างก็ต้องวุ่นวายกันมากในคืนวันนี้ และมันจะเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่อันยิ่งใหญ่ของทวีปนี้เลยก็ว่าได้“ท่านพี่เจ้าคะ ท่านพี่จะเร่งออกเดินทางอย่างนั้นรึเจ้าคะ..” เฟียร์ถามกับฌอน ถึงเธอจะไม่ทราบว่าเจ้าเครื่องที่รัดข้อมือของว่าที่สามีเธอนั้นคือสิ่งใด แต่เธอก็ได้ยินมันอย่างชัดเจนว่าท่านพี่กำลังจะเริ่มแผนอะไรสักอย่าง และต้องเร่งออกเดินทางในเร็ววัน“ข้ายังพอมีเวลาอีกประมาณสองสามวันเพื่อจัดการเรื่องของที่นี่ให้เรียบร้อย... แน่นอนว่าข้าต้องรักษาสัญญาที่ได้ให้ไว้กับเจ้าก่อน... ทานอาหารเสร็จแล้วก็กลับไปพักผ่อนได้แล้ว เจ้าจะได้หายไข้ก่อนวันแต่งงานของเรา” ฌอนเอ่ยกล่าว ถึงแม้ว่าจะยังไม่ชินที่เฟียร์พูดอย่างนั้นกับเขา แต่ทุกคนก็ต้องมีสิ่งที่เรียกการเริ่มต้นกับสิ่งใหม่กันทั้งนั้น เฟียร์ที่ได้ยินก็หน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า และทำตามที่ฌอนบอกกล่าวอย่างว่าง่าย“อย่างที่ท่านทราบ...ตัวข้าไม่ได้มีเวลามากนัก ข้าอยากจะคุยเรื่องงานแต่งให้ไวที่สุด ว่าต้องเตรียมการอย่างไรบ้าง...” ฌอนเอ่ยถามกับสกัลพ่อของเฟียร์อย่างจริงจัง เนียร์ผู้เป็นแม่เองก็ร่วมวงด้วยเช่นกัน พวกเขาตกลงกันจนถึงเวลาเที่ยง ก่อนที่ท่านพ่อตาท่านแม่ยายจะออกจากบ้านเพื่อไปเชิญชวน และจัดการเตรียมการเรื่องงานแต่งในวันพรุ่งนี้เช้าทันที ฌอนที่อยู่บ้านเพียงแค่สองคนกับเฟียร์ เขานำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้กับเธอก่อนที่จะให้เธอกินเครื่องดื่มชูกำลังเล็กน้อย เพื่อฟื้นฟูร่างกายตามคำแนะนำที่ได้จากแนนซี่เมื่อสักครู่นี้ และปฏิกิริยาของร่างกายเฟียร์นั้นมันก็เยี่ยมมาก มันเหมือนกับว่าเธอไม่เคยจะป่วยมาก่อน อาจจะต้องเรียกว่าเป็นการเกิดใหม่เลยก็ว่าได้ จากนั้นเขาก็จัดเตรียมสิ่งของต่างๆ เช่นเงินสำหรับงานแต่งเป็นค่าสินน้ำนมตามประเพณี เขาได้เตรียมเงินไว้ถึง 100 เหรียญทองในการแสดงความจริงใจในครั้งนี้ นอกจากนี้เขายังให้ทั้งสองไปแล้วถึง 5 เหรียญเพื่อจัดการกับงานแต่งก่อนออกบ้านไป เท่ากับว่าเขาจะต้องจ่ายออกไปทั้งหมดถึง 110 เหรียญทอง นอกจากนี้แล้วเขาก็ไม่ต้องทำอะไรแล้ว เพียงแค่รอเป็นเจ้าบ่าวในงานแต่งแค่นั้นก็พอ เช้าของวันที่แสนจะสงบสุข หมู่บ้านที่แสนจะห่างไกลแห่งนี้กลับมีงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อาหารต่างๆมากมายที่หาได้ตามป่าก็ถูกนำมาประกอบอาหารกันหลากหลายชนิด ด้วยอำนาจของเหรียญทองเงินตรามันก็ทำให้สามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร และในที่สุดมันก็ถึงเวลาของพิธีการสำคัญแล้ว “เวลานี้เป็นเวลายามเช้า และมันก็ยังเป็นเวลามงคลสำหรับคู่บ่าวสาวที่กำลังจะได้ครองรักกัน... ข้าในฐานะที่เป็นทั้งพ่อของเจ้าสาว และยังเป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้... ข้าขอประกาศให้ทุกท่านทราบว่า ท่านฌอน คริสเตียน และสเฟียร์ ได้เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง...” งานแต่งที่ถูกจัดขึ้นอย่างกะทันหันสายฟ้าแลบไม่มีใครได้ทันตั้งตัว แต่พวกคนในหมู่บ้านต่างก็ตะโกนออกมาแสดงความยินดีกับทั้งสองเสียงดัง งานเลี้ยงฉลองรื่นรมก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ชาวบ้านเองก็ต่างมีความสุขได้ตามๆกัน บางคนนอกจะได้กินฟรีจากงานแต่งนี้แล้ว ยังได้รับค่าจ้างเป็นเงินที่พวกเขาได้หาวัตถุดิบมาประกอบงานเลี้ยงอีกด้วย เวลาผ่านไปจนถึงเวลายามเย็นก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน มันก็เป็นพิธีสำคัญอีกอย่างนั้นก็คือ การส่งตัวบ่าวสาวเข้าเรือนหอ เพื่อหลับนอนกันในคืนแรก“ท่านพี่เจ้าคะ... ข้ากลัวจัง” เฟียร์นั่งอยู่บนเตียงนอนที่โรยด้วยดอกไม้ชนิดหนึ่งสวยงาม เธอรู้มาบ้าง ว่าคืนนี้เธอจะต้องเจอกับอะไร แต่มันก็ยังกลัวปนตื่นเต้นอยู่ดี ฌอนที่ได้ยินอย่างนั้นเขาก็ยิ้มออกมา ก่อนจะเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ“เจ้านี่น้า... วันนี้เจ้าพักผ่อนไปเถอะ พรุ่งนี้เราจะต้องเดินทางกันแล้ว...อีกอย่างเจ้าก็เพิ่งจะหายไข้ ไม่ต้องฝืนตัวเองหรอกน่า..” ฌอนดีดหน้าผากของภรรยาก่อนจะเอ่ยออกมา เพื่อให้เธอไม่คิดไปไกลกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าเฟียร์จะไม่เข้าใจสิ่งที่ฌอนสื่อ หลังจากที่เธอบ่นว่าเจ็บจากการโดนดีดหน้าผากเธอก็ดึงกระชากตัวของสามีเข้าใกล้ จนในที่สุดฌอนก็คร่อมอยู่บนตัวของนาง ก่อนที่นางจะหลับตา และกระโจนเข้ามาจูบกับเขาอย่างดูดดื่ม.........

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 102

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 102

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้