ครองโลกด้วยระบบผู้จัดการ

    ตอนที่ 57 ทีมยุติธรรมสีเทาที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกใบนี้

    ในร้านอาหารชั้นสอง ห้องส่วนตัว ราล์ฟเพิ่งทานอาหารกับโซเฟียเสร็จ กำลังเดินเล่นกันริมน้ำ

    มานั่งเก้าอี้ยาวในส่วนบริเวณที่ไม่มีคน หญิงสาวนั่งตักซบเขาเคลิบเคลิ้ม ตอนนี้เควินได้จัดการ'กำชับ'สามคนนั้นเสร็จแล้ว เด็กหนุ่มไม่ได้บอกเธอ


    จูบไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ โซเฟียคือหญิงสาวที่ราล์ฟไว้วางใจเหมือนแอนนาเบล เพื่อการจัดการอะไรได้ง่ายขึ้นในเรื่องสาวๆ รอบตัวเขา เขาจึงทำอย่างหนึ่ง กล่าว


    "โซเฟียครับ คุณรักษาความลับของผมได้ไหม"



    เธอที่เพิ่งรับลิ้นของเขาที่เข้ามาพัวพันเสร็จ กล่าวเสียงนิ่ง

    "ฉันรู้สึกเสมอว่า เจ้านายไม่ใช่คนธรรมดาอย่างพวกเรา"


    "แล้วคุณไม่คิดว่าผมประหลาด หรือน่ากลัวเหรอครับ"


    "ทำไมต้องกลัวล่ะ ก็ฉัน .. รักคุณ แล้วคุณก็เคย .. บอกว่ารักฉัน คุณไม่ทำร้ายคนรักของคุณหรอก"

    คำตอบของเธอค่อนข้างจะชัดเจนดี


    "ใช่ ผมไม่มีทางทำร้ายคุณหรอก ที่รัก"

    เด็กหนุ่มยิ้ม กอดเธอบนตักแน่นขึ้น


    จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องนักสู้ให้ฟังว่ามีระดับต่างๆ จนถึงระดับเหนือมนุษย์ หญิงสาวย่อมเคยได้ยินมา เธอบอกว่าระดับเหนือมนุษย์มีแต่ในเทพนิยาย ไม่มีคนเหาะเหินเดินอากาศได้จริง และระหว่างที่เธอพูดร่างของเธอที่อยู่บนตักเขาก็ลอยสูงขึ้นมาพร้อมกับเขามากกว่าห้าเมตร


    "นี่ นี่ .. "

    โซเฟียตกตะลึง แล้วเบียดร่างชิดเขาไปอีกกลัวตกลงไป


    "เจ้านายคุณ คุณ เล่นกลอะไร! "


    "นี่ไม่ใช่กลครับ ผมคือคนที่ฝึกถึงระดับเหนือมนุษย์"

    แล้วเขาก็อุ้มเธอพาลอยออกไปบนอากาศเหนือแม่น้ำวูท้อท


    "ฉันมีรุ่นพี่ที่เป็นนักสู้ระดับ 4 แต่ตอนนี้ อายุเขาก็มากแล้ว แต่นี่ .. เจ้านายยังอายุไม่เท่าไหร่เลย! "


    "ผมได้รับประสบการณ์การฝึกอย่างไม่ธรรมดา เหนือธรรมชาติกว่ามนุษย์ทั่วไปหน่ะ แต่ผมก็เป็นคนธรรมดามีเลือดมีเนื้อ เจ็บได้ ตายได้นี่แหละครับ"


    โซเฟียยังมึนอึ้ง การรับรู้ของคนปกติย่อมเกิดความตกใจมากกว่าคนที่เป็นนักสู้อยู่แล้ว


    เขาหอมแก้มเธอแล้วบอก

    "ผมจะพาคุณไปสถานที่อื่น แบบทันทีทันใด คุณจะตกใจเกินไปไหมครับ"


    โซเฟียที่เริ่มตั้งสติปรับความรู้สึกได้

    "ได้ค่ะ แต่ .. อย่าให้มันเป็นสถานที่พิสดาร น่ากลัวเกินไป"


    "ฮ่า ฮ่า ไม่น่ากลัวหรอก ที่ธรรมดาครับ"

    ราล์ฟหัวเราะ จากนั้นโอบร่างหญิงสาวพาเข้าวังวนมิติ แต่ไม่ได้พาเธอเข้าสู่พื้นที่ของสำนักสมดุลแห่งดวงดาว


    ตอนนี้เมื่อเปิดเผยความอัศจรรย์ของร่างเหนือมนุษย์ไปแล้ว โซเฟียเป็นคนที่เขาเลือกจะไว้ใจก็ไม่คิดปกปิดอะไร

    เขาพาเธอมาที่เกาะอยู่หน้าคฤหาสน์สีฟ้าหลังคาสีน้ำเงิน พาเดินเข้าไป ขึ้นสู่ชั้นสองเข้าห้องนอนหรูหรา ตรงกลางมีเตียงขนาดใหญ่สวยงาม โซเฟียที่เตรียมใจยอมรับความอัศจรรย์ใจไว้ก่อนแล้ว ก็ไม่ได้ตกใจอะไรอีกมากนักเมื่อเจ้านายของเธอพาเธอจากแม่น้ำนั้นมาสู่คฤหาสน์นี้


    เข้ามาในห้องนอนที่สวยหรูหรา กว้างใหญ่


    "ฉันอาบน้ำก่อนได้ไหมคะ รู้สึกอยากให้ตัวเองสะอาด"

    โซเฟียร้องขอ


    ราล์ฟถอดเสื้อผ้าของเธอออก เขาถอดผ้าของตัวเองออกจนเปลือยเปล่าทั้งคู่ จากนั้นก็พากันไปเข้าห้องน้ำใหญ่ที่เด็กหนุ่มจำลองมาจากคอนโดของเขาแต่ใหญ่กว่าสองเท่า

    นอนในอ่างน้ำใหญ่โซเฟียที่ร้อนแรงอยู่แล้ว กับเด็กหนุ่มที่ความต้องการไม่เคยจะหมด ก็กอดจูบลูบไล้กัน เขาตะโบมจูบ ดูดหัวนมป้านใหญ่ของหญิงสาวผู้จัดการจนเธอร้องครวญคราง ทั้งคู่สอดใส่ผลัดกันรุกรับ เธอที่มีความเสียวกระสันเต็มเปี่ยมก็โยกขย่มเด็กหนุ่มเองหลายหน จนเสร็จสมกันไปสามครั้งในอ่างน้ำนี้


    ที่นี่ไม่มีกลางวันกลางคืน เวลาปกติราล์ฟให้เป็นฟ้าครึ้มเหมือนกันกับพื้นที่ของสำนักสมดุลแห่งดวงดาว แต่ต่อไปหากมีคนธรรมดามามากจะให้เหมือนโลกปกติ เขาต้องให้มีกลางวันและกลางคืนเท่ากับที่โลก


    ฟ้าครึ้มข้างนอก ท้องฟ้าสลัวไม่มืดนักราล์ฟคิดว่าแสงกำลังดี เขาอุ้มโซเฟียมาที่ระเบียง ร่างเปลือยเปล่านั่งเอนหลังไปบนเก้าอี้ให้โซเฟียนั่งตัก หญิงสาวนอนบนตักเขากอดร่างแข็งแกร่งของเด็กหนุ่ม

    ที่นี่ที่มีแต่เธอกับเจ้านายที่รักของเธอ และคนสนิทของเขาที่นานๆ เดินไปมา โซเฟียรู้สึกสงบและมีความสุข เธอจูบไปที่หน้าด้านข้างของเขา


    "ดีไหมครับ ที่นี่เรียกว่า คฤหาสน์ฟ้า"


    "ดีจริงๆ ค่ะ กว้างขวางเป็นส่วนตัว สวย น่าอยู่มาก เจ้านายมีรสนิยมมาก"


    "ถ้าต่อไปผมจะพาคนอื่นมาอยู่กับโซเฟียด้วย คุณจะโอเคไหมครับ"

    เขาถามเธอ เคารพความคิดเห็นของเธอด้วย ไม่อยากให้เธอต้องตะขิดตะขวงใจหรืออึดอัด หากเด็กหนุ่มพาแอนนาเบล หรือคนอื่นมา หญิงสาวที่รู้ดีอยู่แล้วว่าก่อนจะมีเธอเขาก็มีอีกหลายคน


    "ค่ะ ฉันขอให้ที่นั้นมีคุณก็พอ เวลาพาคนอื่นมาด้วยก็อย่าลืมว่าคุณพาโซเฟียคนนี้มาด้วยแล้วกัน"


    ราล์ฟยิ้มส่ายหัว

    "จะเป็นอย่างนั้นไปได้อย่างไรล่ะครับ จะมองข้ามสิ่งสวยงามแบบนี้ไปได้ไงครับ"


    เขาพูดแล้วก็ลูบไล้ร่างเรียบเนียน สะโพกผายใหญ่โต ราล์ฟยกบั้นท้ายกลมนั้นขึ้นค่อยๆ วางร่างของหญิงสาวลงสวมใส่อวัยวะของเขาที่ตั้งตรงรออยู่แล้ว


    "อา .. อื้อ เจ้านาย .. ผัวขา อีกแล้วเหรอคะ เพิ่งเสร็จไปไม่ถึงชั่วโมงเลยนะ"


    ❝❝❝


    ราล์ฟสร้างหน้ากากขึ้นมาสิบอัน ทั้งสำหรับใช้จริงและสำรองไว้ คร่ำเคร่งตั้งใจออกแบบด้วยความสามารถของระบบ กับวัสดุสุดพิเศษ

    หน้ากากนี้เขาถึงขั้นใช้แร่ไอฟอร์ทผสม แถมมีลูกเล่น ใส่รากสายฟ้าหมื่นปีลงไป เพียงผู้ใส่ใช้พลังดวงดาวปลดปล่อยผ่านหน้ากากสายฟ้าก็จะพุ่งออกมาทำลายเป้าหมายได้

    หน้ากากแนบสนิทไปกับขอบหน้าของผู้ใส่ หากผู้ใส่ไม่ได้ขยับตามขอบปล่อยพลังดวงดาวไล่ออก ต่อให้มีใครมาดึงแรงๆ ก็ไม่มีทางหลุดได้


    หน้ากากสีเทา สีที่ราล์ฟมักชอบใช้ เขาเรียกมันว่า 'ยุติธรรมสีเทา! '

    ตั้งชื่อทีมยุติธรรมสีเทา ประกอบด้วย ราล์ฟ เควินที่เป็นร่างแยกของเขา ปาโก การ์เซีย และมาร์ค

    เท่าที่รู้ตอนนี้ นี่คือทีมที่แข็งแกร่งที่สุด ในโลกใบนี้!


    ใในห้องนอนโซเฟียที่อ่อนระโหยโรยแรงจากการพันตูกับเจ้านายที่ดุดันราวกระทิงของเธอทั้งคืน ราล์ฟบอกให้เธอหยุดงานนอนต่อไปที่คฤหาสน์เขาจะให้ปาโกเฝ้าอยู่ด้วย แต่หญิงสาวมีงานคั่งค้างมากมายที่ต้องทำจึงขอมาทำงานพร้อมกับเขา



    เมื่อหญิงสาวถึงออฟฟิศแอลอาร์ได้ดั่งใจนั่งที่โต๊ะ ก็มีสายเข้าจากฮอฟตัน ไม่บ่อยนักที่เขาจะโทรหา


    "มีอะไรหรือ"

    เสียงโซเฟียเฉยเมย กับพี่ชายที่ไม่ได้ความคนนี้เธอไม่เคยคิดอยากโอภาปราศรัยด้วย


    "เอ่อ โซเฟีย เมื่อเช้าฉันโทรหาพวกชาร์ลีทั้งสามคน ปรากฏว่าอยู่ที่โรงพยาบาล แล้วอดัมก็บอกว่า .. ไม่ให้ฉันไปยุ่งกับพวกเขาอีก เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวเราอีกด้วย เวลาเจอกันก็คือไม่ต้องมาพูดคุยหรือรู้จักกันอีกแล้ว เธอ ได้มีเพื่อน .. เอ่อ .. หรือใครไป ทำอะไรพวกเขาหรือเปล่า"

    ฮอฟตันไม่ได้โทรมาแค่สงสัย หรือห่วงพวกนั้น แต่เป็นความวิตกว่าเกิดอะไรขึ้นใครกันที่ทำให้นักเลงของบ่อนหวาดกลัวหัวหดขนาดนี้


    หญิงสาวได้ยินสิ่งที่พี่ชายบอกแล้วก็ต้องอึ้งไป หรือนี่เจ้านายของเธอไปจัดการพวกนั้น ไม่สิเขาอยู่กับเธอทั้งคืน น่าจะเป็นทีมของเขาที่คอยจัดการเรื่องต่างๆ ให้ น้ำเสียงที่ดูกังวลของฮอฟตัน ทำให้โซเฟียกล่าวสำทับไป


    "เหรอ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใครแต่เรื่องเป็นอย่างนี้ก็ดีแล้ว ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก พี่ก็ทำตัวดีๆ ด้วยแล้วกัน"


    จากนั้นเธอก็วางหูไป ยิ้มปลื้มใจที่ราล์ฟห่วงใยจัดการปัญหาให้เธอ


    ที่ห้องทำงานลูคัสส่งข้อความแจ้งกับราล์ฟว่า เขากับปาโกได้นำแร่ไอฟอร์ทมาส่งให้ลูกค้า เมื่อพวกนี้ได้ตรวจสอบคุณภาพและปริมาณถูกต้องแล้ว ตอนนี้บริษัทเจโบรฟินซ์ได้ชำระค่าสินค้ามาแล้ว 2,700 ล้านเหรียญ!

    ดีลใหญ่เรียบร้อยแล้ว ราล์ฟลุกขึ้นปรบมือให้ตัวเอง นี่มันวิเศษมาก เขาอยากแชร์ความสุขส่งรูปยอดเงินเข้า 2,700ล้านเหรียญไปให้แฟนสาวดู สักพักข้อความเข้า เป็นอิโมจิตกใจ


    /รายได้จากอะไรคะ ทำไมมากมายอย่างนี้!

    /ขายของใต้ดินที่เราไปเจอที่ธารน้ำโบมี่ไงครับ

    /ตอนนี้บริษัทน่าจะมีเงินมากจริงๆ นะคะ ไหนจะรายได้จากการประมูลอีก

    /ก็ใกล้หมื่นล้านแล้วครับ แล้วคงจะภายในปีนี้นี่แหละ

    ลิซส่งหน้าช็อกจัดกลับมา คุยกันสักพักก็จบการสนทนาลิซที่ต้องมีหน้าที่ แล้วราล์ฟก็ทำงานของตัวเองต่อ


    เขาเข้าไปดูของขายในระบบ สาวหน้ากลมออกมานั่งบนโต๊ะ


    [หมวดเทคนิคพิเศษ อุปกรณ์ และยา

    -แผ่นแจ้งราคา 950 แต้ม (แผ่นติดที่สิ่งของ จะสามารถทราบราคาล่วงหน้าที่จะขายให้ระบบได้ ทั้งหมด 50 แผ่น)

    -ยาลืมเลือน 800 แต้ม (ยาเมื่อรับประทานจะลืมเหตุการณ์ก่อนหน้า 72 ชั่วโมง)

    -แผ่นสถานะสินค้าล่วงหน้า 850 แต้ม (แผ่นแจ้งราคาสินค้าที่ยังไม่ได้ขาย จะสามารถทราบสถานะล่วงหน้าในอนาคตว่าจะเป็น อย่างไรทั้งหมด 25 แผ่น)

    -เหรียญสามารถ 1,250 แต้ม (เลียนแบบความสามารถโฮสต์ได้ ระยะเวลาใช้งานขึ้นอยู่กับระดับพลังของผู้ใช้เหรียญ ใช้ได้ 10 ครั้ง)

    -คูปองท่องดาว 3,500 แต้ม (คูปองนำพาไปดวงดาวที่ปรารถนา 100 ใบ แต่ละครั้งที่ไปนับ 1 ลมหายใจ)


    หมวดร่างพิเศษ ]


    อา .. เหรียญสามารถ ที่เพิ่มมานี่มันวิเศษจริงๆ หากเขาให้ร่างแยกที่มีพลังเท่ากับเขาใช้ก็น่าจะใช้ได้นานมาก ราล์ฟตัดสินใจแลกซื้อมาเก็บไว้ทันที


    เขาต้องออกจากหน้าสถานะ เพราะคาร์ลตันติดต่อมาว่า ได้ข้อสรุปเรื่องการซื้อขายเหมืองแร่อินทาคาลิมแล้วเขาจะให้มาคุยที่ห้องของเขาหรือไม่ เด็กหนุ่มบอกว่าให้ทั้งหมดเจอกันที่ห้องประชุม

    เขามาที่ห้องประชุม คาร์ลตัน แรนดี้ โซเฟียและวาเนสซ่าอยู่ด้วยกันหมด เขาเห็นแรนดี้ วาเนสซ่าส่งสายตามาหา ช่วงนี้ราล์ฟไม่ค่อยได้นัดเจอกับเธอ

    นั่งที่หัวโต๊ะ แล้วคาร์ลตันก็เริ่ม


    "คุณราล์ฟ มิสเตอร์กอร์ดอนผู้มีอำนาจสูงสุดของเหมืองแร่อินทาคาลิมกับทีมผู้บริหารของเขา ประชุมกับเราหลายครั้งหลายหน ต่อรองกันมากมายหลายเรื่อง จนในที่สุดพวกเขายื่นราคาสุดท้ายที่สูงกว่าเดิมจาก 1,100 เป็น 1,250 ล้านเหรียญครับ"


    คาร์ลตันกล่าวด้วยน้ำเสียงเครียด ผิดหวัง เวลาหลายวันแต่พวกเขากลับได้ราคาที่สูงกว่าเดิมมาอีก 150 ล้านเหรียญ โซเฟีย วาเนสซ่า และแรนดี้ ต่างมีสีหน้ากดดัน


    ราล์ฟกลับยิ้มออกมา พวกนี้ไม่รู้เหมือนที่เขารู้จากระบบว่าเหมืองแร่นี้จะมูลค่าสูงถึงหมื่นล้านเหรียญ แพงกว่ามูลค่าที่ซื้อนับสิบเท่า


    "พวกคุณเครียดอะไรกัน ราคานี้ดีมาก ตกลงเลย! ให้ทำเป็นต่อรองอีกหน่อยแล้วยอมอย่างเสียไม่ได้ที่ราคานี้เลย ดีล! "


    ทุกคนต่างทำหน้างุนงง จากนั้นก็ยิ้ม หัวเราะกันออกมา หากพวกเขารู้ว่าเจ้านายตั้งใจจะซื้อที่ราคาประมาณนี้อยู่แล้วคงไม่เครียดกดดันตัวเองกันขนาดนี้

    ราล์ฟบอกคนทั้งหมดให้เรียกลูคัสมาด้วย ตอนบ่ายเขาจะพาทั้งหมดไปดูสถานที่หนึ่งด้วยกันไม่ไกลจากที่นี่


    เขาคงต้องมีรถคันใหญ่อีกสักคันแล้ว ฉันควรจะทำแบบคนรวยบ้างสินะ คิดแล้ว เด็กหนุ่มโทรบอกโซเฟียให้ติดต่อโชว์รูมที่เขาซื้อรถให้ลิซ


    เซบาสเตียน ผู้จัดการหนุ่มโชว์รูมรถหรู ปกติไม่ได้รับสายเองแต่สายนี้พนักงานรีบส่งมาให้เขาเมื่อได้พูดคุยเขาก็คุยอย่างพินอบพิเทาทันที นี่คือคุณโซเฟียผู้จัดการบริษัทแอลอาร์ได้ดั่งใจ บริษัทของคุณราล์ฟ ที่เพิ่งจัดประมูลหลายพันล้านไปเมื่อเดือนกว่าๆ ที่ผ่าน

    ตอนเขาและพนักงานเห็นราล์ฟในข่าว และในคลิปก็ดีใจมากที่ประจบประแจงคนไม่ผิดไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มบอสใหญ่ของบริษัทที่การเติบโตสูงที่สุดในประเทศนี้ไม่พอใจอะไร แถมซื้อรถหรูไปจากโชว์รูปของเขาอีก


    โซเฟียบอกว่า อยากได้รถที่ดีที่สุด คันใหญ่บรรทุกได้เจ็ดคนขึ้นไป หากเอาไปให้เลือกที่บริษัทจะดีมาก แต่หากไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร

    เซบาสเตียนอึ้งไป นี่เป็นการลองใจชัดๆ หากฉันไม่ทำให้เธอและเจ้านายของเธอก็จะเลิกสนใจโชว์รูมของฉันไปอย่างไม่ต้องสงสัย เขารีบรับปากทันทีว่าไม่เกินครึ่งชั่วโมงรถจะไปจอดที่หน้าบริษัทให้เลือกแน่นอน


    ผู้จัดการหนุ่มเรียกพนักงานให้ตามคนขับเอารถขึ้นสไลด์ไปสองคัน เขาขับเองอีกหนึ่งคัน แต่รถที่ดีที่สุดขาดไปอีกรุ่นกำลังเอาไปขัดมันที่ร้านล้างรถอีกที่หนึ่ง เขาโทรสั่งให้คนที่ร้านขับไปที่บริษัทแอลอาร์ได้ดั่งใจให้คนตามไปขัดสีที่นั่นต่อแล้วเขาจะจ่ายพิเศษให้


    ราล์ฟที่เสร็จจากการเผชิญกับปีศาจน้ำแข็งระดับเหนือมนุษย์ที่พลังสูงกว่าเขามากมาย แทบเอาชีวิตไปทิ้ง จนวันที่สามรอดมาได้เพราะลอยเข้าไปในปล่องไฟใหญ่ที่พวกมันไม่กล้าตามเข้าไปแล้วเขาก็ถอนสำนึกกลับมายังร่างที่อยู่ในออฟฟิศนี้

    ถอนหายใจเฮือกเหงื่อยังไหลออกมาจากหน้าผาก เสียงโซเฟียจากอินเตอร์คอมที่โต๊ะดัง


    "เจ้านายคะ ผู้จัดการโชว์รูมเอารถมาให้เลือกที่หน้าออฟฟิศแล้วค่ะ"

    เขาตอบรับแล้วก็เดินลงไปเลือกรถ


    หลังจากนั้นเซบาสเตียนที่เอารถมาให้เลือกสี่คัน เด็กหนุ่มมหาเศรษฐีคนนี้ก็ซื้อแบบเดียวกันสองคันสองสี ในราคาคันละ 86 ล้านเหรียญ และสั่งจองซื้อคันใหญ่ ใหม่ล่าสุดรุ่นลิมิเต็ดอีกคันที่อยู่ในแค็ตตาล็อก ที่เขาเอามาแนะนำอีก 138 ล้านเหรียญ!


    เซบาสเตียนขายรถได้ 300 ล้านในเวลาหนึ่งชั่วโมง! เขาแทบจะคุกเข่าร้องไห้สำหรับยอดขายในวันนี้


    ---------------------

    คล้ายกับเรื่องครองโลกด้วยระบบผู้จัดการ ที่คุณอ่าน