ONLY FACTS (ONLYFUCKS) erotic novel

สำนักพิมพ์: อาศรมอักษรา69หัวเข่าด้าน

EROTIC NOVEL

ONLY FACTS (ONLY FUCKS)

โดย : เลียลอง

33.

เริงร่า ร่ำระบาย คลายอารมณ์

เงาดำนั้นเคลื่อนมาช้าๆ

รูปร่างที่เขาพอจะมองเห็นในบรรยากาศสลัวมลังเมลือง....ขาวสะอาด สูงเพรียว เค้าโครงร่างสวย เซ็กซี่ เอวคอดกิ่ว สะโพกผาย มันซ่อนอยู่ในผ้าสีดำเนื้อบางเบาซึ่งแทบจะปิดเร้นความเย้ายวนของเรือนร่างไม่ได้เลย! สายคาดเอวรัดสาบเสื้อได้เพียงแค่ส่วนนั้น แต่ทั้งส่วนบนและส่วนล่าง เผยผายออกจากกัน!

ต้นขาขาวเนียนโผล่พ้นขอบเสื้อด้านล่าง และทรวงอกอวบอัดดันชายสาบเสื้อด้านบนแยกออก เหมือนทำตามความตั้งใจเจ้าของ!

เธอยิ้มให้พี่แพ็ท แล้วหันมามองทางโอ๊ต

โอ๊ตได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ โชยมายั่วยวนอารมณ์กระสัน

“นี่!...แนนซี่ ภรรยาพี่” เขาแนะนำโอ๊ตให้รู้จัก

โอ๊ตรีบลุกยืน พนมมือไหว้ “สวัสดีครับ”

“น้องชื่อโอ๊ต” เขาหันไปบอกกับหญิงสาวผู้เป็นภรรยา

“สวัสดีจ้ะ เอ้อ! น้องโอ๊ต” เธอยิ้ม ยื่นมือให้เขา โอ๊ตต้องรีบยื่นมือไปจับ เธอกระดิกข้อมือสอง-สามครั้งแล้วค่อยๆ เลื่อนรูดปล่อยออก

โอ๊ตรู้สึกเสียวซ่านทันที!

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ว่างหันหน้าออกสู่ความเวิ้งว้างนอกระเบียง

แพ็ทส่งแก้วไวน์ให้ เธอยกมันขึ้นจิบ แล้วจัดการกับจานสเต็คของตัวเองที่แพ็ทตระเตรียมรอไว้แล้ว

เขาเหลือบตามองด้านข้างห่างเพียงแค่ศอกเดียว ผ้าลูกไม้โปร่งใสแหวกชายออก เนินอกอวบขาวสล้างกระจ่างตา

ต่ำลงมา!....หน้าท้องขาวนวลแบนราบ

ต่ำกว่านั้น!...

เชียส! ขอบโต๊ะบดบังมัน! แต่เขาก็พอจะเดาออกว่า...???

โอ๊ตหวนคิดถึงบรรยากาศเมื่อคืน....พี่บุศย์ร่างอวบอัดในชุดนอนบางเบา ไวน์แดง

คืนนี้....สาวร่างสูงระหงเปลือยเปล่าซ่อนในชุดนอนซีทรู ไวน์แดง

มันจะแตกต่างกันก็เพียงแค่...พี่แพ็ท! มีหนุ่มอีกคนร่วมอยู่ด้วย!

ความแปลกแตกต่างไปจากที่เคย กีดขวางไม่ให้เขาละลาบละล้วงมองพี่แนนซี่เหมือนอย่างที่เขาต้องมอง!...จ้องมอง! และแสดงอาการรู้สึกถึงความต้องการด้านกามารมณ์ เพื่อให้ลูกค้ามั่นใจในความสวย ความเซ็กซี่เตะตา และเย้ายวนเพศตรงข้าม

โอ๊ตคงไม่ล่วงรู้หรอกว่าแพ็ทต้องการให้เขาแสดงความหิวโหยทางเพศ อยากจะสัมผัสเรือนร่างของภรรยาตัวเอง อยากให้มองเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย

และ...แนนซี่เองก็เช่นกัน

โอ๊ตยังเดาไม่ออกว่าการทำงานปรนเปรอความสุขเซ็กซ์ในคืนนี้ของเขาจะดำเนินไปอย่างไร? เขาจะต้องเผชิญรสชาติแปลกแปร่งเพื่อกอบเก็บไว้เป็นประสบการณ์เพื่อการทำงานในวันหน้า...หรือ?

“กำลังคุยเรื่องอะไรกัน?” แนนซี่เอ่ยทำลายความเงียบ

“ก้อ...เรื่องสนุกๆ ของผู้ชายน่ะ กำลังคุยค้างกันถึงเรื่องเสน่ห์ของสาวญี่ปุ่น” พี่แพ็ทตอบคำถาม “แล้วคุณล่ะ แต่งตัวช้าจัง”

โอ๊ตอดไม่ได้จะชำเลืองมองมาทางพี่แนนซี่ แค่เสื้อนอนตัวนี้....ไม่น่าจะเปลืองเวลา

“รรินทิพย์โทรเข้ามา” เธอตอบ

“มีอะไรหรือ?”

“ก้อ! ตามนั้นที่เคยคุยกันนั่นแหละ”

แนนซี่เหลียวมองมาทางโอ๊ต แล้วหันกลับไปคุยต่อ แต่เธอคุยเป็นภาษาอังกฤษตอบโต้กับแพ็ท

คงเป็นลับที่ไม่อยากให้โอ๊ตล่วงรู้

มันเป็นอากัปกิริยาที่สะกิดความรู้สึกสงสัย เขาล่วงรู้ไม่ได้!....อะไร? และ...ทำไม?

โอ๊ตจิบไวน์ กวาดตามองทิวทัศน์นอกระเบียง เหมือนกับว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับการพูดคุยของทั้งสอง เพื่อลดความระแวงว่าเขาจะสงสัย แล้วจะทำให้บรรยากาศที่ควรจะราบรื่นด้วยความรู้สึกซ่านเสียวต้องชะงักงัน เขาจำได้แค่เพียงชื่อตัวละครที่เล็ดรอดเข้ามาในขณะที่เขากำลังเริ่มต้นปฐมบทของการทำงาน...การปลุกกระสันให้ซ่านเสียว

รรินทิพย์...นามนี้จะเกี่ยวพันกับเขาหรือไม่ ยังไม่รู้ แต่ก็ไม่ยุ่งยากที่จะจดไว้ก่อน ค่อนผ่อนลืมภายหลัง

การพูดคุยกันครู่ใหญ่ๆ จบลง แพ็ทเติมไวน์ให้แนนซี่ แล้วยกแก้ว เหมือนเชื้อเชิญเขาร่วมดื่มพร้อมกัน

เขายื่นแก้วออกไปตรงหน้า ชนกับขอบแก้วของพี่แพ็ท แล้วหันมายื่นแก้วทางพี่แนนซี่ เธอแย้มยิ้มช้าๆ ให้เขาพร้อมส่งสายตาหวานหยาดเยิ้ม มันเป็นยิ้มเย้ายวนจนเขารู้สึกว่าอารมณ์ตัวเองปั่นป่วน และกระสันอยากทำงานเร็วไว

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอย่างนี้! กับการทำงานอย่างนี้!

พี่แนนซี่จัดการกับสเต็คในจานของตัวเอง “คุยกันต่อซีคะ ชั้นคงฟังด้วยได้ใช่มั้ย?”

พี่แพ็ทหัวเราะเขินๆ

“แน่ใจนะ?”

“ชัวร์...ถ้าไม่คุยกันถึงขั้นลงลึกเรื่องเม็คเลิฟ ฟัค อะราวนด์ ไม่ลามกจกเปรตก็ต้องฟังได้ซี!”

โอ๊ตฉวยโอกาสที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน ชำเลืองตามองมาทางพี่แนนซี่อีกครั้ง แสงสลัวยังพอช่วยให้เขาเห็นทรวงอกอวบอูมของเธอซึ่งแหวกสาบเสื้อบางๆ ออกมา การลอบมองทรวดทรงเย้ายวนกลับเร่งอารมณ์กระสันของเขาให้คุกรุ่นกับการทำงานในอีกไม่นานจากนี้

มันกระตุ้นอารมณ์รู้สึกแปลกแปร่งและตื่นเต้นกว่าได้มองอย่างจริงจัง อย่างไม่ต้องปิดบัง และด้วยความยินยอมของอีกฝ่าย

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกน่ะ มันก็เรื่องชีวิตหนุ่มของผมที่เมืองนอกนั่นแหละ เอ๊ะ! เราคุยกันถึงไหนแล้วนะโอ๊ต”

“ที่ญี่ปุ่นครับ สถานที่โชว์...เอ้อ!” โอ๊ตชะงักคำพูดไว้แค่นั้น เพราะคราวนี้การสนทนามีพี่แนนซี่เข้าร่วมด้วย เขายังคาดเดาไม่ได้ว่าควรใช้คำพูดระดับใด

“เออ!...ใช่! ดันลืมซะได้ ก็เพิ่งบอกเมื่อกี๊นี้เอง”

“คุณเมาแล้วหรือ? ...แพ็ท” แนนซี่ถาม

“ฮึ!...ยังน่ะ” พี่แพ็ทปฏิเสธ ยกแก้วไวน์จิบเป็นการยืนยัน หันไปคุยกับโอ๊ต “เอาเหตุการณ์ที่พี่เจอในโตเกียวก็แล้วกันนะ พูดเรื่องนี้ก็ต้องที่ย่านชินจูกุ...คึกคักมาก ที่นี่น่าจะเรียกได้ว่าเป็นย่านไม่มีวันหลับของโตเกียว เป็นย่านบันเทิงทุกอย่าง มีดิสโกเธคของวัยรุ่น ร้านเหล้า ทั้งแบบบาร์เหล้านั่งดื่มธรรมดา ทั้งบาร์ที่มีเซ็กซ์แฝงรวมคละอยู่ด้วย เพราะที่นั่นเป็นสถานีชินจูกุ ชุมทางรถไฟฟ้าใต้ดินหลายสาย ด้านข้างก็มีรถเมล์บริการสายพิเศษไปยังสนามบินนาริตะ มีคนมาขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินที่นี่วันละหลายแสนได้มั้งนะ ลานหน้าสถานีรถไฟก็มีเวทีสำหรับการแสดงคอนเสิร์ตด้วย มีวงดนตรีสมัครเล่นมาแสวงหาชื่อเสียงกันตลอดทุกวัน ข้ามถนนมายังอีกฟาก ที่นี่เป็นแหล่งรวมความบันเทิงของคนทุกวัย เที่ยวกันได้ทั้งคืนจนรุ่งเช้า เดินหาให้ถูกที่เท่านั้นเอง ใครที่มาขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้านไม่ทัน เพราะดันกินเหล้าเมาจนรถไฟขบวนสุดท้ายออกไปแล้ว ถ้าไม่ง่วงปนเมาจนต้องปูกระดาษหนังสือพิมพ์นอนบนทางเดินของสถานีรถไฟ ก็มาเดินเที่ยวเตร่กันที่ย่านนี้ ดิสโก้เธคของวัยรุ่นก็เปิดถึงเช้า นอกจากจะมีบริการแอลกอฮอล์แล้ว หลังเที่ยงคืนจนถึงเช้าตรู่ยังมีบุฟเฟต์ด้วย ทั้งอาหารดึก อาหารเช้าแล้วแต่จะเลือก ดิ้นกันเหนื่อย เมาจนเดินเซ หิวโหย ก็มากินอาหารกันก่อนกลับบ้าน”

พี่แพ็ทหยุดชั่วครู่ เปิดไวน์ขำวดใหม่ รินเติมให้ทุกแก้ว

“คนญี่ปุ่นพาพวกพี่ไปดูโชว์ที่นั่น...”

“คงไม่ใช่แฟชั่นโชว์ซีนะ” พี่แนนซี่แกล้งพูดยั่วขัดจังหวะ

“บ้าซี!...ไม่ใช่! คนไทยปฏิเสธตายอหิวาต์เลยล่ะ แถมด่าอีกด้วย ถ้าไอ้ยุ่นจะพาไปดูแฟชั่นโชว์ มันเองก็รู้สันดานคนไทยอยู่แล้วว่าจะดูโชว์อะไร มันก็ฟัคกิ้งโชว์นั่นแหละ ล่อกันจะจะ ดูกันจุจุ...จุใจ แล้วก็จุกอกด้วย”

โอ๊ตรู้สึกว่าพี่แพ็ทพยายามเสริมคำซึ่งเน้นย้ำถึงความหมายของเซ็กซ์ในเชิงกระตุ้นอารมณ์ ปลุกเร้าความกระสันของเขาเพิ่มดีกรีรุนแรงขึ้น และ...พี่แนนซี่ด้วย!

มันเป็นสัญญาณเริ่มงานของเขา เท่าๆ กับที่อยากให้มีอารมณ์ถูกกระตุ้นล่วงหน้าเหมือนเป็นการอุ่นเครื่อง

โอ๊ตสังเกตว่าทั้งคู่ไม่มีความลับกันและกัน คุ้นเคยกับเรื่องอย่างนี้อย่างเปิดเผย การใช้ถ้อยคำจึงไม่ต้องระมัดระวัง ไม่ต้องสำรวมเกรงใจคู่สนทนา

และ....น่าจะมีอะไรที่ลึกซึ้งแต่ไม่ลึกลับ

แต่ตัวเขาเองต้องระมัดระวังมารยาท เขาถูกจ้างมาร่วมวงสนทนา ไม่ใช่การเชื้อเชิญ

เขาเป็นลูกจ้าง ไม่ใช่เพื่อนสนิทของสามี-ภรรยาคู่นี้

แต่โอ๊ตพอจะย่ามใจได้บ้าง ด้วยความมั่นใจของตัวเองที่คู่สามี-ภรรยาไม่ล่วงรู้ว่าสายตาของเขากำลังลดเลื้อยไปโฟกัสที่จุดซึ่งเขาต้องการ เขาลอบมองหน้าท้องขาวสะอาดเรียบราบของแนนซี่อีกครั้ง

เขาคาดการณ์ผิด! ทั้งคู่รู้ดี แต่นั่นคือความต้องการร่วมกัน และอยากให้เขามองมากกว่านั้นด้วยซ้ำ เพิ่งเร่งปฏิกิริยาความใคร่ของเขาให้ลุกโชน

“ต่อซี....อยากฟัง” แนนซี่บอก

แพ็ทเล่าเรื่องราวการท่องราตรีที่กรุงโตเกียวต่อ.......