เสียงสัจจะ ไตรภาคแห่งเสียงและหิมพานต์

        สะพานหินอยู่เหนือแม่น้ำที่ไหลเร็วและแรง

        ไม่ใหญ่ เพียงพอให้สองคนเดินข้างกันได้ หินสีเทาเก่า มีมอสขึ้นที่ราวและขอบ ดูเหมือนอยู่ที่นี่มาก่อนที่ป่าจะเติบโตรอบข้างด้วยซ้ำ

        ซินยืนอยู่กลางสะพาน

        ครั้งนี้ไม่ยิ้ม

        หลินเห็นก่อนเรน เพราะเดินนำอยู่  เธอหยุดทันที เรนหยุดตาม

        ซินในวันนี้ต่างจากที่เคยเจอมา ท่าทางเหมือนเดิม ยืนตรง ผ่อนคลาย ไม่แสดงท่าทีว่ากลัว แต่บางอย่างในน้ำเสียงเมื่อพูดขึ้นมาบอกว่าการแสดงจบแล้ว

        "ถึงเวลาแล้ว" ซินพูด เสียงตรงกว่าที่เคยได้ยิน "ฉันให้เวลาพอสมควร เธอได้เดิน ได้เรียนรู้ ได้เลือก แต่ตอนนี้ถึงแล้ว"

        "ถึงอะไร?" หลินถาม

        "เวลาที่เธอต้องเลือกจริงๆ" ซินพูด "ไม่ใช่การเลือกเล็กๆ น้อยๆ แบบที่ผ่านมา แต่ต้องเลือกว่าจะอยู่ฝ่ายไหน"

        "ฉันเลือกแล้วตลอด"

        "เธอแค่ยังไม่เจอราคาจริงๆ" ซินพูด เดินมาทางหน้าสะพานช้าๆ ไม่เร็ว ไม่เหมือนคนที่กำลังจะโจมตี "ราคาคือสิ่งที่บอกว่าเธอเลือกจริงหรือแค่คิดว่าเลือก"

        หลินยืนอยู่ที่เชิงสะพาน ถือสังข์ไว้แน่น

        "เธอต้องการอะไรจากฉัน?" เธอถาม เสียงตรง ไม่เปิดช่อง

        ซินหยุดเดิน มองหลิน มองสังข์ แล้วมองหลินอีกครั้ง

        "เสียงของเธอ" เขาพูด "ง่ายๆ ไม่มีอะไรซับซ้อน ร้องเพลงเดียวประกอบสังข์ เพลงที่มาจากข้างใน ไม่ใช่เพลงที่ฝึกมา เพลงที่ตรงกับตัวเธอจริงๆ"

        "เพื่อทำอะไร?"

        "เพื่อเปิดประตู" ซินพูด "ประตูสำหรับเธอ เธอจะได้กลับบ้าน กลับไปหาอัน กลับไปใช้ชีวิตที่ทิ้งไว้"

        หลินนิ่ง

        เสียงนั้นฟังดูดี ดีมาก ดีในแบบที่ทำให้รู้ทันทีว่ามีบางอย่างที่ไม่ได้พูดถึง

        "ประตูสำหรับเธอ" หลินพูดซ้ำ "แต่ประตูไหน?"

        ซินไม่ตอบทันที เพียงแค่ครู่เดียว แต่นั่นพอแล้ว

        "ประตูที่เปิดออกไปนอกหิมพานต์ใช่ไหม?" หลินพูดต่อ "แต่ไม่ใช่ประตูที่ฉันมาจาก"

        ซินยังไม่พูด

        "ประตูอันธการ" หลินพูด

        ซินยิ้มอย่างเงียบๆ เป็นยิ้มที่ไม่ใช่การยืนยัน แต่เป็นการรับรู้ว่าหลินรู้แล้ว

        "ทุกคนได้สิ่งที่ต้องการ" เขาพูด "เธอได้กลับบ้าน สิ่งที่อยู่เบื้องหลังประตูออกมาได้ ฝ่ายเราได้สิ่งที่ฝ่ายเราต้องการ"

        "และหิมพานต์ล่มสลาย"

        "หิมพานต์เปลี่ยนแปลง ไม่ใช่ล่มสลาย"

        "คำเดียวกัน แค่ซินเรียกต่างกัน"

        เสียงฝีเท้าจากข้างหลัง เรนมาถึงตำแหน่งข้างๆ หลิน มองซินด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

        ซินมองเรน แล้วพูดสิ่งที่หลินไม่ได้คาดว่าจะได้ยิน

        "เรนรู้มาตลอดว่าเธอถูกเรียกมาที่หิมพานต์เพื่อเปิดประตู ไม่ใช่ปิด"

        แล้วเขาก็หายไป 

        ไม่ได้เดินหนี ไม่มีเสียงฝีเท้า แค่ยืนอยู่แล้วก็ไม่ยืนอยู่ เหมือนภาพที่ถูกลบออกจากฉาก

        ป่าเงียบ

        แม่น้ำข้างล่างไหลต่อ ไม่สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นบนสะพาน

        หลินหันมามองเรน

        เรนยืนอยู่ตรงนั้น ไม่พูด ไม่ขยับ สีหน้าที่หลินอ่านไม่ออกในช่วงแรกๆ ตอนนี้อ่านออกมากขึ้นแล้ว และสิ่งที่เห็นคือคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกถามคำถามและยังไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

        "ซินโกหก" เรนพูดในที่สุด

        แต่น้ำเสียงไม่มั่นคงเหมือนปกติ มั่นคงในระดับที่คนทั่วไปพูด แต่ไม่มั่นคงในระดับที่เรนพูดเสมอ

        หลินฟังน้ำเสียงนั้น

        "เธอรู้อะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันอีก?" เธอพูดเบา ไม่ใช่คำถามที่โกรธ แต่ถามตรงๆ

        เรนไม่ตอบ

        แสงกลางวันส่องลงมาผ่านกิ่งไม้ข้างสะพาน เป็นแสงทองอ่อนๆ ที่ทำให้ทุกอย่างดูเกือบจะดีพอที่จะทนได้

        แต่หลินรู้ว่าคำถามยังรอคำตอบอยู่ และเรนก็รู้เหมือนกัน

        "เราข้ามสะพานก่อน" เรนพูด "แล้วฉันจะบอก"

        หลินมองเรน มองสะพาน มองเรนอีกครั้ง

        พยักหน้า

        ทั้งสองข้ามสะพานในความเงียบ เสียงน้ำข้างล่าง เสียงฝีเท้าบนหิน เสียงลม

        และคำถามที่ยังไม่มีคำตอบลอยอยู่ระหว่างทั้งสอง