บทที่ 3 ถ้ามีชาติหน้า ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมแต่งงานกับหลิงอี้!
จางข่ายและคนอื่น ๆ ก็เดินเข้ามาทันที ทุกคนรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
พวกเขารู้ดีถึงรสนิยมของคุณชายฉิน ผู้หญิงที่เขาเคยเล่นด้วยจะถูกแบ่งปันให้กับพวกลูกน้องเหล่านี้
เมื่อนึกถึงว่าจะได้เสพสุขกับสาวงามอย่างฉีซืออวิ๋น พวกเขาก็แสดงความตื่นเต้นออกมาอย่างชัดเจน
แต่ว่า วันนี้คุณชายฉินมาเร็วจังเลยนะ?
"จับนังตัวดีนี่ไว้!" เมื่อได้ยินคำพูดของคุณชายฉิน พวกจางข่ายจึงได้สติ รีบเข้าไปกดให้ฉีซืออวิ๋นคุกเข่าลงกับพื้น
ฉินเทียนซื่อเข้าไปตบหน้าเธอทันที "กล้าลงมือกับฉันงั้นเหรอ เธอยังไม่เคยตายใช่ไหม?"
ฉีซืออวิ๋นมีเืซึมออกมาที่มุมปาก เธอจ้องมองฉินเทียนซื่อด้วยสายตาเ็า ไม่พูดอะไรสักคำ
"ฉันจะบอกความจริงให้เธอรู้นะ ตอนนี้ลูกสาวของเธอยังนอนอยู่บนหิมะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพาเธอไปโรงพยาบาลเลย!"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ฉีซืออวิ๋นชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็ดิ้นรนอย่างสุดกำลังและะโใส่ฉินเทียนซื่ออย่างคลุ้มคลั่ง "ฉินเทียนซื่อ ฉันจะฆ่านาย ฉันจะฆ่านายให้ได้! ขอให้นายตายอย่างทรมาน!"
"ฉันจะตายหรือไม่ตายฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่าฉันจะทำให้เธอรู้สึกดีจนตายแน่!" ฉินเทียนซื่อพูดอย่างไม่ใส่ใจ พลางหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมา แล้วแกว่งไปมาตรงหน้าฉีซืออวิ๋น
"รู้ไหมว่านี่คืออะไร?"
"นี่เรียกว่า 'น้ำค้างคู่รัก' ถึงแม้จะเป็คนเ็า แต่แค่ดื่มเพียงอึกเดียวก็จะกลายเป็คนละคนทันที!"
"เธอไม่ใช่คนเ็าหรอกหรือ? ได้ แก้วนี้ฉันจะเทให้เธอดื่มจนหมด ให้เธอรู้สึกดีจนตาย!"
เมื่อได้ยินดังนั้น จางข่ายและคนอื่น ๆ ต่างแสดงสีหน้าตื่นเต้น สายตาที่มองไปยังฉีซืออวิ๋นก็เปลี่ยนไป
ฉีซืออวิ๋นใจนหน้าซีดเผือด เธอกัดฟันแน่น พยายามดิ้นรนสุดกำลัง ไม่ยอมให้อีกฝ่ายบังคับเปิดปากของเธอ
"ยังกล้าขัดขืนอีกหรือ?" ฉินเทียนซื่อยกมือตบหน้า จากนั้นก็บีบใบหน้าของฉีซืออวิ๋น แล้วงัดปากของเธอให้เปิด "ดื่มให้หมดเดี๋ยวนี้!"
ในขณะที่แก้วกำลังจะถูกยื่นมา ฉีซืออวิ๋นพลันสะบัดหน้าหนี แล้วกัดลงบนมือของฉินเทียนซื่อทันที
ฉินเทียนซื่อเ็ปจนทนไม่ไหว จึงใช้แก้วฟาดลงบนศีรษะของฉีซืออวิ๋นทันที
เืผสมกับ 'น้ำค้างคู่รัก' ทำให้ใบหน้าของฉีซืออวิ๋นเปื้อนเป็สีแดง แต่ฉินเทียนซื่อยังไม่พอใจ เขาคว้าผมของฉีซืออวิ๋นแล้วยกขึ้นมา จากนั้นก็กระแทกลงพื้นอย่างรุนแรง
เสียง 'ตุ้บ!' ดังขึ้น ฉีซืออวิ๋นรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุน จนเธอไม่สามารถลืมตาขึ้นได้อีก
ในความพร่ามัว เธอเหมือนได้เห็นทุ่งหิมะนั้นอีกครั้ง เห็นเสี่ยวเสี่ยวที่นอนหมดแรงอยู่บนพื้นหิมะ… "เสี่ยวเสี่ยว แม่ขอโทษ... เสี่ยวเสี่ยวไม่ต้องกลัว แม่จะไปอยู่เป็เพื่อนลูกเอง"
ก่อนที่ดวงตาจะปิดลง เธอเหมือนจะเห็นเงาร่างคุ้นตาอีกร่างหนึ่ง...
"ฉีซืออวิ๋น เธอนี่มันช่างน่าสมเพชจริง ๆ ใกล้ตายเข้ามาทุกที แต่ในใจยังคิดถึงเขาอยู่อีก เลิกคิดไปเถอะ เขาเน่าเฟะเหมือนโคลนไปนานแล้ว ไม่ใช่ผู้ชายคนเดิมอีกต่อไป"
'ฉีซืออวิ๋น เธอต้องจำไว้นะ ถ้ามีชาติหน้า อย่าได้แต่งงานกับหลิงอี้เด็ดขาด!'
เปลือกตาปิดลง ฉีซืออวิ๋นหมดสติไปด้วยความสิ้นหวัง
"บ้าเอ๊ย โดนตีนิดเดียวก็ไม่ไหวแล้ว" ฉินเทียนซื่อเตะฉีซืออวิ๋นเบา ๆ แล้วโบกมือ "ในเมื่อยังไม่ตายก็ให้พวกนายแล้วกัน เล่นเสร็จไม่ต้องใส่เสื้อผ้า โยนลงหิมะไปเลย"
"ขอบคุณครับ!" ทุกคนโห่ร้องพร้อมกัน
ฉินเทียนซื่อถ่มน้ำลายใส่ฉีซืออวิ๋นแล้วสบถว่า "ช่างน่าหงุดหงิดจริง ๆ" ก่อนจะโบกมือไล่ทุกคนไป
จางข่ายและคนอื่น ๆ จับฉีซืออวิ๋นขึ้นมาและกำลังจะพาเธอออกไป แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่น
โครม!
ประตูกันขโมยของห้องชุดหรูพังครืนลงมา มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาแดงก่ำ!
"โอ้ นี่มันไอ้ไร้ค่าตระกูลหลิงนี่นา แกไม่นอนรอตายอยู่บ้านเหรอ มาทำอะไรที่นี่?" จางข่ายพูดพลางหัวเราะ "หรือว่ารู้ว่าพวกเราจะสนุกกับเมียแกก็เลยมาร่วมวงด้วย?"
หลิงอี้มองภรรยาที่ศีรษะเืไหล ความเ็ปราวกับถูกลูกธนูนับหมื่นดอกแทงทะลุหัวใจ
เขาไม่พูดอะไร เดินข้ามประตูกันขโมยเข้าไปข้างใน
"แกทำท่าทางอะไรแบบนั้น? ...การที่คุณชายฉินสนใจภรรยาของแกถือเป็โชคดี ต่อหน้าคุณชายฉิน แกจะมาทำตัวแย่อะไรแบบนี้?" จางข่ายะโด้วยความโกรธ ยกกำปั้นขึ้นและกำลังจะต่อยหลิงอี้
หลิงอี้เป็คนแบบไหน เขารู้ดีที่สุด แค่ใช้แรงสามส่วนก็สามารถทำให้อีกฝ่ายฟันหลุดไปทั่วพื้นได้
อย่างไรก็ตาม...
เห็นเพียงหลิงอี้ยกมือขึ้นและชกออกไปหนึ่งหมัด ต่อยเข้าที่หมัดของจางข่าย จนเสียงกระดูกดังขึ้น ทันใดนั้นไหล่ของจางข่ายก็เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลน แขนทั้งท่อนถูกหลิงอี้ชกทะลุด้วยหมัดเดียว!
จางข่ายยังไม่ทันได้ร้องครวญครางด้วยความเ็ป หลิงอี้ก็เตะเข้าที่หัวเข่าของจางข่าย จนเสียงกระดูกดังขึ้นอีกสองครั้ง
ร่างของจางข่ายทรุดลง 'คุกเข่า' บนพื้น
แต่ต่างจากคนทั่วไปที่คุกเข่า ซึ่งน่องจะอยู่ด้านหลัง แต่น่องทั้งสองข้างของเขากลับวางอยู่ด้านหน้าร่างกายพร้อมกัน
"......" จางข่ายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเ็ปราวกับหัวใจจะแตกสลาย ทำให้ทุกคนที่ได้ยินรู้สึกขนลุกซู่
ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังเขาปล่อยฉีซืออวิ๋นทันที พวกเขามองหลิงอี้ด้วยสายตาเหมือนมองสัตว์ประหลาด ทั้งใและสงสัย
"ไม่นึกเลยว่าไอ้ขยะอย่างแกจะมีแรงมากขนาดนี้" แม้ฉินเทียนซื่อจะรู้สึกประหลาดใจ แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ในสายตาของเขา หลิงอี้เป็เพียงคนที่มีพละกำลังมากกว่าเท่านั้น ถ้าเทียบกับเขาที่เป็นักสู้ตัวจริง หลิงอี้จะต้องคุกเข่าขอความเมตตาภายในไม่กี่นาที
หลิงอี้ยังคงไม่พูดอะไร แต่เดินเข้าไปโอบฉีซืออวิ๋นเข้ามาในอ้อมกอด เขาค่อย ๆ เช็ดรอยเืบนใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน ด้วยความเ็ปจนแทบลืมหายใจ
เขารู้ดีว่าความทุกข์ทรมานทั้งหมดของแม่ลูกคู่นี้ล้วนเป็เพราะเขาที่เป็คนเลว!
"ขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว ขอโทษ!" หลิงอี้กอดฉีซืออวิ๋นแน่น ถ่ายทอดพลังิญญาที่เพิ่งฟื้นฟูในร่างกายทั้งหมดเข้าสู่ร่างของเธอ เพื่อช่วยรักษาาแของเธออย่างรวดเร็ว
"พวกนายยังยืนงงอยู่ทำไม? หยิบอาวุธขึ้นมาฆ่าไอ้บ้านั่นซะ!"
เสียงะโของฉินเทียนซื่อ ทำให้กลุ่มลูกน้องได้สติกลับมา แม้ว่าพวกเขาจะกลัวหลิงอี้ แต่พวกเขากลับกลัวอำนาจอันยิ่งใหญ่ของคุณชายฉินมากกว่า
ดังนั้นพวกเขาจึงพากันล้วงมีดพกเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วค่อย ๆ เข้าหาหลิงอี้อย่างหวาดกลัว
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของคนเจ็ดแปดคน หลิงอี้เพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองพวกเขาแวบเดียวก็ทำให้พวกเขาใถอยหลังไปก้าวใหญ่ ความกล้าที่เพิ่งรวบรวมมาสลายหายไปในพริบตา ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ครึ่งก้าว
หลิงอี้ไม่สนใจพวกเขา แต่อุ้มฉีซืออวิ๋นเดินทีละก้าวไปที่โซฟา ระหว่างนั้นไม่มีใครกล้าลงมือ
หลังจากที่เขาค่อย ๆ วางฉีซืออวิ๋นลงนอนบนโซฟาอย่างไม่รีบร้อนแล้ว จึงมองดูแก้วน้ำที่แตกอยู่บนพื้น
"ในเมื่อชอบใส่ยาคนอื่นนักก็ลองชิมรสชาติยานี้ดูบ้างแล้วกัน" หลิงอี้พยายามสุดความสามารถที่จะกดข่มความรู้สึกอยากฆ่าเอาไว้
"กล้าดียังไง?" ฉินเทียนซื่อแค่นเสียงเ็า ไม่ได้สนใจหลิงอี้เลยแม้แต่น้อย
จนกระทั่งหลิงอี้เดินมาหยุดห่างจากเขาเพียงหนึ่งเมตร เขาจึงพุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว ใช้ท่าไม้ตายของตัวเอง 'กรงเล็บอินทรี' จู่โจมตรงไปที่ลำคอของหลิงอี้เขามีความมั่นใจอย่างที่สุด ถึงแม้ว่าหลิงอี้จะมีพละกำลังมากมายเพียงใดก็ไม่มีทางรับมือกับกรงเล็บอินทรีของเขาได้อย่างแน่นอน
เขายังไม่ทันได้ล็อกคอของหลิงอี้ ใบหน้าของตัวเองก็รู้สึกเ็ปอย่างรุนแรง พร้อมกับมีเสียงดังในหู โลกรอบตัวหมุนคว้าง
"ไร้สาระ" หลิงอี้หัวเราะอย่างดูถูก เขายกเท้าขึ้นอีกครั้ง เตะหัวเข่าทั้งสองข้างของฉินเทียนซื่อให้หัก ทำให้เขา 'คุกเข่า' ลงกับพื้น
"อ๊าก...!"
ฉินเทียนซื่อเพิ่งจะร้องครวญคราง หลิงอี้ก็ตบเข้าที่หน้าเขาอย่างแรง ทำให้ฟันในปากของเขาหลุดออกมาจนหมด เืไหลนองเต็มพื้นทันที เขาได้แต่ส่งเสียงครางฮือ ๆ ออกมาเท่านั้น
หลิงอี้จับคอเสื้อของฉินเทียนซื่อให้เขาคว่ำหน้าลงบนโซฟาแล้วยกก้นขึ้น หลังจากนั้นหลิงอี้จึงเดินไปที่ถ้วยแตกข้าง ๆ เท้าขวาเหยียบบนพื้นเบาๆ
หยดน้ำนับพันที่กระจัดกระจายอยู่นั้นพุ่งขึ้นสู่อากาศ แล้วถูกหลิงอี้โบกมือคว้าเอาไว้
"ความบริสุทธิ์เจือจางเกินไป ฉันจะเพิ่มส่วนผสมให้พวกนายอีกหน่อย" เห็นเพียงนิ้วมือของหลิงอี้ขยับเล็กน้อย พลังิญญาไม่กี่สายก็พุ่งเข้าไปในหยดน้ำ จนหยดน้ำนับหมื่นเปล่งประกายสีแดงอ่อน ๆ ในทันที
หลังจากนั้นนิ้วชี้ของหลิงอี้ก็ดีดเบา ๆ หยดน้ำสีแดงตกลงเข้าปากของพวกลูกน้องทั้งเจ็ดแปดคนอย่างแม่นยำ
ฉินเทียนซื่อที่เดิมทีเ็ปแทบตาย เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็ใจนตาเหลือกลาน รีบถ่มน้ำเืออกมาหลายอึก แล้วมองหลิงอี้ด้วยความหวาดกลัว "นายจะทำอะไร? นี่มันปีศาจชัด ๆ ฆ่าฉันเถอะ! ขอร้องละ ฆ่าฉันซะ!"
หลิงอี้ไม่สนใจคำวิงวอนของเขา เขาใช้มือข้างหนึ่งแบกฉีซืออวิ๋น อีกมือหนึ่งลากจางข่าย แล้วค่อย ๆ เดินออกจากห้องไป
85
