ตำนานผู้วิเศษ

<span id="proof-wrong_0_1" class="proof-not-found proof-wrong_0_1 wrong-word">ปิ๋งเสิ่งหัวเราะและเดินเข้าไปหาเซี่ยซีหาน โดยความระมัดระวังตัวของมันลดไปมาก ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะพลังโอน่าในร่างของเซี่ยซีหานมันไม่มีเหลืออีกแล้ว นั่นจึงทำให้ปิ๋งเสิ่งรู้สึกว่า ตัวเซี่ยซีหานไม่มีอันตรายอีกต่อไป

และเมื่อปิ๋งเสิ่งก้าวมาอยู่ตรงหน้าของเซี่ยซีหานในระยะเอื้อมมือ

ปิ๋งเสิ่งร่ายเวทย์ วงแหวนสีแดงถูกถักทอและหมุนวนรอบมือของปิ๋งเสิ่ง จากนั้นดวงตาปีศาจก็ค่อยๆ ผุดขึ้น มันลอยขึ้นเหนือมือปิ๋งเสิ่งอย่างช้าๆ จากนั้นรากสีแดงราวที่ราวกับเป็นหลอดเลือด ก็ผุดจากมือปิ๋งเสิ่งตามออกมา เส้นลือดเล็กๆ เหล่านั้น มันค่อยๆ ถักทอม้วนหมุนสลับซับซ้อนเป็นเส้นสายอันสับสน เชื่อมโยงไปกับลูกตาปีศาจดวงนั้น

จากนั้นเลือดในตัวปิ๋งเสิ่งคล้ายค่อยๆ ไหลผ่านเส้นเลือดเล็กๆ เหล่านั้น ทำให้ดวงตาปีศาจคล้ายมีประกายแห่งชีวิต และอยู่ๆ มันก็ปรากฏเส้นตัดจากกึ่งกลางแนวสัณฐานขนานไปกับพื้น เส้นตัดนั้นค่อยๆ ขยับห่างออกจากกัน และนั่นทำให้เรามองเห็นดวงตาปีศาจเปิดอ้า

มันดูคล้ายจะเป็นปากที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยเลือด จากนั้นในปากของดวงตาปีศาจมีเนินเนื้อกระดิกสั่นเบาๆ มันค่อยๆ ขยายตัว มันดูจะคล้ายลิ้นในตอนแรก แต่เมื่อมันเริ่มยืดยาว มันกลับดูคล้ายหนอน ที่มีลักษณะของติ่งเนื้อแดงที่ส่วนหัว มันยืดเหยียดตัวเองเข้าไปหาเซี่ยซีหาน ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

จากนั้นมันก็บิดเกลียวตัวเองทำราวกับเป็นดอกไม้ผลิบาน มีกลีบใบ แต่มันกลับไม่ใช่ดอกไม้ ส่วนกลางมันกับเป็นปากที่ดูเหมือน ปากของตัวหนอนร้อยเคี้ยว มองจากด้านตรง เห็นเป็นฟันแหลมที่ดูเยิ้มไปด้วยของเหลว มันใกล้เซี่ยซีหาน มันดูกระหายอย่างมาก

"ขอข้ามองดูห้วงความทรงจำของเจ้าหน่อยเถอะเด็กน้อย อะไรที่ทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้าพิเศษกว่าใคร" ปิ๋งเสิ่งพูดอย่างอารมณ์ดี

แต่ในขณะนั้น อยู่ๆ มันก็รู้สึกเย็นวาบ เมื่อมันพบว่า ดวงตาที่ไร้ประกายและเลื่อนลอยของเซี่ยซีหาน อยู่ๆ ก็กลับมีประกายคมชัด

นอกจากนั้น...

"!!!ไอ้บัดซบตายซะ" เสียงเซี่ยซีหานแผดดัง พร้อมมือข้างที่ไม่บาดเจ็บ จับไปที่มีดเล็กที่มันแอบซ่อนที่เอว เซี่ยซีหานมันตวัดมีดเล็กนี้อย่างรวดเร็ว และมันเร็วจนแม้แต่ปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษที่แท้จริง ก็ยังไม่อาจจะทันตั้งตัว

ตัวมีดเล็กนี่คมกริบและมีอำนาจแห่งจิตนักรบแฝงบนตัวมีดเล็กนี้อย่างท่วมท้น นอกจากนั้นปราณวิเศษทั้งหมดในร่างของเซี่ยซีหาน ที่ขับเคลื่อนผ่านมีดเล็กนี่แทบทั้งหมด พูดได้ว่าเซี่ยซีหานใช้พลังทั้งหมดของมัน ผ่านการเหวี่ยงมีดครั้งนี้

เซี่ยซีหานรู้ดี ต่อหน้าผู้วิเศษแท้จริงที่ยิ่งใหญ่อย่างปิ๋งเสิ่ง มันอาจจะมีโอกาสเช่นนี้แค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวจริงๆ และนั่นทำให้มันต้องทุ่มทุกอย่างหมดหน้าตักในทันทีเมื่อมีโอกาส

"!!!เจ้า... เจ้าอยู่บนเส้นทางแห่งนักรบ... ด้วย..." ปิ๋งเสิ่งพูดอย่างตกใจ มันคิดว่ามันรอบคอบ แต่... มันก็ยังประมาทเกินไป และมีจุดที่ผิดพลาด ทำไมเป็นแบบนี้ แม้แต่ตัวปิ๋งเสิ่งก็ไม่เข้าใจ

สิ้นคำ... ศีรษะปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษที่แท้จริง ศีรษะของมันปลิดปลิว

เซี่ยซีหานสั่นระริก มือกำมีดแน่น มันไม่กล้าปล่อยมือ แม้จะเห็นว่าศีรษะของปิ๋งเสิ่งถูกมันสะบั้นไปแล้ว

มันกลัว... กลัวว่าปิ๋งเสิ่งจะเป็นอมนุษย์ หากใช่เซี่ยซีหานตัวมันจะตายอย่างแน่นอน

เมื่อเวลาผ่านไปครู่ ศพของปิ๋งเสิ่งไม่มีการเคลื่อนไหว

เซี่ยซีหานเดินปราณวิเศษแห่งเคล็ดกายอมตะ มันดึงมีดน้ำแข็งออก ก่อนบีบผลึกน้ำแข็งให้แตกคามือ

!เพล้ง

"โชคดีที่ข้าได้เห็นอนาคตของตัวเองก่อน... ไม่งั้นข้าคงเป็นคนที่ตายไม่ใช่มัน ผู้วิเศษที่แท้จริงแข็งแกร่งและน่ากลัวกว่าที่ข้าเคยได้ยินจากพี่ชายถางเทียนเจี๋ยมากเกินไป หรือเพราะว่านี่คือปิ๋งเสิ่ง ชายที่ถูกขนานนามว่าเป็นผู้วิเศษที่แข็งแกร่งที่สุด 1 ใน 4 ของอาณาจักรที่ล่มสลายอย่างหมีขาวแดนเหนือกัน" ร่างเซี่ยซีหานทรุดตัวลง มันจำเป็นต้องนั่งพัก มือและร่างสัมผัสกับแผ่นดิน เพื่อที่พลังวิเศษแห่งธาตุดินและไม้ของมันจะได้ฟื้นคืน

มือสั่นๆ ของเซี่ยซีหาน หยิบขวดยาวิเศษของตัวเองดื่มดังอึก อึก อึก ขวดแล้วขวดเล่า

ก่อนที่มันจะถอนหายใจและนึกถึงภาพนิมิตก่อนหน้านี้ของตัวเอง

...

ภาพที่เซี่ยซีหานเห็นคือ ตัวมันต่อสู้กับปิ๋งเสิ่งอย่างบ้าคลั่ง และมันได้ใช้ทุกสิ่งต่อสู้กับปิ๋งเสิ่ง ขวานใหญ่ของมันที่สร้างจากธาตุไม้และดินถูกใช้ในทันที

ตั้งแต่เริ่มต้นเซี่ยซีหานใช้ทุกอย่างสู้กับปิ๋งเสิ่ง มันมีอุบายหลากหลาย และทำให้ปิ๋งเสิ่งตกตะลึงได้ กับความชำนาญด้านการควบคุมสองธาตุของเซี่ยซีหาน ธาตุไม้ถูกสร้างราวกับมหาอสรพิษร้ายทำลายทุกสิ่ง แผ่นดินราวกับมีอสูรขนาดใหญ่ปรากฏ เพียงมันยกมือและทุบไปที่พื้นแผ่นดินก็คล้ายราพณาสูรจนหมด และนั้นก็ทำให้เซี่ยซีหานสามารถเข้าถึงตัวปิ๋งเสิ่ง แต่เมื่อตัวเซี่ยซีหานเข้าถึงตัวปิ๋งเสิ่งจริง มันกับพบว่าในตัวปิ๋งเสิ่ง มีสมบัติวิเศษมากมาย

เพียงแค่ผ้าคลุมก็สามารถสะท้อนการโจมตีของมันบางส่วนได้ ขวานที่เซี่ยซีหานฟันโดนผ้าคลุม ทำให้ลำตัวของเซี่ยซีหานปรากฏแผลขนาดใหญ่ของขวานใหญ่จามลึก

ในภาพนิมิต เมื่อปิ๋งเสิ่งรู้ว่าเซี่ยซีหานนั้นเร็ว และเป็นทั้งผู้วิเศษและนักรบที่ยอดเยี่ยม มันดึงระยะ และสร้างหมอกเย็นโอบล้อมไปทุกที่ ร่างของเซี่ยซีหานค่อยๆ แข็ง และเคลื่อนไหวช้าลงเรื่อยๆ สองธาตุดินและไม้ของเซี่ยซีหานที่คอยก่อกวนปิ๋งเสิ่ง ค่อยๆ ถูกผนึกและกลายเป็นน้ำแข็งขนาดยักษ์

ในการต่อสู้มีคนตายมากมาย คนที่ถูกคุมขังไม่มีใครรอดเลยสักคน แม้เซี่ยซีหานจะพยายามช่วยพวกเขา แต่ปิ๋งเสิ่งใช้เวทย์ของมันอย่างไม่คำนึงถึงผู้คน มีดน้ำแข็งของปิ๋งเสิ่งปักไปทั่วทุกที่ แต่ก่อนที่ร่างเหล่านั้นจะถูกมีดน้ำแข็งยิงซัดจนเป็นจุณ พวกเขาก็แข็งและหนาวตายไปก่อนแล้ว

และเมื่อเซี่ยซีหานระเบิดพลังของตัวเองทั้งหมด แม้แต่การใช้จิตนักรบของมันอย่างสมบูรณ์ จนถึงกับกลืนกินพลังชีวิตของตัวเอง เปลี่ยนเลือดและเนื้อให้เป็นพลัง มันทำให้ปิ๋งเสิ่งผงะได้ครู่หนึ่ง กับความแข็งแกร่งและความเร็วของเซี่ยซีหาน ที่เพิ่มจนถึงระดับของปีศาจร้าย

แต่ไพ่ในมือของปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษที่แท้จริง กับเหนือจินตนาการของเซี่ยซีหานไปมาก

นั่นคือความชำนาญของปิ๋งเสิ่งผู้ได้ชื่อว่า 'ผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ' กลับไม่ใช่พลังธาตุน้ำแข็ง แต่จริงๆ แล้ว มันคือพลังวิเศษที่ควบคุม 'เลือด' และ 'เวทย์เกี่ยวกับจิตและมายาภาพ' ร่างของปิ๋งเสิ่งแดงก่ำและดูเหมือนปีศาจ ตัวมันเร็วขึ้นมากเมื่อความลับของความสามารถที่แท้จริงเปิดเผย ด้วยซากศพจำนวนมาก ปิ๋งเสิ่งเปลี่ยนซากศพทั้งหมดเป็นสายธารโลหิต ราวกับเป็นเครื่องสังเวยเวทย์ของปีศาจ มันสร้างกำแพงเลือดขนาดใหญ่ เพื่อจำกัดการเครื่องไหวของเซี่ยซีหาน ภายในกำแพงเลือดมีอำนาจมายา ที่ทำให้จิตใจของเซี่ยซีหานบ้าคลั่งและวิปลาสขึ้นเรื่อยๆ พร้อมภาพมายาที่ปรากฏเป็นร่างปิ๋งเสิ่งมากมาย

เซี่ยซีหานในนิมิตเหมือนต้องสู้กับปิ๋งเสิ่งนับร้อยในเวลาเดียวกัน

พลังวิเศษและปราณของเซี่ยซีหานนั้นยอดเยี่ยม แต่สุดท้ายเขาพบว่าตัวเขาตาย ตายอย่างไม่อาจจะแตะตัวที่แท้จริงของปิ๋งเสิ่งได้สักครั้ง ไอ้ลูกตาปีศาจนั่นเจาะเข้าไปที่หัวของมัน และปิ๋งเสิ่งได้ทุกอย่างจากตัวของมันตราบเท่าที่ปิ๋งเสิ่งมันต้องการ

...

และนั่นทำให้เมื่อเซี่ยซีหานเห็นภาพนิมิตนี้ เซี่ยซีหานก็รับรู้ว่าปิ๋งเสิ่งนั้นร้ายกาจและตัวเขาก็ไม่มีทางเอาชนะมันได้ ไม่ว่าจะด้านความเร็ว  พลังวิเศษ หรือประสบการณ์ ทันทีที่ปิ๋งเสิ่งเปิดเผยไผ่ที่ซ่อนอยู่ในมือ โอกาสหนีของเซี่ยซีหานอาจจะเกือบๆ เท่ากับศูนย์

และนั่นทำให้เซี่ยซีหานเลือกจะเสี่ยงและคิดแผน ที่เอาชีวิตของตัวเองเป็นเดิมพัน

ในร่างของมัน มันซ่อนปราณวิเศษแห่งเคล็ดวิชากายอมตะ ทำราวกับเป็นผู้วิเศษธรรมดาที่ไม่มีศักยภาพแห่งเส้นทางนักรบ

ที่อย่างมากก็อาจจะแค่มีความพิเศษบางอย่างเช่น มีพลังโอน่าเหลือล้นในกาย

เซี่ยซีหานมันแสร้งเคลื่อนไหวช้าลง และเลือกจะยอมรับการบาดเจ็บจากมีดน้ำแข็งของปิ๋งเสิ่ง แต่มือข้างหนึ่งที่มันจะต้องใช้ถือมีดสั้นในเวลาอันเหมาะสม มันรักษาไว้อย่างแนบเนียน ทำเหมือนกับว่ามือข้างนั้นเพียงบังเอิญที่หลบมีดน้ำแข็งได้พอดี เมื่อขาสองข้างและมืออีกหนึ่งถูกแทงด้วยมีดน้ำแข็ง เซี่ยซีหานมั่นใจว่าปิ๋งเสิ่งจะไม่สนใจ ว่ามือข้างหนึ่งที่ดูไร้พิษสงของมันจะทำอะไรได้บ้าง ในเวลานั้นอย่างมากปิ๋งเสิ่งก็คงคิดแค่ว่ามันโชคดี มือข้างที่เหลือก็เพียงแค่ช่วยให้มันค้ำยันตัวเองและคลานได้สะดวกขึ้นเล็กน้อย

นอกจากนั้นเซี่ยซีหานมันยังแสร้งวางอุบายสองชั้น เพราะรับรู้ว่าปิ๋งเสิ่งนั้นเจ้าอุบาย มันจะไม่มีทางเข้าใกล้เซี่ยซีหานง่ายๆ แน่นอน หากไม่พบว่าเซี่ยซีหานนั้น ได้หมดพิษสงอย่างแท้จริง

เซี่ยซีหานจึงระเบิดพลังโอน่าทั้งหมดของตัวเองสร้างอสูรดิน กลืนกินร่างปิ๋งเสิ่ง มันรู้อยู่แล้วว่าการทำแบบนี้จะไม่สำเร็จ ปิ๋งเสิ่งมีเป็นร้อยวิธีที่จะเอาตัวรอดกับผู้วิเศษและนักรบกากๆ เช่นตัวมัน

แต่การที่เซี่ยซีหานระเบิดพลังโอน่าจนหมดตัวอย่างแท้จริง คล้ายเผยไพ่ตายใบสุดท้าย มันกับทำให้ปิ๋งเสิ่งวางใจ ว่าเซี่ยซีหานเป็นเพียงผู้วิเศษที่ไม่รู้ความ และดีดดิ้นเอาตัวรอดอย่างไรประสบการณ์ เพราะการใช้พลังวิเศษจนหมดคือเรื่องที่โง่มากของผู้วิเศษ

นอกจากนั้นการที่เซี่ยซีหานคล้ายจะใช้ไม้ตายของตัวเองจนหมด ปิ๋งเสิ่งก็ยิ่งสบายใจ มันจึงไร้การป้องกันอย่างแท้จริง

และเดินเข้ามาใกล้เซี่ยซีหานอย่างไร้กังวล

โดยในการเดิมพันสุดท้าย เซี่ยซีหานรู้ตัวว่า มันจะตกอยู่ในอำนาจจิตมายาของปิ๋งเสิ่ง จากพลังวิเศษที่มันชำนาญ โดยไอ้ดวงตาปีศาจบัดซบที่น่าขยะแขยงนั่น

แต่เซี่ยซีหานเดิมพันว่า มันจะตื่นได้ทัน ด้วยจิตนักรบของตัวมันเอง

และมันก็ทำได้สำเร็จ

และนี่คือความลับที่มันใช้ในการเอาชนะปิ๋งเสิ่ง ผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ ผู้เลื่องชื่ออย่างน่าเหลือเชื่อ

...

"อย่ากังวล พวกเจ้าปลอดภัยแล้ว" เซี่ยซีหานพูด พร้อมหันมองไปที่กลุ่มเด็กชายหญิง ที่ยกหน้าตัวเองออกมาจากซากโขดหิน

มันเห็นหญิงสาวร่างใหญ่มองมันด้วยตาใสแป๋ว ก่อนจะ...