“มะ... มองแบบนี้มีปัญหาอะไร? จะพูดอะไรก็พูดมา!”
อัลฟรอนส์ขู่ฟ่อ
“งั้นข้าขอพูดอะไรหน่อยแล้วกัน”
คริสติน่าเอ่ยปาก
“อ...อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง?”
อัลฟรอนส์นิ่งเมื่อผู้ที่มีปัญหาคือองค์หญิง
“จะไปทางไหนต่อ? ถนนมันตัดไปแล้วนะ”
คริสติน่าตั้งคำถามอย่างตรงประเด็น
อัลฟรอนส์คิดไว้ว่าจะถูกด่า แต่เหนือคาดกลับถูกตั้งคำถาม
เขาไม่ทันได้เตรียมคำตอบจึงพูดอะไรไม่ออก
โดนด่าซะยังดีกว่า!
เพราะมัวแต่ปัดความรับผิดชอบจึงไม่มีแผนสำรองอะไรไว้เลย
“เอ่ออ... เื่นั้นคือ... เอ่อ...”
“เป็หัวหน้าทีมไม่ใช่หรือ? เ้ากล้าเชื่อข้อมูลที่ไม่มีหลักฐานอะไรเลยของสเตรียดเ้าก็น่าจะมีแผนสำรองสิ”
คริสติน่าค่อยๆ ต้อนอัลฟรอนส์ให้จนมุม
“ข... ข้อมูลของข้าเชื่อไม่ได้เหรอ...”
“เงียบ ข้าไม่ได้พูดกับเ้า”
สเตรียดพูดแทรกทว่าคริสติน่าตัดบท
“ทุกคนต้องทำตามที่หัวหน้าสั่งนี่ เ้าเป็หัวหน้านะบอกให้ไปไหนเราก็ต้องไป จำเอาไว้ด้วยว่าคำพูดของเ้ากำหนดชะตาชีวิตคนในทีม”
“พ...พ่ะย่ะค่ะ”
อัลฟรอนส์หน้าซีดเผือด
บรรยากาศเงียบสงัดจนชวนอึดอัด
ทันใดนั้นเอง
จู่ๆ ก็มีหอกพุ่งพรวดออกมาจากป่าด้านหลัง
เด็กชายคนหนึ่งในทีมถูกหอกเล่มนั้นปักเข้าที่ลำตัว
“เอ๊ะ???”
เด็กคนนั้นทำเสียงใ
“พ...พวกออร์ค! เป็ฝูงเลย! ตั้งการ์ด!!!”
โรอาน่าะโบอกทุกคน
ออร์คนั้นโเี้กว่าพวกก็อบลินมาก
ส่วนสูงของพวกมันเกิน 2 เมตร
แรงของมันเหนือกว่ามนุษย์ผู้ใหญ่เสียอีก
“ก...กองหน้า!! เตรียมโล่กำบัง! กองหลังใช้เวท 《ฮีล》 รักษาคนเจ็บซะ!!”
อัลฟรอนส์ออกคำสั่งอย่างเร็วไว
ทว่าก่อนที่ทุกคนจะทันขยับตัว เหล่าออร์คไวกว่าก็ชิงโจมตีเสียก่อน
พวกมันพุ่งหลาวหอกออกมาอีก 3 เล่ม
เล่มหนึ่งพลาดพุ่งเสียบลงไปบนดิน
ส่วนอีกเล่มพุ่งตรงเข้ามาใกล้กับริโอะ
เด็กชายไหวตัวทันชักดาบออกจากฝักที่เหน็บข้างเอวปัดหอกที่กำลังพุ่งมา
ส่วนเล่มสุดท้ายเสียบเข้าไปที่ลำตัวของสเตรียด
“ว้ากกกกกกกกกกกกกกก! ดึงมัน ดึงมันออกไปจากตัวข้าที!!!!!!”
สเตรียดโวยวายเสียงดัง
เขาร้องอย่างไม่อาย
เ็ปโลดแล่นจนต้องเซไปหานักเรียนชายคนอื่นในทีม
“ว้ากกกกกกก! ออกไป!”
“เฮ้ย!!!! อย่าเข้ามา!”
คนอื่นๆ ที่กลัวจะเปื้อนเืของสเตรียดต่างก็ชนเขากระเด็น
สเตรียดจึงเซจนไปชนใส่ฟลอร่า
“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!”
ฟลอร่าที่กำลังรักษาเพื่อนที่ถูกแทงโดนสเตรียดชนกระเด็น
ร่างขององค์หญิงน้อยเซถลาจนเกือบจะตกขอบหน้าผา
ดินตรงขอบหน้าผาเมื่อรับน้ำหนักไม่ไหวก็ทรุดลงไป
“ฟลอร่า!”
คริสติน่าที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดการมอนสเตอร์ตรงหน้าเมื่อได้ยินเสียงของฟลอร่าที่ดังมาจากข้างหลังก็รีบหันไปมองทันที
ปรากฏให้เห็นภาพของฟลอร่ากำลังจะร่วงลงไปพร้อมกับดินที่ค่อยๆ ถล่ม
องค์หญิงน้อยมีสีหน้าหวาดกลัว
“อึก... ช... ช่วยด้วย…”
ฟลอร่าพยายามจับและหาคว้าทุกสิ่งที่มือจะคว้าได้อย่างเอาเป็เอาตาย
เธอสบตาเข้ากับริโอะ
เด็กชายมีสีหน้าลังเลใจเล็กน้อยก่อนจะปลดเป้บนไหล่ออกแล้ววิ่งไปหาฟลอร่า
ตัวองค์หญิงบัดนี้ตกลงไปจนแทบจะมองไม่เห็นจากหน้าผาแล้ว
เร็วเข้า!
ในใจเขากู่ร้องแต่คำคำนี้ซ้ำๆ
ริโอะพุ่งตัวไปสุดแรง
ะโลงไปอย่างไม่ลังเลทันทีที่ถึงหน้าผา
ริโอะเอื้อมจับมือฟลอร่าไว้แน่น
หากริโอะมาช้ากว่านี้อีกเพียงเสี้ยววินาทีฟลอร่าคงได้ตกลงจริงๆแล้วแน่
สายตาของริโอะและฟลอร่าประสานกันอีกครั้ง
คงเป็เพราะรู้สึกโล่งใจที่มีคนมาช่วย น้ำตาของเธอจึงเอ่อล้นออกมา
แต่พวกเขายังไม่พ้นขีดอันตราย
ขืนยังไม่ยอมทำอะไร พวกเขาจะต้องตกลงไปพร้อมกันบนที่สูงกว่า 30เมตรแน่
เราไม่ยอมปล่อยให้เป็แบบนั้นแน่
ถ้าแค่ฟลอร่าละก็... คงจะไม่เป็ไรสินะ
“โทษทีนะองค์หญิง”
พูดแล้วริโอะก็ออกแรงดึงมือและกระชากร่างของฟลอร่าขึ้นมา
ร่างทั้งสองกลิ้งพัลวัน
“ว้ายยยย!”
เมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงหวีดร้อง
ทันใดนั้นริโอะก็โยนร่างฟลอร่าขึ้นไปบนหน้าผา
“กรี๊ดด!”
ร่างของฟลอร่าลอยแล้วกระแทกลงพื้นอีกครั้ง
“น่าจะไม่เป็ไรนะ ถ้าลงไปตรงนั้น”
อาจจะมีแผลถลอกอยู่บ้าง แต่หวังว่าเธอจะไม่โกรธกันนะ
คิดเช่นนั้นแล้ว ริโอะก็ยิ้มเบาๆ
โล่งอกไปหน่อยที่ฟลอร่าปลอดภัยแต่ตอนนี้ภัยกำลังย้อนมาหาเขาเองแล้ว
ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้ริโอะกำลังจะตกลงจากหน้าผาที่สูงกว่า 30เมตรซะเอง
.....................................
ทุกคนใกับภาพนั้น
“ตอนนี้จัดการพวกมอนสเตอร์ก่อน! อัลฟรอนส์!”
โรอาน่าได้สติแล้วจึงะโบอกอัลฟรอนส์
“ค...คุ้มกันไว้! พวกผู้ชายเตรียมกำบังองค์หญิงทั้งสอง!กองหลังใช้เวทมนตร์กระหน่ำมัน! โรอาน่ารักษาผู้าเ็ ทุกคนเกาะกลุ่มกันไว้!”
อัลฟรอนส์ออกคำสั่ง แล้วกลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิม
จากนั้นไปพวกเขาก็ตั้งหน้าตั้งตากำจัดศัตรู
กองหน้าคอยเป็โล่กำบัง ส่วนกองหลังก็รักษาคนเจ็บและคอยโจมตี
แน่นอนอยู่แล้วว่าคนที่ใช้เวทมนตร์ย่อมต้องเหนือกว่า
เด็กโรงเรียนเบลต์ลัมต์มีพลังเวทที่สามารถต่อสู้ได้ในระดับหนึ่งั้แ่เด็ก
นักเรียนคนหนึ่งมีพลังพอที่จะฆ่าก็อบลินได้ทั้งฝูง
เพราะฉะนั้นถ้านักเวทสู้กับศัตรูที่ใช้เวทมนตร์ไม่ได้แล้วไม่ต้องเข้าไปใกล้ก็สามารถโจมตีได้
นักเวทจึงไม่มีทางจะแพ้เว้นเสียแต่ว่าศัตรูจะเคลื่อนไหวเร็วมากจนโจมตีด้วยเวทไม่โดน
“《 เวทยิงบรีสช็อต 》”
คริสติน่าปล่อยพลังหลายลูกใส่ออร์ค
ร่างของมอนสเตอร์ค่อยๆ หายไปจนเหลือเพียงกรวดเวท
...ในที่สุดการต่อสู้ก็จบลง
มีผู้าเ็ 2 คน โรอาน่าทำการรักษาตามคำสั่งของอัลฟรอนส์
และฟลอร่าก็ช่วยรักษาต่อจึงไม่มีใครเป็อะไรมาก
ปัญหากลับเป็เื่ที่ฟลอร่าเกือบตกหน้าผา ส่วนริโอะก็หายตัวไป
ทุกคนเริ่มใจเย็นลงแต่บรรยากาศกลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“ท่านฟลอร่าตกผาได้ยังไงพ่ะย่ะค่ะ?”
อัลฟรอนส์ถามคำถามน่ากระอักกระอ่วน เพราะเขาพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์
“ตอนที่ข้ากำลังจะใช้เวท 《ฮีล》 อยู่ดีๆ ข้าก็ถูกชน...”
ฟลอร่าตอบด้วยความสับสน
“ใครชนพระองค์หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เมื่ออัลฟรอนส์ถาม
เด็กนักเรียนผู้หญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นแล้วเล่าด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ
“เอ่อ... ตอนนั้นข้าอยู่ข้างองค์หญิง คนที่ชนพระองค์คือสเตรียด...”
6K
![[จบแล้ว] แม่สาวเข็มเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471472_78710577.webp)
![[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101918_90677315.webp)
