ตอนที่สิบสาม จบ่โหมดฝึกซ้อม Tutorial Mode
แสงสีและเสียงกลับคืนสู่ผมอีกครั้ง
ผมคิดว่าผมโกงเวลาในการที่เรียกว่า “Tutorial Mode” โหมดฝึกซ้อมมากเกินไปล่ะมั้ง
ระบบของเกมส์าาเลยเตะผมออกมาในโลกความจริงก่อนที่จะค่อยๆส่งข้อมูลเื่รางวัลตามหลังมาให้กับผม
เดี๋ยวผมคงต้องศึกษาข้อมูลเื่ระบบของเกมส์นี้ให้มากกว่านี้แล้ว
มันมีเื่บางอย่างที่ผมในฐานะผู้ชมรู้แต่อาจจะไม่ตรงกับความเป็จริงของระบบเกมส์ในโลกนี้อยู่ด้วยนั่นเอง
ราวกับผมมองเห็นบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนคนบางคนมีออร่าสว่างกว่าคนอื่น
ผมรู้ได้โดยสัญชาตญาณของสัตว์ป่าที่ผมได้รับมาหลังจากได้”พิชิต”ร่างเงาของผมแล้ว
ผมเข้าใจความรู้สึกของร่างและตัณหาของตัวผมเองได้อย่างดี
ความกระหาย Hunger I บอกให้ผมหาเหยื่อที่แข็งแกร่งและท้าทายตนเองจะได้ผลดีมากกว่า
หรือแปลว่าง่ายๆว่าการต่อสู้หรือผจญภัยที่ได้รับอันตรายจะได้ค่าประสบการณ์ 500% และประสิทธิภาพของการฝึกซ้อมจะเหลือเพียงแค่ 25%นั่นเอง
“สิ่งที่ข้าปรารถนามีแต่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น”ผมต้องกลายเป็คนพูดอย่างนั้นแบบซ็อดแห่งBerserk หรือเปล่านะ?
และเสียงสะท้อนของวีรบุรุษ..แปลง่ายๆคือหากผมทำอะไรที่เป็เื่ของคุณธรรมช่วยเหลือคนอื่นจะได้ค่าประสบการณ์มากขึ้น200% นี่เอง
ฮืม ผมเคยแซวว่าระบบของเกมส์หากเราเปิดโอกาสให้คนดีสามารถบูชายัญคนชั่วแก่เทพเ้าของตนเองได้คนดีจะมีแรงบันดาลใจในการออกไปกำจัดคนชั่วมากกว่านี้
แต่ก็นั่นล่ะเทพเ้าที่ดีไม่ชอบการบูชายัญมนุษย์เท่าไร
แต่เราจะมองว่าการต่อสู้ปับผู้เข้าร่วมเกมส์าาคนอื่นเป็การบูชายัญเพื่อแลกกับexp 8ประสบการณ์ที่ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้นได้อีกชเนกัน
และ”เหยื่อ” บูชายัญก็มาหาผมทันที
คนที่ย้อมผมสีทองโมฮอว์กและแต่งตัวราวกับแก็งค์ซิ่ง
นักล่าเด็กใหม่ก็มารับน้องคนที่พึ่งเข้าสู่”เกมส์แห่งาา”กันเป็กิจวัตรประจำวันอีกแล้ว
ผมจะไม่บอกว่าพวกเขาไร้ศีลธรรมที่เลือกเล็งคนที่อ่อนแอกว่าเพราะนั่นก็คือกลยุทธอย่างหนึ่งหาก้าทรัพยากรเพื่อใช้ในการเล่นเกมส์นี้
หากหวังจะชนะก็ต้องอาศัยการวางแผนเป็องค์กรและทรัพยากจำนวนมาก
และ้าคนที่เปิดไอดีแอคเคาท์ได้ห้าสิบไอดีพร้อมๆกันยี่สิบสี่ชั่วโมงตลอดเจ็ดวันไม่หลับไม่นอนในโลกความเป็จริงนั่นเอง
“เฮ้ยไอ้น้องหน่วยก้านดีนี่ มานี่มาพี่จะคุ้มครองเอ็งเองไอ้น้อง”
หัวโมฮอว์ก เริ่มดำนินนโยบาย”เก็บค่าคุ้มครอง”อันที่จริงผมไม่คิดจะว่าอะไรพวกเขาเท่าไรเพราะอย่างที่บอกเกมส์ชอบทำตัวร้ายให้มีที่มาที่ไปว่าว่าเหตุผลคือจะมากจะน้อยพวกเขา้าคุ้มครองคนที่ไม่มีที่ไปจริงๆแต่ก็นั่นล่ะระบบมันนำมาซึ่งความ”ปลอดภัย”ของคนระดับล่างๆคือพวกระดับล่างๆต้องถวายเพชรแลบละอุปกรณ์ให้กับคนระดับบนเพื่อความแข็งแกร่งไปเรื่อย
น่าเสียดายที่หัวหน้าของเขาเอาระบบขั้นบันไดแชร์ลูกโซ่มาใช้กับการชวนคนเข้าแก๊งค์ทั้งที่หากเอาความสามารถนี้ไปใช้กับการทำธุรกิจ พวกเขาคงกลายเป็กลุ่มที่รวยไปลล้วในการหลอกลวงเงินชาวบ้านให้มาซื้อสินค้าลูกโซ่ขั้นบันไดแทนที่จะต้องมาเหนื่อยรีดไถเอากับพวกคนกระจอกอย่างโอโตนาชิ
“เฮ้ยไอ้น้องหูหนวกหรือไงรีบเอาโทรศัพท์ออกมาส่งรายชื่อเป้นพวกพ้องกันหน่อย”
แม้หัวโมฮอว์กจะตัวเตี้ยกว่าเพราะโอโตนาชินั้นหุ่นอ้วนแต่เขาสูงกว่าร้อยแปดสิบเจ็ดเิเ
ร่างกายของเขาสมส่วนของคำว่าอ้วนอัปลักษณ์ไม่ใช่อ้วนตัวจิ๋วแต่คืออ้วนที่สามารถรัดคอนางเอกได้แบบโดจินนั่นเอง
แต่ด้วยท่าทางใส่แว่นรังสีแบบโอตาคุทำให้หัวโมฮอว์กนั้นไม่เกรงกลัวส่วนสูงของโอโตนาชิ
“เฮ้ยเอารายชื่ออกมาเร็ว”
การเอารายชื่ออกมาก็เหมอืนกับการเป็เพื่อนกันสามารถบังคับชกต่อยให้ฝ่ายตรงข้ามกดยอมรับการเป็เพื่อนส่งเงินส่งไอเท็มผ่านระบบของเกมส์าากันได้
หากผมเป็พระเอกแนวที่ว่า”ใช้ชีวิตอย่างน่าเบื่อจนกระทั่งได้พบเกมส์าา”คงจะมีสาวๆมาช่วยในตอนนี้ น่าเสียดาย
ผมคงต้องพึ่งตนเองเสียแล้ว
Hunger I การฝึกซ้อมจะได้ผลน้อยลงการแข่งขันจะได้ผลมากกว่าเดิม 500% ..
คุณสมบัติของกิเลสของผมในจิตใจมันยั่วใจผมอยู่
ผมมองออกแล้วว่าเกมส์นี้จงใจให้มีความขัดแย้งระหว่างผู้เล่นเกิดขึ้นนั่นเอง
ให้พลังกับผู้คนและดูว่าพวกเขาจะทะเลาะกันอย่างไร
และกับหัวโมฮอว์กที่มารีดไถผมอยู่ตอนนี้ก็คงจะไม่สามารถพูดจากันดีดีได้
“เฮ้ย ปัญญาอ่อนหรือไงมองหน้าหาเื่ส่งรายชื่อและเงินในกระเป๋าแกมาได้แล้ว”
1K
