ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่45 ด้ายแดงของซูเหยียนกลับมาแล้ว

"บอกข้อตกลงมาเลยครับ!"

เย่จื่อเฉินโพล่งออกมาโดยที่ไม่แม้แต่จะคิด

ชายชรายิ้ม และใช้นิ้วเกลี่ยมุมปากเล็กน้อย

"เหล้านั่นเธอยังมีอีกไหม..."

ตุบ

ขวดน้ำเต้าสีเขียวโดนเย่จื่อเฉินโยนขึ้นไปบนโต๊ะทันทีชายชราอึ้งอยู่นาน ดวงตาเข้มชำเลืองมองเขาเล็กน้อย

เลิกคิ้วขึ้นนิด ข่มความตกใจนั้นลงไปโดยไม่ส่งเสียง

เหมือนที่เขาคิดไว้เลย เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา

ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นคนจากที่นั่นจริงๆ

ในนาทีที่เอาขวดน้ำเต้าสีเขียวออกมาเย่จื่อเฉินก็รู้สึกว่าค่อนข้างวู่วามไปหน่อยเพราะสุราวานรขวดนี้เขากดออกมาจากหีบสมบัติในวีแชท ไม่ใช่ว่าพกติดตัวมา

จู่ๆ ก็เอาออกมาแบบนี้ ชายชราคงตกใจมากแน่นอน

แอบเหลือบมองดูชายชราเล็กน้อย ชายชรากำลังลูบคลำขวดน้ำเต้าอยู่อย่างหวงแหน

"คงไม่มีพิรุธหรอกมั้ง"

เย่จื่อเฉินแอบนึกดีใจ ชายชราเองก็เป็นคนที่ถือสัจจะในคำพูดด้วยจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วก็กดเบอร์ของซูเหยียน

ประมาณสิบนาที เงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟส่องสว่าง

ตอนที่มา ซูเหยียนก็คอยมองหน้ามองหลังอยู่ตลอดเหมือนดูว่าจะมีใครตามมาหรือเปล่า

แต่หลังจากที่เธอมาหยุดอยู่ข้างกายของชายชราแล้วเธอก็ยิ้มเจื่อนพร้อมกับพูดอย่างอ่อนใจ

"ปู่คะ ทำไมแอบออกมากินอีกแล้วเนี่ย"

"ก็ปู่ชอบแบบนี้นี่ ไม่ใช่ว่าหลานไม่รู้สักหน่อย" ชายชราลูบหนวดเคราและหัวเราะซูเหยียนถอนหายใจแล้วนั่งลงตรงข้ามกับชายชราก่อนจะพูด "ถ้าพ่อรู้พ่อตีหนูตายแน่"

"เขากล้าเหรอ!"

ชายชราถลึงตา อำนาจของผู้ที่อยู่เหนือกว่าเปิดเผยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

"เขาเป็นพ่อหลาน แต่อยู่ต่อหน้าปู่เขาก็คือลูกชายถ้าเขากล้าตีหลานปู่ปู่จะถลกหนังเขาเอง"

ซูเหยียนหัวเราะกับอาการโมโหของชายชรา และทันใดนั้นขวดน้ำเต้าริมโต๊ะก็ตกอยู่ในสายตาของเธอ

คิ้วของซูเหยียนขมวดมุ่นเล็กน้อย

"ปู่คะ..."

"โดนหลานจับได้แล้วสิ" ชายชราหัวเราะแล้วหยิบขวดน้ำเต้าไปไว้ในมือเปิดฝาขวดแล้วก็กระดกเข้าปากไปหนึ่งอึก "เหล้านี่เยี่ยมมากเห็นขวดน้ำเต้านี้แล้วหลานก็น่าจะรู้แล้วนะว่าใครที่อยากเจอหลาน?"

"ทำไมปู่ถึงได้มาเจอเขาอีกแล้วเนี่ย?"

ซูเหยียนขมวดคิ้วมุ่น ขบกัดริมฝีปากแล้วก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้

เมื่อชายชราเห็นจึงรีบตะโกนไปทางด้านหลัง

"เสี่ยวเย่ รีบออกมาได้แล้ว หลานฉันจะหนีแล้ว"

และทันใดนั้น เย่จื่อเฉินถึงได้เดินออกมาจากมุมมืดที่อยู่บริเวณร้าน

บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มประหม่า ก่อนจะโบกมือให้ซูเหยียนแล้วพูด

"ซูเหยียน"

ซูเหยียนถลึงตาใส่เขา เหตุการณ์เมื่อตอนที่เซี่ยเขอเข่อจูบกับเขายังเป็นภาพติดอยู่ในตาเธอไม่สนใจแล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอก เย่จื่อเฉินรีบก้าวตามไปดึงแขนเธอไว้

"..."

ดวงตาสวยกวาดมองไปยังตำแหน่งที่โดนจับไว้เย่จื่อเฉินจึงรีบชักมือกลับทันที ก่อนจะถูมือไปมาอย่างไม่สบายใจ

"ซูเหยียน ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ"

"อืม"

ในดวงตาตอนนี้เต็มไปด้วยความเย็นชา ความเย็นชาที่ทำให้คนหนาวเย็นจนถึงกระดูกทำเอาหัวใจของเย่จื่อเฉินหนักอึ้ง

"ฉันว่าเราสองคนมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่"

หลังจากที่ลังเลอยู่นาน สุดท้ายจึงตัดสินใจสารภาพกับซูเหยียน

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้เจอกับคุณซูที่ได้เจอกันครั้งนี้ก็เพราะด้วยโชควาสนา ถ้าครั้งนี้ไม่อธิบายก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปจนถึงวันเดือนปีไหนทั้งสองคนจะเข้าใจกัน

บางทีความขัดแย้งมันอาจจะลบล้างยากยิ่งขึ้นเมื่อวันเวลาล่วงเลยไปนานแล้วแบบนั้นเขากับเทพธิดาอาจจะต้องจากกันไปจริงๆ

"แต่ฉันไม่คิดว่าเราสองคนจะมีอะไรที่เข้าใจผิดกัน"

ซูเหยียนหน้าตาเย็นชาและไม่เหลือเยื่อใยให้เย่จื่อเฉินเลยสักนิดเดียวแต่การกระทำของเธอกลับทรยศความคิดของเธอ

เธอไม่ได้เดินหนี

ซึ่งก็แสดงว่าเธออยากที่จะฟังเย่จื่อเฉินอธิบายไม่อย่างนั้นเธอก็คงโบกรถหนีไปแล้ว แล้วทุกอย่างก็จะจบสิ้นลง

"นี่แฟนนายเหรอ? สวยขนาดนี้นายไปทำให้เขาโกรธได้ยังไงนายแอบไปมีกิ๊กใช่ไหม"

หลิวฉิงลอยอยู่ในอากาศพร้อมกับหัวเราะเยาะเย่จื่อเฉินขมวดคิ้วแล้วตะคอก

"หุบปาก!"

"นายให้ฉันหุบปากเหรอ?! ได้ฉันจะหุบปาก"

ซูเหยียนตกใจกับเสียงตวาดของเย่จื่อเฉิน จึงไม่พูดอะไรอีกพร้อมกับหันหลังเดินหนีไป

"เดี๋ยว ซูเหยียน ฉันไม่ได้หมายถึงเธอ..."

ชายชราที่นั่งอยู่ในร้านปิ้งย่างยิ้มอย่างละมุนมองเย่จื่อเฉินกับซูเหยียนที่เหมือนจะง้องอนกันอยู่

ดื่มสุราวานรลงท้องไปหนึ่งอึก ชายชราก็พึมพำเสียงแผ่ว

"วัยรุ่นนี่ร่าเริงกันจังเลย"

เมื่อชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดในที่สุดเย่จื่อเฉินก็รั้งซูเหยียนเอาไว้ได้ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ยอมอ่อนข้อให้เขา

ซูเหยียนเชิดคางเรียวสวยขึ้นพร้อมกับพูดโดยที่สองมือกอดอก

"ให้เวลานายหนึ่งนาที..."

หนึ่งนาที!

เวลาหนึ่งนาทีมันไม่พอเลยนะ ถ้าจะให้เล่าตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีทางเล่าจบแน่นอน

"เหลืออีกห้าสิบวิ"

"ฉันยังไม่ได้เริ่มพูดเลย"

"สี่สิบห้าวิ"

"อย่าเร่งสิ ขอฉันเรียบเรียงก่อน"

เมื่อความรู้สึกที่วุ่นวายสงบลงแล้วเย่จื่อเฉินจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"เรื่องที่โรงพักในตอนนั้นมันเป็นอย่างนี้ที่เธอเห็นเซี่ยเขอเข่อจูบฉันความจริงแล้วทั้งหมดนั่นมันไม่ใช่อย่างที่เห็นเลยเขาจะมาจูบฉันทำไม ประเด็นคือ..."

เย่จื่อเฉินร่ายออกมายาวเหยียด โดยไม่ทิ้งช่วงให้ได้พักหายใจ

เมื่อเล่าทุกอย่างจบเย่จื่อเฉินก็วางสองมือแนบต้นขาเหมือนกับเด็กนักเรียนที่รอฟังคุณครูอย่างซูเหยียน

"ยังเหลืออีกเรื่อง...ที่นายไม่อธิบายให้ชัดเจน"

ซูเหยียนเลิกคิ้วโก่งสวยขึ้นเย่จื่อเฉินเกาหัวและจมอยู่ในภวังค์ความคิด

ไม่มีเรื่องอะไรต้องอธิบายแล้วนี่

"เธอเกริ่นให้ฉันหน่อยสิ"

"ก็เรื่องที่เพิ่งเกิดนั่นไง!" ซูเหยี่ยนพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ เย่จื่อเฉินตบขาตัวเองทันที

"เธอหมายถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าหอชายเหรอเรื่องนี้ก็เข้าใจผิดเหมือนกัน..."

บลาๆๆๆ

แล้วเย่จื่อเฉินก็สารภาพออกมาจนหมดเปลือกจนเขาพูดจบซูเหยียนถึงได้กอดอกเหยียดยิ้ม

"โรแมนติกจังเลยนะ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพราะผู้หญิงคนเดียว..."

"ซูเหยียน เธอต้องเชื่อฉันนะที่ฉันช่วยเขอเข่อมีเหตุผลเดียวก็คือเห็นแก่หน้าเธอส่วนหลี่เจียอี๋มันคือความบังเอิญ แถมเขาก็เป็นเพื่อนเก่าฉันด้วยอีกอย่างฉันก็ไม่ได้แตะต้องเขาเลย"

"ฉันไม่ได้หน้าใหญ่ขนาดนั้น"

ซูเหยียนเบ้ปาก แต่ภายในใจกลับรู้สึกดีขึ้นมา

เห็นแก่หน้าเธออย่างนั้นเหรอ!

แต่พอคิดถึงการกระทำของหมอนี่ในช่วงนี้แล้วมันก็ไม่สามารถยอมอ่อนข้อให้เขาได้เลย

ผ่านมาตั้งนานขนาดนั้นแล้วยังไม่ส่งข้อความมาหาเธอสักนิด

ขนาดว่าเธอลบเขาแล้วนะ เขายังไม่บอกว่าตามหาเธอเลย

แต่เรื่องของเขากับเซี่ยเขอเข่อก็เป็นเธอที่เข้าใจผิดไปเองจริงๆ

ติ๊ง!

ได้รับด้ายแดง

ผู้ดึงเชือกเย่จื่อเฉิน ผู้ถูกดึงซูเหยียน

ระดับความรู้สึกดีปัจจุบันของทั้งสองฝ่าย 50

เยอะกว่าอันเก่าแล้ว