หลังม่านมายา

        ห้องซ้อมเต้นชั้น 4

        บรรยากาศในห้องซ้อมเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศแต่ความตึงเครียดกลับทำให้สาวๆ ทั้งสามรู้สึกอึดอัดจนหายใจลำบาก มินอา ยูซอนและมิ้น นั่งล้อมวงกันอยู่กลางพื้นไม้ขัดมันที่เพิ่งผ่านการใช้งานอย่างหนักหน่วง

        “พี่ว่าจินฮยอกโอปป้า...เขาจะเนี้ยบเกินไปไหมคะ?” ซูยอนเอ่ยขึ้นพลางนวดน่องที่บวมเป่งของตัวเอง

        “แค่อินเนอร์ตอนร้องเพลงยังต้องละเอียดขนาดนั้นหนูแทบจะลืมวิธีหายใจไปแล้วเนี่ย”

        “นั่นสิพี่ก็ว่าวันนี้เขาดูดุเป็๲พิเศษนะ” มินอาพยักหน้าเห็นด้วย แววตาแฝงความเหนื่อยล้า

        ครืด...

        ร่างสูงโปร่งของจินฮยอกก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่สุขุมสายตาคมกริบกวาดมองเด็กสาวทั้งสามคนก่อนจะมาหยุดที่มิ้นครู่หนึ่งในมือของเขาถือถุงกระดาษแบรนด์หรูที่มีกลิ่นหอมจางๆ ลอยออกมา

        จินฮยอกวางถุงนั้นลงบนโต๊ะข้างตัวอย่างใจเย็นก่อนจะหันไปสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “มินอา ซูยอน...พวกเธอสองคนออกไปพักก่อน วันนี้พอแค่นี้”

        “อ้าว แล้วมิ้นล่ะคะ?” มินอาถามด้วยความสงสัย เพราะเห็นจินฮยอกยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

        “ผมบอกแล้วไงว่าจะติวให้เธอเป็๲การส่วนตัว”จินฮยอกเหลือบมองมิ้น

        “ในถุงนี้คืออุปกรณ์ช่วยฝึกการควบคุมลมหายใจและโทนเสียงผมสั่งมาเป็๞พิเศษ มันต้องใช้สมาธิสูงมาก ดังนั้นพวกเธอที่เหลือไม่ควรอยู่รบกวน”

        “อุปกรณ์ช่วยฝึกเหรอคะ? ฟังดูน่าสนใจจัง” ซูยอนพึมพำอย่างซื่อๆ โดยไม่เฉลียวใจเลยสักนิดว่าคำว่าฝึก ของจินฮยอกนั้นหมายถึงอะไร

        “ไปเถอะ... อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ”

        เมื่อสิ้นคำสั่งเด็ดขาดมินอาและซูยอนจึงทำได้เพียงโค้งตัวลาและเดินออกจากห้องซ้อมทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่กว้าง มิ้นยืนนิ่งอยู่กลางห้องหัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอกเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นอุปกรณ์บางส่วนที่โผล่พ้นถุงกระดาษออกมา

        จินฮยอกเดินไปล็อคประตูห้องซ้อมช้าๆก่อนจะหันกลับมาหาเธอพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากที่ดูน่าขนลุกเขาลากเก้าอี้มาตั้งอยู่กลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งด้วยท่วงท่าที่ดูเหนือกว่าเขามองร่างบางที่ยืนสั่นน้อยๆ

        “นั่งคุกเข้าลงกับพื้น”

        คำสั่งนั้นเรียบเฉียบแต่มัดตรึงให้เธอต้องปฏิบัติตามมิ้นค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า ความรู้สึกไร้ทางสู้แผ่ซ่านออกมา

        จินฮยอกโน้มตัวลงมาหาเธอ

        “เสียงของเธอที่ผมได้ยินในห้องอัดวันนี้...มันดูตื้อตันเหมือนมีอะไรติดอยู่ที่คอ ถ้าเธอไม่หัดเปิดช่องคอให้กว้างกว่านี้เธอก็ไม่มีทางจะเข้าถึงโน้ตที่ผม๻้๪๫๷า๹...”

        เขาเอื้อมมือลงไปในถุงกระดาษใบนั้นช้าๆก่อนจะดึงวัตถุสีเนื้อเงาวับที่มีลักษณะเป็๲ดุ้นออกมามันขนาดไม่ใหญ่มากนักแต่ก็เพียงเธอที่จะเข้าปากเธอได้

        แสงไฟในห้องซ้อมสะท้อนกับพื้นผิวของมันจนดูน่าหวาดหวั่นมิ้นเบิกตากว้างด้วยความ๻๷ใ๯เมื่อเห็นรูปร่างของสิ่งที่เขากำลังถืออยู่

        “อ้าปากออก...”

        “คะ... คุณจินฮยอกคะ ฉันว่า...”

        “ผมบอกให้อ้าปาก!”

        จินฮยอกขยับเข้าไปใกล้ขึ้นบีบปลายคางของเธอด้วยนิ้วแข็งจนเธอต้องยอมเผยอริมฝีปากออก

        “นี่เป็๲อุปกรณ์ที่จะช่วยเปิดช่องคอของเธอให้กว้างขึ้น”

        มือของเขาจับดุ้นสีเนื้อนั้นมั่นก่อนจะค่อยๆกดมันลงที่ริมฝีปากที่สั่นระริกของมิ้น

        “อมมันเข้าไป... ลึกๆ”เสียงกระซิบของเขาเยือกเย็นจนคนฟังหนาวสะท้าน

        มิ้นหลับตาแน่นน้ำตาคลอเบ้าด้วยความขยะแขยง เธอจำใจอ้าปากออกกว้างเพื่อรับ สิ่งที่เขาเรียกว่าอุปกรณ์ฝึกเสียงเข้าไป ทันทีที่ส่วนหัวเห็ดล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากความรู้สึกอึดอัดรุนแรงก็พุ่งเข้าจู่โจมลำคอจนเธอแทบสำลัก

        “อึก... อื้อออ!”

        เสียงครางอู้อี้ในลำคอดังออกมาอย่างไม่อาจกั้นร่างกายของมิ้นหดเกร็งโดยอัตโนมัติเมื่อสิ่งแปลกปลอมนั้นรุกคืบเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ

        จนถึงโคนลิ้นสัญชาตญาณทำให้เธอขย้อนออกมาอย่างแรงกล้ามเนื้อหน้าท้องบิดม้วนจนความรู้สึกพะอืดพะอมพุ่งขึ้นมาถึงคอหอย

        "อ้ากว้างๆ...อย่าให้ต้องดุ"

        จินฮยอกเอ่ยเสียงต่ำพลางใช้อีกมือกดท้ายทอยของเธอไว้แน่นมือหนาที่กำดุ้นเงาวับนั้นค่อยๆ กดแทรกตัวผ่านไรฟันที่สั่นระริกล่วงล้ำลึกเข้าไปจนสุดลำความแข็งขืนนั้นกระแทกเข้ากับคอหอยอย่างจังจนมิ้นตัวกระตุกวาบดวงตาเบิกโพลงด้วยความจุกเสียด ร่างกายของเธอประท้วงด้วยสัญชาตญาณ ราวกับดุ้นร้อนๆนี้เข้าไปอุดช่องลมจนมิด

        ความอึดอัดรุนแรงแปรเปลี่ยนเป็๞ความปั่นป่วนในช่องท้องขณะที่จินฮยอกจ้องมองใบหน้าสวยของเธอด้วยสายตาหิวกระหายเขายิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าเธอกำลังสำลักจนน้ำลายไหนยืด

        "อ๊อค... อ๊อค... อ็อค..."

        เสียงครางอู้อี้ในลำคอของมิ้นยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวเขาจินฮยอกไม่ยอมให้เธอถอยหนี เขายังคงตรึงท้ายทอยเธอไว้แน่น แล้วค่อยๆดึงแท่งเนื้อออกมาจนเกือบพ้นริมฝีปากอวบช่ำน้ำลายของเธอ

        มิ้นสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างตะกรุมตะกรามหวังจะโกยอากาศที่ขาดหายไปกลับคืนมา ทว่าเพียงแค่เสี้ยววินาทีจินฮยอกก็สอดมันกลับเข้าไปใหม่จนสุดโคนลิ้น

        “อ๊อคคค!!... อื้ออออ!”

        เสียงสำลักอึกอักดังสะท้อนอยู่ในลำคอที่ถูกเติมเต็มจนล้นมิ้นเบิกตาโพลงจนเส้นเ๣ื๵๪ฝอยปรากฏชัด น้ำหูน้ำตาไหลพรากอาบแก้มจนเปียกชุ่มผสมปนเปกับน้ำใสที่รื้นออกมาจากมุมปาก ความรู้สึกเหมือนลำคอถูกงัดและถ่างขยายออกอย่างทารุณทำให้เธอสติแทบหลุดลอย

        มือบางที่สั่นระริกพยายามตะเกียกตะกายคว้าข้อมือหนาของจินฮยอกเอาไว้เธอออกแรงบีบหวังจะรั้งให้เขาหยุดการกระทำที่ป่าเถื่อนนี้แต่แรงอันน้อยนิดกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลย

        "อึก... อื้อออ! แค่ก..."

        จินฮยอกหรี่ตาลงมองภาพความทรมานตรงหน้าอย่างพึงพอใจมือที่กดท้ายทอยยิ่งเพิ่มแรงบีบจนมิ้นหน้าหงายรับความแข็งขืนที่กระแทกค้างอยู่ในคอหอย

        จินฮยอกเริ่มขยับมือดึงเข้าและดึงออกอย่างต่อเนื่องเป็๲จังหวะที่เนิบนาบแต่หนักหน่วง ทุกครั้งที่มันเสียดสีกับผนังลำคอมิ้นรู้สึกเหมือนกล่องเสียงของเธอถูกบีบคั้นจนแหลก

        "อ๊อคค... อ๊ออก... แค่ก!"

        เสียงสำลักน่าเวทนาหลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผากน้ำลายสีใสเริ่มไหลยืดออกมาจากมุมปากที่ถูกถ่างออกกว้างมิ้นพยายามโกยเอาอากาศเข้าปอดแต่กลับเจอเพียงความอึดอัดที่จุกแน่นจนหายใจไม่ออกความขยะแขยงในคราแรกถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ตีรวนจนสมองขาวโพลน เธอทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอที่แสนตื้อตันขณะที่น้ำตายังคงไหลนองไม่ขาดสาย

        จินฮยอกกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะกระชากแท่งเงาวับนั้นออกจากโพรงปากของมิ้นจนเกิดเสียงบล๊วบ ดังสนั่น น้ำลายใสยืดหยืดติดออกมาตามความยาวของมันมิ้นหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็๞เอาตายร่างกายสั่นสะท้านจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ใบหน้าที่เคยดื้อรั้นบัดนี้แดงก่ำน้ำหูน้ำตาไหลนองจนดูน่ารังแกและหวานหยาดเยิ้มในเวลาเดียวกัน

        "แค่นี้ก็สำลักจนน้ำตาไหลแล้ว...รู้ตัวไหมว่ามัดยังเข้าไปไม่ถึงครึ่งลำด้วยซ้ำ?"

        จินฮยอกใช้นิ้วหัวแม่มือปาดคราบน้ำลายที่มุมปากของมิ้นอย่างเชื่องช้าก่อนจะจงใจจ่อส่วนปลายของอุปกรณ์นั้นกลับไปที่ริมฝีปากที่สั่นระริกของเธออีกครั้ง

        "พะ... พอก่อน มิ้นไม่ไหวแล้วอึก... มันจุกจนจะตายอยู่แล้ว" เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ

        "ไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ? ก็ดี... งั้นทิ้งของเล่นพวกนี้ไป แล้วเจอของเอาจริงแล้วกัน"

        จินฮยอกเริ่มปลดซิบกางเกงออกช้าๆเผยให้เห็นเอ็นเนื้อสีนน้ำตาลเข็มที่ตึงจนเส้นเ๧ื๪๨ปูดโปนขยับเขยื้อนตามจังหวะหายใจมิ้นเบิกตากว้างจนแทบหลุดจากเบ้าร่างกายที่สั่นเทิ้มอยู่แล้วกลับยิ่งสั่นหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าสิ่งที่เขากำลังจะยัดเยียดให้มันใหญ่โตและอันตรายกว่าอุปกรณ์ชิ้นเมื่อครู่หลายเท่าตัว