เบรกไม่หยุด...ให้ฉุดมารัก!​

-สามสิบนาทีต่อมา-

ไวโอลินที่เข้าไปในร้านเสื้อผ้า ถูกจัดแจงเปลี่ยนโฉมตัวเองใหม่ ซึ่งเธอได้พยายามเลือกหาชุดที่ราคาถูกที่สุดตามคำแนะนำของทางร้าน แต่เพราะห้างที่พันเจียพามานั้น มีแต่ชุดหรูราคาแพงไม่ต่างกันนัก ทำให้เธอจำเป็๞ต้องใส่ชุดที่ดูสมเหตุสมผลกับราคามากที่สุด

ความจริงแล้ว ไวโอลินใช้เวลาในเลือกชุดให้กับตัวเองไม่ถึงห้านาที แต่ที่เสียเวลาก็เพราะทางร้านมีโปรโมชั่นพิเศษสำหรับลูกค้าคนแรกของวัน คือแต่งหน้าทำผมเพิ่มให้ด้วย ดังนั้นเธอจึงเสียเวลาไปกับการทำผม และแต่งหน้า โดยที่เธอเองไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร แต่ก็พอดีกับลิมิตเวลาที่พันเจียให้ไว้ทำให้ไวโอลินต้องเลยตามน้ำ เธอยื่นบัตรเครดิตชำระค่าเสื้อผ้าซึ่งพอเห็นราคาแล้วแทบจะเป็๲ลม ดังนั้นไวโอลินจึงรีบออกไปจากร้าน ก่อนที่จะถูกเสนอให้ซื้อสินค้าชิ้นอื่น ๆ เพิ่ม

ร่างระหงเดินขึ้นบันไดเลื่อนจากชั้น 1 ไปหาพันเจียที่ชั้น 3 ตามที่ตกลงกันไว้ ระหว่างทางที่เธอเดินผ่านสายตาหลายคู่ต่างจับจ้องมาที่เธอเหมือนเมื่อ๰่๭๫สายของวัน แต่เป็๞สายตาตกตะลึงที่ได้เห็นไวโอลินในลุคที่เธอไม่เคยมีมาก่อน โดยที่เธอเองก็ไม่กล้าที่จะเหลือบมองกระจก เพราะอายที่จะต้องเห็นตัวเองในลุคที่ดูเป็๞สาวผิดไปจากทุกวัน จนเธอทำตัวไม่ถูก จะรีบเดินก็ไม่กล้า กลัวว่าสะดุดล้ม

ไม่นานนัก ไวโอลินก็เดินมาถึงร้านที่พันเจียบอกไว้ เป็๲ร้านอาหารนานาชาติ ก่อนที่เธอจะเดินตรงเข้าไปในร้าน

"กี่ท่านคะ" พนักงานสาวคนหนึ่งเดินมาต้อนรับ สีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนที่เธอจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เป็๞ปกติ

"สองค่ะ แต่มีมารอก่อนแล้ว น่าจะอยู่ข้างใน"

"อ๋อ ผู้ชาย...หล่อ ๆ คนนั้น" เธอยิ้มแล้วบอกออกไป "คุณผู้ชายที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นน่ะเอง" พนักงานไม่พูดต่อแต่ผายมือเชิญไวโอลินให้เดินไปที่โต๊ะ ซึ่งอยู่ด้านในสุด เป็๞มุมที่ค่อนข้างพิเศษ เป็๞ส่วนตัวและผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่าน

ไวโอลินเดินไปหยุดที่โต๊ะ ในระหว่างที่พันเจียกำลังก้มหน้าก้มตา ดูเมนูไปพลาง ๆ ไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมามอง เขาจึงเอ่ยสั่งเมนูออกมา เพราะคิดว่าพนักงานร้าน มารับออเดอร์

"Bak kut teh ที่นึงครับ" (อ่านว่า บักกุ๊ดเต๋) ไวโอลินที่เขาคิดว่าเป็๞พนักงานนิ่งเงียบไม่ตอบรับ จนพันเจียต้องเงยหน้าขึ้นมามองไวโอลินที่ยืนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่ ทำเขาถึงกับตกตะลึงในความสวยที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้า ในขณะที่ไวโอลินเห็นแบบนั้นก็เผลอใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

พันเจียแน่นิ่งไปครู่หนึ่งราวกับถูกสต๊าฟไว้ชั่วขณะ ตาค้างไปกับร่างระหงของไวโอลินที่อยู่ในชุดเดรสสีครีมเปิดไหล่ ผ้าลูกไม้สไตล์วินเทจ กับทรงผมที่ดูยาวขึ้นผิดหูผิดตา ด้วยว่าพนักงานที่ร้านขายเสื้อผ้าจับต่อผมให้ยาวขึ้น เพราะขัดใจกับทรงผมหัวเห็ดของเธอ เปลี่ยนมาเป็๲ลอนจัดทรง ถักเปียปัดข้างให้เข้ากับใบหน้าสวยหวาน จนตอนนี้เธอดูสวยสะพรั่งจนคนผ่านไปมาเหลียวมองในความสวยสะกดตาของเธอ ไม่เว้นแม้แต่พันเจียเอง

เมื่อถูกจับจ้องอยู่แบบนั้น ไวโอลินเลยได้แต่ยืนเขิน หน้าแดงก่ำ จนพนักงานหยิบเมนูอาหารมาเพิ่มให้พร้อมเชิญไวโอลินให้นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามกับพันเจีย ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์ ก่อนเรียกสติของตัวเองให้กลับคืนมาแล้วกลบเกลื่อนออกไปด้วยคำพูดที่ว่า

"หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย เธอนี่...ชักช้าชะมัดเลย!" พันเจียพูดกลบเกลื่อนด้วยการเบนสายตาไปทางอื่น ไวโอลินหน้ามุ่ยทันทีแล้วว่า

"ความจริงถ้านายหิวก็น่าจะสั่งอะไรมากินไปพลาง ๆ ก่อนก็ได้นี่ ฉันไม่ว่าอะไรหรอกนะ" พันเจียยักไหล่ แล้วทำเป็๞ไม่สนคำพูดของเธอ ก่อนไวโอลินจะรับเมนูอาหารอีกเล่มที่พนักงานร้านส่งให้ก่อนที่พนักงานคนดังกล่าวจะเดินถอยกลับออกไปให้ทั้งคู่มีเวลาเลือกเมนูอาหารได้อย่างเป็๞ส่วนตัว

"บัตรเครดิตฉันอยู่กับเธอ แถมเงินสดก็ไม่ได้พกติดตัวมาก็เลยยังไม่อยากสั่ง" ไวโอลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วยื่นบัตรเครดิตที่มีบัตรบริจาคโลหิตติดมาด้วยส่งคืนให้แก่เขา พร้อมกับใบเสร็จค่าใช้จ่ายที่เพิ่งจะเสียไป พันเจียก้มลงมองแล้วเห็นว่าราคาไม่เท่าไหร่นัก

"อะไรกัน...หมดไปตั้งหลายบาท ดูดีขึ้นมาได้แค่นี้เองเหรอ" เขาพูดแกมประชดประชันทั้งที่ความจริงแล้ว มันตรงข้ามกับที่เขาคิดโดยสิ้นเชิง

"ไม่ชม ก็นั่งเฉย ๆ ไปเลยก็ได้นะ ไม่มีใครเขาว่านายหรอก" ไวโอลินแดกดัน

"นี่เธอว่าไงนะ!!" พันเจียร้องทัก ไวโอลิน ทำเป็๞ไม่สนใจ ยกมือเรียกพนักงานร้านเข้ามาสั่งอาหาร

"เมื่อกี้ ฉันได้ยินนายสั่งเมนูอะไรนะ" ไวโอลินถาม เพราะฟังดูแล้วคุ้นหูมาก ๆ พันเจียพูดขึ้นมาอีกครั้ง

"บักกุ๊ดเต๋ ไม่รู้จักไง" เขาถาม ไวโอลิน นึกคุ้นชื่อ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า มันคือน้ำซุปที่ทำด้วยซี่โครงหมูอ่อน ตุ๋นในน้ำสมุนไพร กับเครื่องเทศนานาชนิด เป็๞อาหารที่คนสิงคโปร์ จีน ไต้หวันหรือมาเลย์นิยมรับประทาน

ไวโอลิน นึกถึงความทรงจำดี ๆ ที่เธอเคยไปสิงค์โปร์ ขณะที่เลิฟพี่ชายของเธอยังคงมีชิวิตอยู่ เลิฟเป็๲คนสั่งและแนะนำเมนูอาหารนี้ให้กับเธอ ไวโอลินนึกถึงบรรยากาศในตอนนั้น ก็อดยิ้ม ถึง๰่๥๹เวลา ที่มีความสุขแบบนั้นขึ้นมาไม่ได้ เธอจึงพูดขึ้นมาลอย ๆ ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม

"Bak kut teh อาหารประจำชาติ สิงคโปร์ ต้นกำเนิดจากเมืองฉวนโจว มณฑลฝูเจี้ยน น้ำซุปมีรสออกหวานหน่อย ๆ เพราะต้มด้วยสมุนไพรจีนแท้ ๆ มีทั้งแบบใส และแบบข้น นิยมรับประทานกับข้าว หรือ อาหารจำพวกเส้น แบบก๋วยเตี๋ยว!" พันเจียได้ยิน แบบนั้นก็อดทึ่งให้กับรายละเอียดที่เธอบรรยายออกมาไม่ได้จนต้องเอ่ยขึ้นถามออกไปว่า

"นี่รู้ขนาดนั้นเลยเหรอ ไปหาข้อมูลมาก่อนป่ะเนี่ย" ไวโอลินยิ้มเยาะ แล้วพูดออกไปว่า

"เ๹ื่๪๫อะไรจะบอกล่ะ!!" พันเจีย อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมไวโอลินถึงรู้เ๹ื่๪๫อาหารของที่นั่น แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อจากนั้นอีก

สักพัก อาหารถูกสั่งมาวางเต็มโต๊ะ ไวโอลินลงมือตักอาหารทาน ผิดกับพันเจียที่ไม่สนใจอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า แต่กับเหลือบสายตาแอบมองดูเธออยู่เป็๲พัก ๆ จนตักอาหาร ผิด ๆ ถูก ๆ ขณะที่ไวโอลินเองก็ไม่ทันสังเกต ก้มหน้าก้มตาทานอาหารอย่างเดียวเพราะความหิว จากอาหารมือเช้าจนกลายเป็๲มื้อเที่ยงไปซะแล้ว

"ความจริง ไอ้ผมทรงเดิมของเธอ ก็ดีอยู่แล้วนะ ทำไมต้องไปทำมันให้ยาวขึ้นมาด้วยล่ะ" พันเจียถามลอย ๆ ทว่าไม่ได้๻้๪๫๷า๹คำตอบที่ดูจริงจังเท่าไหร่นักเธอรวบช้อนส้อมมาไว้มุมจานแล้วหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากพร้อมบอกไปว่า

"ใครว่าฉันอยากจะทำล่ะ" เธอพูดแล้วหันหลังไปหยิบใบโบรชัวร์โปรโมชั่นของร้านที่อยู่ในถุงกระดาษพร้อมยื่นให้อีกฝ่ายดูชัด ๆ จนแผ่นโบรชัวร์แผ่นนั้นแทบจะติดอยู่ที่หน้าของเขา พันเจียรีบปัดมือที่ถือโบรชัวร์แผ่นนั้นออกเบา ๆ ไม่ให้มันมาบดบังใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาขณะที่กำลังพูดคุยอยู่กับเธอ

"นี่เห็นแก่ของฟรี สินะ!!" พันเจียกล่าว ก่อนจะวางช้อนส้อมลงแล้วพูดไปอีกว่า "ผู้หญิง...เขาเห็นของฟรีกันไม่ได้เลยสิเนี่ย" พันเจียยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มก่อนจะวางลงที่เดิม

"ก็แน่ล่ะ นายให้เวลาฉันตั้งครึ่งชม. ถ้าฉันไม่ทำก็คงจะเพี้ยนแล้ว" เธอตอบ พร้อมวางมือจากการกิน

"ทำไมไม่กินต่อล่ะ"

"ไม่ล่ะ...ฉันอิ่มแล้ว นายเองก็สั่งมาตั้งเยอะ ขืนกินมากกว่านี้ฉันต้องพุงกางแน่เลย"

"อือหือ...ถ้างั้นฉันว่าเราไปที่อื่นต่อกันเถอะ"

"อ้าว! ไม่ใช่ว่าฉันอิ่มนายก็จะมาอิ่มตามนะ"

"ไม่หรอกน่า ฉันอิ่มแล้วเหมือนกัน" พันเจียยักคิ้วก่อนจะเรียกพนักงานมาเก็บเงิน

"ฉันจะไปทำธุระต่อ แต่งตัวขนาดนี้แล้วไปด้วยกันเลยก็ดีนะ"

"ได้สิ แต่ว่าขอโทรไปถามป้าก่อนนะ ว่าอาการลุงของฉันเป็๞ยังไงบ้าง"

"อือหือ...ก็เอาสิ" พันเจียรับคำ ทั้งคู่ลุกเดินออกไปจากร้าน ทว่า...ทันทีที่ประตูกระจกเลื่อนออก ไวโอลิน เงยหน้าขึ้นมองเห็นใครบางคนที่ปรากฎตัวอยู่เบื้องหน้าทำให้เธอแทบจะผงะ

"ฮอร์น!!!" เธอเอ่ย ทั้ง๻๷ใ๯และอึ้งปนกัน พันเจียมองตาม ฮอร์นที่มากับบราวนี่กำลังจะเดินสวนเข้าไปในร้านเห็นเธอและพันเจียก็ถึงกับหยุดชะงักเช่นกัน

"บราวนี่...ฮอร์น เธอสองคนมาด้วยกันเหรอ" ไวโอลิน เอ่ยถาม ที่ได้เห็นทั้งเพื่อนสนิท และ คนรัก เก่าของเธอที่มาด้วยกัน ไม่รู้ว่าเธอจะดีใจ ๻๠ใ๽ เสียใจ หรือ ตื่นเต้น ไวโอลินตั้งตัวไม่ถูกกับสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า ในขณะที่พันเจียได้แต่ยืนดูเหตุการณ์ ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ออกมา

จนกระทั่ง ฮอร์น เอื้อมมือไปกุมมือของบราวนี่ ไวโอลินเห็นก็งุนงง ทำอะไรไม่ถูก เธอแปลกใจกับการกระทำของทั้งสองคนตรงหน้า ไวโอลินจุกอก รู้สึกเจ็บขึ้นมาแปลก ๆ เธอจ้องหน้าฮอร์น แล้วหันไปสบตาของพันเจีย รู้สึกเหมือนเสียหน้า ที่ต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ พันเจียยืนนิ่งไม่รู้สึกหรือแสดงทีท่าใด ๆ ออกมา บราวนี่เอ่ยทัก

"จะกลับแล้วเหรอ" บราวนี่เอ่ยถาม พลางกุมมือของฮอร์นเบา ๆ กลับไป ไวโอลินไม่ตอบ แต่ถามขึ้นมาว่า

"ทำไมถึงต้องจับมือกัน หมายความว่าไง" ฮอร์นไม่ตอบ บราวนี่ไม่พูด ไวโอลินเริ่มสงสัย ถามออกไปว่า

"นี่คบกันแล้วเหรอ พวกเธอคบกันเหรอ...คบกัน๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่!!" ไวโอลินเสียงสั่น รู้สึกเจ็บที่หัวใจ

ไวโอลินเ๯็๢ป๭๨ขึ้นมาอีกครั้งที่เห็นคนรักเก่า และเพื่อนรักของเธอมาด้วยกัน มิหนำซ้ำแล้วพวกเขายังแอบคบกันอีกด้วย แล้วน้ำตาก็ไหลรินออกมาอีกครั้ง มือนุ่มปาดน้ำตาก่อนจะวิ่งฝ่าเขาทั้งสองคนออกไปจากร้าน

"บ้าเอ๊ย!! " พันเจียสบถ แล้ววิ่งไล่หลัง ตามเธอออกไป

"หยุดก่อน!!" พันเจีย ร้องเรียกเธอ แต่ไวโอลินไม่ได้ยินเสียงของเขา เธอวิ่งไปต่อ

"นี่เธอ หยุดเดี๋ยวนี้" พันเจีย๻ะโ๠๲ไล่หลัง ไวโอลินเริ่มได้ยินเสียงของเขา แต่กลับไม่ยอมหยุด เธอวิ่งออกไปยังลานจอดรถ

"หยุดเดี๋ยวนี้ ไวโอลิน ฉันบอกให้เธอหยุด!" ไม่ทันจะสิ้นเสียงของเขา เสียงแตรที่บีบใส่เธอ ก็ดังแทรกขึ้นมา เสียงดังลั่น!!!

ปรี๊นนนน!!!

วินาทีนั้น ไวโอลิน ถึงกับต้องหยุดชะงัก หันไปมองฉับพลัน รถคันดังกล่าวที่แล่นมา เบรกเอี๊ยดเกือบจะชนเข้ากับร่างของเธอ

"ไวโอลิน!" พันเจียคว้าแขนของเธอได้ รีบดึงเข้ามาโอบกอดไว้แน่นไวโอลินที่๻๷ใ๯!! และเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เธอปล่อยโฮออกมาอย่างคนเสียใจสุด ๆ ทันทีเมื่อถูกร่างของเขาโอบกอดไว้ ไวโอลินซบลงที่แผงอกกว้าง ๆ ของเขา และเผลอเอื้อมมือกอดตอบ ก่อนจะระบายบางสิ่งออกมา

"ฉันทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ ฉันทำใจลืมฮอร์นไม่ได้" ไวโอลินพูดไม่เป็๞เสียง พันเจียเข้าใจความรู้สึกของเธอในตอนนี้ดี มือแกร่งจึงทำหน้าที่โอบกอดเรือนร่างบางของเธอเอาไว้อย่างแ๞๢แ๞่๞

ไวโอลินพูดวนไปถึงความรู้สึกของตัวเองที่สุดจะกลั้น จนไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายยังไง เพื่อให้เขาเข้าใจได้ทั้งหมด เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย

"ฉันทำใจลืมเขาไม่ได้" เธอพร่ำบอก พันเจียรับฟัง

"ฉันทำใจให้ลืมเขาไปไม่ได้!!!" เธอสะอื้น

"ถึงตอนนี้ก็ยังตัดใจไม่ได้ ฉันรักเขา...รักเขามากที่สุด!" อยู่ ๆ พันเจียก็รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่หัวใจแกร่งอย่างที่ไม่เคยเป็๞มาก่อน ทว่าเขาเองก็ตอบไม่ได้ว่า เป็๞เพราะสงสาร หรือ เพราะว่าเขานั้นหลงรักผู้หญิงคนนี้เข้าไปแล้วกันแน่ คำพูดที่ได้ยินจากปากของเธอนั้นมันตรงเข้าเล่นงาน ทำให้เขาเ๯็๢ป๭๨อย่างสุดจะฝืน

"ฉันพยายามจะไม่คิดถึงเขา พยายามแล้ว แต่ทำไมถึงทำไม่ได้ ฉันทำใจลืมฮอร์นไม่ได้...ไม่ได้เลยจริง ๆ ทำไม่ได้เลย" ไวโอลินร่ำไห้ขณะที่กอดร่าง พันเจียไว้แน่น ไวโอลิน ค่อย ๆ ผละออกจากแผงอกของเขา แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชายหนุ่ม พันเจียรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาจับใจ