กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

หลินเฟยอ่านข้อความบนกล่องไม้จบแล้วจึงเปิดกล่องออกด้านในมีขวดน้ำเต้าสีดำมันวาวนอนอยู่หลินเฟยค่อนข้างถูกใจน้ำเต้าขวดนี้มากจึงยกมันขึ้นมาดูช้าๆ 'น้ำเต้าควบกลั่นเก้าสวรรค์' มีข้อความสลักไว้โดยไม่รู้ตัวหลินเฟยใช้มือลูบไปที่ข้อความนั้น ซึ่บ! เลือดถูกดูดออกจากนิ้วโดยที่หลินเฟยไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยและหลังจากชื่อของน้ำเต้าดูดเอาเลือดของหลินเฟยเข้าไปแล้วชื่อของมันจึงเลือนหายไป
''อ่า...ข้าต้องทดลองบางสิ่ง''หลินเฟยเดินออกจากห้องของหนิวซานจื่อขณะเดินเข้าไปในห้องของตัวเองสมบัติของหลินเฟยมีมากกว่าเมื่อก่อน1เท่าตัวซึ่งไม่นานหลินเฟยก็พบสมุนไพรที่เก็บเอาไว้ ฟุ่บ!โดยที่หลินเฟยแค่นำสมุนไพรไปใกล้บริเวณปากขวดเท่านั้นสมุนไพรได้ถูกดูดเข้าไปทันทีติ๋ง! จากนั้นหลินเฟยจึงลองเทขวดน้ำเต้าดูซึ่งมันมีหยดน้ำที่อัดแน่นไปด้วยสรรพคุณของสมุนไพรที่ใส่ไปหยดลงมา1หยด
''1หยดมันไม่น้อยเกินไปหรือไง''หลินเฟยพูดขึ้นขณะเริ่มทำเรื่องบ้าๆ หลินเฟยกรอกสุราลงไปในน้ำเต้าจากนั้นจึงใส่สมุนไพรลงไปใหม่อีกครั้ง
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า มันได้ผล''หลินเฟยหัวเราะขึ้นเพราะสุราและสรรพคุณของสมุนไพรมันได้ผสมเข้าด้วยกันและถึงสรรพคุณมันจะเจือจางลงมากแต่ก็ได้ปริมาณที่มากขึ้นมาแทน แต่ที่หลินเฟยดีใจจริงๆคือ...รสชาติของสุราในน้ำเต้ามันดีขึ้นจนหลินเฟยรู้สึกชอบมันมาก
''คิ๊ว!''กระรอกตัวน้อยที่อยู่บนไหล่เองก็ร้องขึ้นขณะชูมือน้อยๆทั้ง2ข้างของมันขึ้นมา
''เจ้าเองก็อยากลอง?''หลินเฟนหาถ้วนเล็กๆแล้วเทสุราลงไป หมั่บ! มือน้อยๆของกระรอกจับที่ขอบถ้วยจากนั้นมันได้ใช้แรงที่มียกถ้วยขึ้นมาแล้วกระดกสุราจนท้องของมันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้านี่นะคออ่อนจริงๆ''กระรอกน้อยเซไปเซมาจนหลินเฟยต้องนำตัวของมันใส่เข้าไปในเสื้อจากนั้นหลินเฟนได้เดินออกจากห้องที่ใช้เก็บสมบัติไปเพราะวันนี้เป็นวันแรกที่หลินเฟยมีอิสระเต็มที่หลินเฟยจึงคิดจะเข้าไปเที่ยวนอกบ่อนโดยที่หลินเฟยหยิบเอาเงินติดมือไปจำนวนหนึ่งด้วย
''ตอนนี้ข้าอายุ19ปีเต็มแต่ยังฝึกลมปราณไม่ได้ แต่ทำไมท่านอาวุโสกงจุนกลับส่งตำราอักขระให้กับข้าแล้วยังมีเม็ดยานั่นอีก ทั้งหมดราวกับว่าผู้อาวุโสกงจุนจะรู้อะไรบางอย่าง''หลินเฟยคิดเรื่องนี้บ่อยครั้งแต่หลินเฟนก็หาคำตอบออกไม่ได้สักที
''เจ้าตรงนั้นหนะหลบทางออกไป''เสียงหญิงสาวดังขึ้น นางเดินมาพร้อมกับชายชราทั้งหมด6คน
''ขอโทษด้วย''หลินเฟยไม่อยากสร้างปัญหาเพราะตอนนี้หลินเฟยต้องการหาข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลหลินแต่ดูเหมือนหญิงสาวนางนั้นจะจงใจเข้ามาหาเรื่องหลินเฟยโดยเฉพาะเพราะเมื่อหลินเฟยหลบทางไปแล้วหญิงสาวนางนั้นกลับเดินมาดักหน้าหลินเฟยเอาไว้
''แม่นางต้องการอะไรจากข้า''หลินเฟยทำหน้าสงบนิ่งขณะถามออกไปเพราะถึงแม้อีกฝ่ายจะงดงามอย่างมากแต่สำหรับหลินเฟยแล้วกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น
''หืม...เจ้าไม่รู้จักข้า?''หลินเฟยกลายเป็นขมวดคิ้วแน่นมันแน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าหลินเฟยต้องไม่รู้จัก
''ขอโทษด้วยแม่นางแต่ข้าไม่รู้จักเจ้าจริงๆ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ''หลินเฟยพยายามเดินถอยห่างออกมาแต่ชายชราผู้ติดตามของหญิงนางนี้กลับเข้ามาขวางเอาไว้พร้อมกับดันหลินเฟยกลับไปด้านหน้า
''คุณหนูของข้ายังพูดไม่จบเจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น''ฟุ่บ! สิ่งที่หลินเฟยไม่ต้องการให้เกิดก็เกิดขึ้นจนได้เมื่อเรื่องทุกอย่างมันเริ่มรุนแรงขึ้นจนคนรอบๆต่างกันมามองแล้วซุบซิบกันตลอดเวลา
''สวะจริงๆที่เจ้าไม่รู้แม้แต่ชื่อเสียงของข้า ข้าคือหวางจื่อเวยลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลหวางนอกจากนี้ข้ายังเป็นศิษย์ของสำนักอักขระมังกร เจ้ารู้ใช่มั้ยว่าข้าที่เขียนอักขระได้มันหมายความว่ายังไง''หลินเฟยพ่นลมหายใจออกมา นี่มันจำเป็นต้องรู้จริงๆใช่มั้ยแล่วนี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันคนมีตั้งมากมายแต่ทำไมกลับเป็นตัวเองที่โดนหาเรื่องจากผู้หญิงบ้าคนนี้
''ขออภัยแม่นางข้าเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่ฝึกฝนลมปราณไม่ได้ ข้าไม่รู้เรื่องราอะไรมากนัก''หวางจื่อเวยที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจจากนั้นจึงจับไหล่หลินเฟย
''ข้ารู้ว่าเจ้ารู้จักข้าแต่เจ้าไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้า เจ้ารู้มั้ยการเขียนอักขระ...น้อยคนนักที่จะเรียนรู้มันได้ ดังนั้นทุกคนที่เขียนอักขระได้จึงมีสถานะทางสังคมที่สูงมาก''หลินเฟยร้ำร้องผู้หญิงคนนี้คงมีปัญหาด้านสมองเป็นแน่
''แม่นางข้าขอตัว''หลินเฟยทนต่อไปไม่ไหวแล้ว หากยังอยู่ตรงนี้ต่อไปหลินเฟยคงเป็นบ้าแน่ๆ
''คุณหนูของข้า...''
''ปล่อยไปเถอะ ข้าคิดจะหาเรื่องมันเล่นๆแต่ใครจะไปคิดว่ามันไม่รู้จักข้าไม่พอมันยังไม่ดีใจที่ได้คุยกับข้าช่างเป็นคนบ้านนอกโดยแท้จริง ตอนนี้พวกเจ้าแยกย้ายกันไปเตรียมเสบียงแล้วหาคนมาเพิ่มเยอะๆข้าจะเข้าไปที่ป่าสัตว์อสูรและอยู่ที่นั่นเพื่อขัดเกลาการเขียนอักขระของข้าตามคำสั่งของอาจารย์''โดยไม่สนใจหลินเฟยที่เดินออกมาได้เดินทอดน่องเข้าไปในเมืองและอย่างน้อยตอนนี้หลินเฟยก็ได้ข้อมูลเป็นข้อมูลที่เกี่ยวกับอักขระ โดยเป้าหมายแรกหากหลินเฟยสามารถฝึกลมปราณได้เมื่อไหร่หลินเฟยจะหาสำนักที่เกี่ยวกับอักขระแล้วเข้าไปที่นั่นเพื่อเพิ่มสถานะให้กับตัวเองก่อน
''หืม...ดวงข้านี่มันดวงดีจริงๆ''หลินเฟยตาเป็นประกายขณะมองไปที่ชายหนุ่มที่มีอายุมากกว่าตนเอง2-3ปีมันคือ1ในคนที่เคยทุบตีหลินเฟยจนปางตาย
''เจ้าอยากได้อันไหนบ้างหยิบเอาเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า''ชายหนุ่มคนนั้นกำลังยืนอยู่ข้างๆหญิงสาวขณะหัวเราะร่าตั้งแต่สถานะของตระกูลหลินสูงขึ้นลูกหลานในตระกูลหลินต่างใช้ชีวิตราวกับราชาภายในเมืองจันทรา
''พี่ชาย ท่านมาจากตระกูลหลินใช่หรือไม่''หลินเฟยตีหน้าตายขณะเดินเข้าหาผู้ที่เคยทุบตีตนเองทั้งๆที่ในใจอยากจะทุบตีเพื่อระบายความแค้นมันซะตรงนั้น
''ใช่! ข้าเป็นคนของตระกูลหลินที่ยิ่งใหญ่เจ้ามีอะไรหรือเปล่า''นี่เป็นเรื่องปกติที่มีคนเดินเข้ามาถามมันหลายครั้งมันจะตอบกลับไปอย่างไม่แยแสและไม่สนใจแต่ตอนนี้ต่างกันเพราะมันกำลังอารมณ์ดี
''ขะ...ข้าอยากรู้ว่าตระกูลหลินที่ยิ่งใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง ชาวบ้านเช่นข้านึกภาพที่ยิ่งใหญ่แบบนั้นไม่ออกข้าจึงตามหาคนในตระกูลหลินแล้ว...''ชายหนุ่มตระกูลหลินหัวเราะออกมาดังลั่นโดยไม่สนใจคนรอบข้างนั่นทำให้หลินเฟยรู้ได้ทันทีว่าไอ้โง่บัดซบนี่กำลังจะคายเรื่องราวในตระกูลหลินออกมา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่22:น้ำเต้าควบกลั่นเก้าสวรรค์

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่22:น้ำเต้าควบกลั่นเก้าสวรรค์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้